Ek is die ma van ‘n dwelmverslaafde – hoekom ek nie meer skaam is om dit te sê nie.

get-bitter-or-better-life-daily-quotes-sayings-pictures
Alhoewel verslawing (waarby ek alkoholisme insluit) selde seker regtig ‘n geheim is, het dit my baie jare gevat om tot by hierdie punt te kom.  Uiteindelik het ek tot die besef gekom dat dit my eie keuse is hoe ek hierdie siekte hanteer wat dreig om my geliefde, myself en selfs ons familie dood te maak. Ek kies om my lewe te lewe, voluit – ‘n lewe sonder geheime, wegsteek, wegkruip of skande.

Soms probeer mense wat vir verslaafdes lief is verduidelik waardeur hulle gaan maar dit is moeilik en byna altyd kan iemand anders dit net verstaan as hulle iets soortgelyks belewe het. Omdat dit so moeilik is om te verduidelik en as gevolg van die “skande” en “stigma” daaraan verbonde hou meeste mense dit vir hulself, krop al die gevoelens en emosies op en raak eenvoudig afgestomp en geïsoleerd.

words kept inside

Ek ken twee ouer dames beide in hulle 70’s – kom ons noem hulle Hettie en Jenny.  Beide het grootgeword met ouers wat alkoholiste was.  Hettie was baie skaam vir die situasie by haar huis en het dit met niemand gedeel nie. Wanneer sy vriende sou maak op skool en iemand sou vra: “Kan ons vanmiddag by jou huis gaan speel?” sou sy dit te alle koste wou vermy en eerder die vriendskap opgee om die situasie by haar huis weg te steek.  Later het sy eerder nie meer vriende gemaak nie maar haarself heeltemal van ander mense geïsoleer. Jenny het dinge anders benader uit die staanspoor uit.  As iemand by haar wou gaan kuier het sy openlik gesê: “O nee, dit sal nie werk nie.  My pa drink mos vreeslik en dan raak hy verskriklik aggresief.  Nee ons moet liewer by jou huis gaan speel.” Sonder om dit te besef, en deur dit so “matter of factly” te noem het sy nooit die skuld of skande op haarself geneem nie. Hettie was gelukkig om deur ‘n 12 stap recovery program weer te leer om haarself te wees, haar emosies te vertrou en om werklik met ander mense te “connect”. Om geheime te hou gee die stigma ‘n baie meer kragtige invloed oor ons lewens. Vandag is Hettie en Jenny beste vriende en beide leef hulle lewens voluit en met oorgawe.

Ek het self ook die besluit geneem om my eie “recovery” openlik te lewe. Nie as iemand wat self verslaaf was nie maar as ‘n ma, wat regtig lief is vir my kind wat sukkel met verslawing. Om die ouer van ‘n verslaafde te wees is dalk enige dag net so moeilik as om self verslaaf te wees, sommige dae dalk moeiliker. Die lewe kan soos ‘n oneindige siklus van hartseer, skok, woede, ontkenning, onderhandeling, smeek, skreeu en beproewing voel.  Soos ‘n hamster op sy wieletjie wat alles insit maar net nooit vaste grond bereik nie.  Vir my het die siklus uiteindelik tot ‘n einde gekom met aanvaarding.  Aanvaarding dat ek dit nie veroorsaak het nie en nie kan stop of beheer nie.  Aanvaarding dat alles presies is soos dit moet wees. Dit het weer veroorsaak dat my reaksies op situasies verander het. Eers toe ek my eie reaksie op situasies wat buite my sfeer van invloed val kon verander, kon ek vorentoe beweeg.

Nee, dit los nie alles op nie. Soms beweeg ek vorentoe, leer weer hoop, begin wankelrig vertrou en glo om te oorleef en dan word my voete en my lewe onder my uitgeslaan deur die volgende “relapse.” [Ek weet nie of daar ‘n Afrikaanse woord hiervoor is wanneer ‘n verslaafde wat vir ‘n ruk nie gebruik of gedrink het nie terugval in ou gewoontes.] My kind het nou na haar vorige relapse weer meer as ‘n jaar skoontyd. Selfs wanneer sy nie gebruik nie kan die effek wat die dwelms reeds op haar brein en psige gehad het nog na vore kom by wyse van onredelike optrede en woorde of iets soortgelyks.

frustration

En ja ek het ook by tye totaal en al vasgeval geraak. Ek het nie geweet hoe om ‘n kind aan die lewe te hou wat nie meer wil lewe nie. Ek het geen idee gehad hoe om met haar te komminukeer terwyl haar verstand en psige deur ‘n bedwelmende middel beset en verwring was nie.  Ek het soms regtig gesukkel om te besef dat ek die oneerlikheid, diefstal, gemeenheid, frustrasie en aggressie gehaat het maar nie my eie kind nie.  Dit was glad nie die wense en drome wat ek vir my kind se lewe gehad het of hard voor gewerk het nie.

My verslaafde kind is ‘n pragtige, begaafde, sagmoedige en intelligente mensie. Daar is baie van my familie en vriende wat vir haar lief is en haar ondersteun.  Ons almal deel in die pyn, vrees, bekommernis en stigma van hierdie siekte – dit ontsien niemand nie. Volgens statistieke raak een verslaafde persoon die lewens van ten minste 16 ander persone. As haar ma moet ek die ambasadeur van hoop wees in ons uitgebreide familie en vriendekring.

As ma besef ek dat my verslaafde kind dieselfde probleem het – sy leef in skaamte en skande. Sy sukkel om haarself te aanvaar, vergewe en as waardig te ag. Dit breek my hart om dit te sien. Ek wens ek kon haar heelmaak, ek wens ek kon haar red van selfverloëning en minagting. Ek het aanvaar dat net syself haar eie padjie in die herstelproses kan uitkap.  Al wat ek kan doen is om vir haar lief te wees.

14457544_1111586862260865_5972448404412793597_n

Dit is ‘n lang proses, eerskomende Junie stap ek reeds vyf jaar op my padjie na herstel. Die beginsels en idees wat ek in die proses aangeleer het, het oorgespoel na ander aspekte van my werk en lewe. Ek probeer, een dag op ‘n slag, om beter te word as wat ek gister was. Ek vergewe mense wat foute maak, ekself maak foute en het vergifnis en genade nodig. Ek het heelwat foute gemaak, verkeerde dinge op die verkeerde tyd gesê, te veel probeer doen, te veel probeer gee, soms te veel vertrou of geglo en soms heeltemal te min. Dit klink so “nobel” as ek dit hier lees – dit is nie altyd nie.  Ek probeer, kry nie altyd reg nie. Ek mik vir vordering, nie perfeksie nie.

Ek is dankbaar vir die besonderse lewenslesse en waarhede wat ek deur die herstelproses aangeleer het – dit bepaal ‘n baie groot deel van die vrou wat ek vandag is. Ek sal nie hoop verloor dat beide ekself, my verslaafde kind en ons uitgebreide familie en vriende kan voortbou en groei in die herstelproses nie.

En net dalk ek skryf ek dit alles hier sodat jy, soos ek by ander voor my geleer het, dalk ook iets kan leer wat jou lewe beter maak.

10369582_10204893465400388_1759991659290628103_nOndersteuning vir familielede:

At Al-Anon Family Groups – in operation for almost 70 years around the world – knows all too well how alcoholism affects families – children, teens, Adult Children, partners, spouses, grandparents, parents. While AA is the best place for the alcoholic to go to learn how to be sober, the families & workmates are often at a loss where to go for support. Al-Anon offers families free support and recovery from the effects a problems drinker can have on their homes & workplace. Recommended by social workers, doctors, rehabs, police and other professionals, Al-Anon is a 12 Step program where members focus on their own recovery and not on the alcoholic. See www.alanon.org.za for a meeting near you, how it works & the miracles that can take place even if the alcoholic does not stop drinking. It works. It really works.
Al-Anon Family Groups South Africa – 24 Hr Helpline 0861 35 26 66

Die twee wroegendste vrae wat elke ouer van ‘n verslaafde vra.

10405346_10153293839965972_4616117115289648165_n

Toe my dogter gebore was was sy maar bitter klein.  Sy het ‘n aks meer as 2½ kg geweeg en haar beentjies was maar aan die dun kant.  Ek het natuurlik baie beskermend teenoor die ou klein dingentjie gevoel.  Mens doen tog wat jy kan, voed en klee hulle, vee neuse af, maak boude skoon, probeer keer vir gevare en hou hulle vas as hulle bang of teleurgesteld is.  Ouers verskaf ook geleenthede – ‘n gelukkige veilige huis om in te woon, gebalanseerde voeding, dalk klavierlesse, tennisafrigting, ekstra klasse, familievakansies – ek dink tog meeste ouers probeer om vir ons kinders liefde en ondersteuning te gee waar ookal ons kan.  Ek weet ons verval soms in die siekte van vergelyking met ander en dat ons twyfel oor besluite en keuses wat ons gemaak het vir ons kinders.  Dalk moet ek die “gelukkige veilige huis”  vervang met redelike gelukkige en veilige huis.  Ek kan tog steeds met die grootste eerlikheid hier skryf dat ek nog nooit gaan sit en beplan het wat ek sou kon doen om my dogter se lewe mooi op te voeter of te kompliseer nie. Ja ek was soms moeg.  Ja dinge het nie altyd uitgewerk soos ek gehoop het nie.  Natuurlik het ek foute gemaak maar tog het ek altyd die beste probeer doen met wat ek op daardie oomblik tot my beskikking gehad het.

Verslawing ken nie onderskeiding nie en diskrimineer egter nie.  Ongeag iemand se opvoeding, herkoms, ras, geslag, geloof  of hoe hard sy/haar ouers probeer het– ENIGE IEMAND kan verval in verslawing.

Toe ek besef het dat my dogter ‘n ernstige probleem het met heroine verslawing en geen beheer daaroor het nie was my heel eerste vraag:

Wat het ek gedoen om dit te veroorsaak?

Ek moet dalk net gou ‘n stukkie van ons storie hier deel sodat die leser die agtergrond prentjie kan sien:

  • Ek het dwelms in haar skooltas gekry en haar gekonfronteer waarop sy erken het sy gebruik dit, belowe het om dadelik te stop en die SANCA buite programme weekliks by te woon.
  • Sy kon nie en het nie en het elke laptop, selfoon, juwelierstuk of wat ookal sy van waarde in my huis kon kry wat sy kon dra uiteindelik verkoop vir dwelms.
  • Ek het besluit om haar dag en nag op te pas om te verhoed dat sy gebruik – dit het omtrent drie maand aan gehou voordat ek besef het selfs dit is nie fisies moontlik nie en sy gebruik steeds.
  • Ek het besef dat sy rehabilitasie nodig het en ‘n plek bepreek by ‘n sentrum. Die aand voor sy moes gaan drink sy ‘n oordosis slaappille (wat ‘n psigiater vir haar voorgeskryf het) en ek tel haar 4 uur die oggend in ‘n semi-koma op die vloer op.  Ek besluit (al self redelik mallerig op die stadium) om in elk geval na die rehabilitasie sentrum toe te ry waar sy eers ‘n mediese ondersoek moes ondergaan voor opname, na die hospitaal verwys was en eers die volgende dag opgeneem kon word.

Die mediese dokter wat haar ondersoek het het my allerlei vrae gevra want my dogter kon glad nie praat of regop sit nie.  Iewers in hierdie gesprek sê die dokter vir my: “Jy weet as jy ‘n goeie ouer was was ons natuurlik nie nou hier met die probleem van verslawing van jou dogter nie.”

Ek kon nie myself verdedig nie, ek was redelik platgeslaan daardie dag.  Ek het die vorige nag my dogter aangetref en my eerste gedagte was sy het dit uiteindelik reggekry, sy is dood.  Daarna het ek deur die nag by haar gewaak.  Ek het meer as 300 km met die kwylende hopie mens langs my gery en al die pad gehuil.  Ek kon glad nie meer reguit dink nie.

Op daardie stadium van my lewe was ek boonop ‘n gesoute kalvinis en het geglo alles is my verantwoordelikheid en alles wat verkeerd loop is my skuld.

Tog het ek sonder uitsondering gevind dat nie net ekself nie maar elke ouer van ‘n verslaafde wat ek ontmoet het hulself daaroor kastei het – wat het ek verkeerd gedoen?  Ek het nou net een kind maar ek het dit ook ervaar by ouers wat bv twee of meer kinders het waarvan slegs een ‘n probleem met verslawing ontwikkel het.

Onlangs met my weeklikse inkopies, merk ek ‘n ma met ‘n kleuter op – eintlik onmoontlik om mis te kyk want hy gil op die toppunt van sy stemmetjie.  Sy hele gesiggie is al rooi, sy ma is duidelik ontstig en byna almal om haar kyk in hulle rigting asof om te vra watter soort ouer laat haar kind so hande uitruk?  Ons gemeenskappe is haastig om ouers te veroordeel.  Uit harde ondervinding moet ek bysê veral as jou kind probleme ondervind het een en almal raad en daad oor wat jy eerder moet doen en waar jy verkeerd gegaan het.  Dit is veral erg as verslawing aan verbode middels en drank deel van die probleem is.  Baie mense sien nie meer die kind waarvoor jy lief is nie maar ‘n “druggie”, ‘n dief of  ‘n krimineel.

Ek moes leer en myself oortuig, selfs al voel ek die oordeel van ander mense en ook baie geliefde en welmenende vriende en familie, verslawing is NIE enige iemand se skuld nie.  Net so min as wat kanker, diabetes of ander siektes is.

Ek is die eerste persoon om te erken dat ek nie ‘n perfekte ouer is nie.  Ek besef maar terdeë hoe veilbaar ek is maar daar is NIKS wat ek vir haar gesê het, niks wat ek gedoen het en niks wat ek versuim het om te doen wat veroorsaak het dat my dogter verslaaf geraak het nie.  Ek het nie my dogter se lewe “opgefok” nie.  Ek het NIE die verslawing veroorsaak nie.

Natuurlik tob ek oor goed – wens ek kon dinge anders doen.  Wens ek het nie voltyds gewerk nie.  Wens ek was nie soms moeg of geiriteerd nie.  Wens ek het meer wysheid en geduld in pag gehad in moeilike tye. Wens ek het vroeër besef dat my man ‘n probleem met alkoholisme en depressie gehad het en harder gesoek het na hulp en antwoorde. Die kaalkop waarheid is dat ek nie die tyd kan terugdraai nie.  Ek kan nie my weg oop “her-ouer” uit my skuldgevoelens nie.  Daar is letterlik geen jota of titel wat ek tot die oplossing van die probleme wat ons vandag in die gesig staar, kan toevoeg deur in die verlede of my selfopgelegde skuldgevoelens rond te rol nie.

other serenity prayer

Die tweede vraag: Hoe kan ek die verslawing stop of keer of genees?

As ouer is dit mos my plig om my kind te help.  Ek is lief vir haar.  Ek kon sien sy was in groot nood, pyn en wroeging.  Ek het al vertel van die een selfmoordpoging waarna ek die bloeding gestop gekry het en sy op die grond gaan sit het, sommer so in die gang en vir my vra: “ Ma, gaan ek ooit uit hierdie donker gat uit kan kom?”  Ek het so gehuil want ek het regtig nie meer geweet nie.

Ek het toe nog nie besef dat verslawing nie genees kan word nie maar wel behandel kan word.  Ek het nie geweet dat alhoewel die medici wat ons geraadpleeg het die depressie probeer aanspreek het niks sou kon verander voordat sy kon ophou gebruik nie.  Ek sou nooit kon droom dat my pragtige slim en liefdevolle wonderwerkkind nie in ‘n monster verander het nie maar bloot die gewone simptome van verslawing getoon het wat insluit om te lieg, te steel, manipulasie en ontkenning selfs al het ek haar nooit grootgemaak om te lieg, steel of bedrieg nie.

Ons, ek en my dogter, is van die bitter min gelukkiges wat “recovery” gevind het.  Ek was in April by die nasionale kongres van Alkoholiste Anoniem en die vergadering van familie lede van verslaafdes en alkoholiste, van regoor ons hele land was maar so 50 – 75 mense in totaal.  Ek bevind my in ‘n uitgesoekte groepie – ontsaglik baie verslaafdes en nog ‘n groter komponent van die geliefdes wat deur die stryd van so verslaafde persoon geraak word kry net nooit hulp, uitkoms of antwoorde nie.

Tog, ongeag die feit dat ons hulp gekry het was daar oor die afgelope drie jaar baie geleenthede waar ek gevoel het my dogter maak steeds verkeerde keuses.  Sy is nou ‘n jong volwasse vrou.  Soms het haar keuses gevolge wat vir haar swaar is.  Dikwels het ek haar juis vooraf gewaarsku dat dit die gevolge kan wees.  Steeds blyk die beste manier van leer maar uit haar eie ervaring en foute te wees.

As ouer van ‘n jong volwassene wat ‘n verslaafde is besef ek dat ek nie haar lewe en besluite en keuses kan beheer nie.  Dit val buite die sfeer van my invloed ongeag hoe graag ek haar sou wou help en wou verhoed dat sy haar kop stamp.

Ek kan net dit doen waaroor ek wel beheer het.  Dit beteken dat ek, alhoewel ek haar so graag met my lewe wil vertrou, solank sy by my woon ek gereeld ‘n dwelmtoets moet doen.  Die verskriklike kere wat ek besef het dat sy weer gebruik het, ek haar na die rehabilitasie sentrum moes neem selfs al het dit op daardie oomblik vir my gevoel of my hele wêreld inmekaar tuimel.  As sy ooit weer iets van my sou steel sal dit beteken dat ek die polisie moet kontak en dit aanmeld.

Dit is seker ook maar die grootste rede waarom dit beter was dat sy in die rehabilitasiesentrum moes bly totdat sy sterker was selfs al was dit baie duur.  Somtyds is dit net ooglopend dat haar AA mentor (sponsor) , die terapeute, polisieoffisiere en maatskaplike werkers in ‘n beter posisie was om haar te help as ekself.  Nie een van hulle het haar lief soos wat ek haar liefhet nie – miskien is juis dit die rede dat dit soms so vreeslik moeilik vir my is om te doen wat nodig is.

Ek sê so omonwonde dat ek haar liefhet want ek weet nou dit is waar maar daar was lang tye dat ek regtig gevrees het dat ek my eie  en enigste kind gehaat het.  Ek weet nou dit was nie waar nie.  Ek het die dwelms gehaat.  Ek het gehaat wat die dwelms aan haar gedoen het.  Ek het die leuens, gesteel, manipulasie en wanhoop wat dit meegebring het met ‘n passie gehaat.  Ek het nooit, nie vir ‘n oomblik my kind gehaat nie want sy is nie en kan nie gedifinieer word deur wat dwelms aan haar gedoen het nie.

Nee, daar is niks wat ek gedoen het om die verslawing te veroorsaak nie.  Daar is geen manier waarop ek dit op my eie sou kon keer of stop nie.

By die AA Nasionale Kongress ontmoet ek ‘n vrou wat so anders as ek is.  Sy is ‘n hemelbesem, lank en skraal en ek is presies 1,5 meter lank.  Ons is nie van dieselfde ras, agtergrond of geleerdheid nie en woon meer as 2 000 km uitmekaar.  Toe sy haar storie begin deel toe weet ek ons het so baie in gemeen.  Sy is al meer as 20 jaar in ‘n 12 stap “recovey” program en die vrou en ma van alkoholiste.  Haar woorde het my so getref dat ek dit woord vir woord neergeskryf het:

“I focus on myself,  I detach from other people and heir problems.  I can care for them without taking care of them.  I can allow others to take care of their own responsibilities.  I don’t need to do for them what they can do for themselves. Even when I feel strongly that I can do it better!

When I detach with love :

My loved ones are empowered.

I become stronger and free.”

As die mense wat jy liefhet sukkel met depressie.

.facebook_1491815609876

Ek het hieroor begin dink nadat ek ‘n blog gelees het van ‘n vrou wat skryf oor die herdenking van die dag toe haar suster selfmoord gepleeg het:

“I had already been thinking about my sister. I always do on the anniversary of the day she committed suicide, more so than on her birthday or any holiday. This is a date that lives in my soul. This is the date that created one of the cracks in my heart that is now filled with so many broken pieces. “

Ons almal ken sekerlik iemand (of baie iemande) wat swaarkry na ‘n geliefde se selfdood of is dalk self daardeur geraak.

Ek dink ook dit is relevant vir families in recovery.  Baie (indien nie dalk almal nie) alkoholiste en verslaafdes sukkel met depressie en of ander geestessiektes.  Heeltemal te veel alkoholiste en verslaafdes verloor die stryd deur hul eie selfdood.

Ek dra steeds baie skuldgevoelens en skaamte met my saam as gevolg van my verhouding met geliefdes wat met depressie of geestessiektes gesukkel het.  Ek is skaam oor die kere wat ek te bang was om iets te doen of te sê of te help – bang vir my geliefdes – op eiers geloop het.  Ek voel skaam oor die kere wat ek seker was ek hou nie van hulle nie – dat ek regtig kwaad was, woedend selfs.  ‘n Persoon wat in pyn is probeer soms hulself beskerm deur uit te vaar na buite – teen die skuldiges maar ongelukkig ook die onskuldiges.  Hulle kan dalk bewustelik of selfs onbewustelik ander probeer seermaak in ‘n verwronge poging om hulself te probeer beskerm wanneer hulle alleen, verwerp of wanhopig voel.  So het ek ook al geliefdes se pad gekruis en is aangeval bloot maar omdat ek daar was.

Almal vir wie ek lief is en wat hierdie demone gestry het of nog stry het ook hulle goeie punte.  Hulle is almal talentvol, kunstig, interessant en dikwels gewild met baie vriende – wanneer hulle nie emosioneel swaarkry nie kan hulle witty en skerpsinnig wees en baie pret om mee saam uit te hang.

Ongelukkig vervorm swaarkry dikwels in vrees en vrees kan in frustrasie of woede vervorm wat almal rondom die persoon wat swaarkry laat retireer.  Ek weet nie of mens voel dat so geliefde se pyn en probleme aansteeklik is nie – dalk tog.  Ek het baie gevoel ek het my eie probleme en struikelblokke – as ek te veel omgee, te veel betrokke raak gaan sy/haar probleme ook my lewe raak of dalk oorneem.  Waneer die mense vir wie ek lief is sou uitvaar of inkrimp in ‘n misrabele hopie was dit nie maklik om myself naby hulle te bevind nie.  Net te wees en te luister nie.  Net om te gee – nie raad of oplossings te gee nie.  Dit was altyd vir my makliker om prakties te raak – iets te doen – of te probeer doen.

Ek was nie oor die jare my eie stryd gespaar nie en het self af en aan met depressie en ander mediese probleme gesukkel.  Ek moet ook erken dat wanneer iemand hulp vra of nodig het my reaksie of antwoord nie altyd op hulle gefokus kon wees nie maar dikwels afgehang het van waar ekself my bevind het – die dal van doodskaduwee of die koesterende wintersonnetjie.  Heel moontlik het my pyn, vertwyfeling en innerlike wroegings ook mense wat vir my lief is seer of bang gemaak of selfs van my af weggedryf.

Dan is daar nog ook die stigma waaronder mense met geestessiektes en verslawing lewe.  Die Wêreld Gesondheids Organisasie klasifiseer verslawing as ‘n siekte maar min persone sou soveel simpatie met ‘n verslaafde of alkoholis hê as met ‘n kankerlyer byvoorbeeld.  Dit is ook al gesê dat kankerlyers nie openlik vir hulle geliefdes lieg of hulle besteel nie en ook nie op hulle vloek en skel as hulle hoog of dronk is nie.  As jy jouself sou beskerm is dit dan ‘n gebrek aan empatie of probeer jy bloot jouself bietjie verskans en beskerm?

Om mense na aan my so te sien ly en magteloos te wees het my, wat ‘n besonders logiese mens is ook bietjie mal gemaak. Eenmaal toe ons hospitaal toe jaag vir steke na ‘n selfmoordpoging het ek vir my dogter gesê, terwyl sy in ‘n hopelose bondeltjie op die agtersitplek lê: “Jy beter nie in my kar bloei nie – verstaan jy vir my!?”  ‘n Ander keer na ‘n oordosis slaappille, sy was byna in ‘n koma, het ek besluit om haar warm te hou en die volgende oggend hospitaal toe te gaan as my huishulp my kan help om haar in die kar te laai.  Ek het nie eers daaraan gedink om ‘n ambulans te bel nie.  Ek kan nou sien hoe verskriklik gevaarlik dit was, sy moes ook daarna lank in die hospitaal bly, ek kon daardie tyd nie meer reguit dink nie.

Die feit is dat verslawing, alkoholisme en geestesversteurings nie net die lyer raak nie maar baie ander persone wat vir die lyer lief is, omgee of selfs saam met hulle werk.  Ek is so dankbaar vir die leiding wat ek in die twaalf stap program kry wat my help om my eie skuldgevoelens uit te pak, af te stof, goed te bekyk en te besluit wat ek weggooi en wat ek aanspreek sodat ek ‘n beter lewenskwaliteit kan hê.  Nee ek kan nie my geliefdes se besluite vir hulle neem, hulle lewens vir hulle leef of hulle lewensgeluk beheer nie.  Nee ek kan nie die tyd terugdraai en anders optree as wat ek uit vrees en wanhoop gedoen het nie.  Wat ek  nou hoop is dat as ek in ‘n beter plek is in my eie gemoed dat ek tog ook vir ander ‘n beter dogter, ma, sister, niggie, vriendin en kollega sal kan wees.

 “I’m walking through the desert
And I am not frightened although it’s hot
I have all that I requested
And I do not want what I haven’t got”

~ from I Do Not Want What I Haven’t Got by Sinead O’Connor

As dit voel asof jy gaan verdrink (Deel 2)

 

Die muntstuk het natuurlik ook ‘n ander kant – om ‘n goeie lewe te lei – jou beste te doen – suksesvol te wees. Vandat ons gebore is word ons gepeper met wie ons behoort te wees, wat ons behoort te doen en hoe ons behoort te lyk.

15665658_1801623063436264_1555052781475868675_nElke dekade of so kom daar nuwe idees vorendag oor die ideale vrou, ideale werkende moeder, om die hele tyd alles vir almal te wees, om jou doelwitte te bereik sonder om ooit te faal of op te hou.  Die ding is – dit is net eenvoudig nie moontlik nie.  Die glansblaaie van die tydskrifte met al die blink idees en netjiese huise met gemanikuurde grasperke is ‘n blote illusie.  As jy ‘n ou tydskrif van die 60er jare in die hande sou kry sal jy besef dat die wenpaal heeltyd skuif – niemand kan daar uitkom nie.

Ek onthou toe ek my dogter gehad het 20+ jaar gelede het ek ‘n ou boek in die hande gekry wat deur ‘n Dr Jan van Elfen geskryf was vir nuwe moedertjies.  Hy skryf onder andere op ‘n plek dat alhoewel die moedertjie dalk deur ‘n moeilike geboorte was, heelnag met die kleinding wakker was en haar hande stukkend was aan doeke moet sy tog moeite doen om mooi te lyk vir haar man as hy van die werk af kom en hom inwag met ‘n kus en ‘n lekker bord kos!  Nee kyk – gelukkig verander tye tog.

Amper net so belaglik as Dr van Elfen se patriargale raad was my pogings om aan die buite wêreld voor te hou dat alles wel is.  Dat ek die ideale werkende vrou en ma vir my man en dogter is en dat niks verkeerd loop nie.  Dit het my soos ‘n emmer koue water geslaan toe ek dit die eerste keer in die Twaalf stappe en die AA se “Big Book” lees – die chaos wat alkoholisme en verslawing meebring.  Ek het midde in dit gelewe maar dit nie eers aan myself erken nie.  Ek kon dit glad nie sien vir wat dit was nie – absolute chaos wat ek nie veroorsaak het nie maar nog belangriker wat ek nie kon beheer nie.  Ek weet dat baie mense glo of hoop dat hulle ‘n wederhelfte of familielid se drinkery of dwelmgebruik kan beheer of keer maar niemand kan dit doen nie.  Selfs as jy iemand sou toesluit is dit net tydelik,  Wanneer so persoon se denkwyse nie verander nie sal hy of sy dadelik weer drink of gebruik as hulle daaruit kan kom en geen persoon kan iemand anders vir ewig opsluit of oppas nie.  Ek weet – ek het dit immers vir jare probeer doen.

In kort – ek het ‘n wedloop probeer wen wat nie gewen kan word nie.  Eindelik was ek maar soos ‘n hamster op sy wiel, oor en oor het ek opgeklim en opgeklim, ek het deurentyd gevoel of almal langs die pad op my en my familie neersien en selfvoldaan sit en grinnik oor my belaglike pogings om die kunsmatige wedloop te voltooi.

18057912_1054885127980656_521049690175194262_nNa meer as twee jaar op die pad in my herstelproses (recovery) kan ek ‘n paar antwoorde waag.  Ek het besef dat ek my eie wedloop moet beplan en uitlê.  Ek kan die onmoontlike definisies van sukses wegsmyt en self besluit wat my definisie van sukses is en ek kan dit selfs van dag tot dag aanpas as ek wil.  Wat wil EK uit my lewe hê?  Wat is vir MY belangrik?

Oor die jare het baie filosowe poetiese riglyne gegee vir ‘n “goeie lewe”.  Ek het die boek “HELP” van Oliver Birkeman verskriklik geniet – ek dink dit is die een selfhelpboek wat my verslawing aan selfhelpboeke gaan beëindig.(En dit is baie vermaaklik om te lees!)  In die boek sif hy deur eeue se filosofieë en teorieë oor geluk en sukses en raak baie prakties oor wat regtig kan werk en wat maar uitgedink word om boeke te verkoop.   Ek is nou my eie filosoof.  Ek bepaal my eie visie.  Ek kies om dit so eenvoudig as moontlik te hou en om net op vandag te fokus.  Een dag op ‘n slag vir nou – niks meer nie.  Tog, as ek terugkyk oor die algelope paar jaar het ek veel meer vermag, een dag op ‘n slag as in die tien jaar wat dit voorafgegaan het!

Ek leer ook om al die “Jy behoort dit”  en “’n goeie vrou moet dat” te ignoreer.  My lewe kan nie draai om ander mense se verwagtinge of sienings nie – ek gaan self besluit wat is goed vir my en wat nie.  Dit staan my vry om my opinies hieroor gereeld en mildelik te verander soos wat ek groei en leer.

Anti-depressante – moet ons of moet ons nie?  Ek persoonlik hou nie van pille nie, het nog nooit nie.  Ek sal enige natuurlike uitweg probeer voordat ek ‘n pil sluk.  Selfs ek moet erken daar is sekere dinge wat in my liggaam skeef loop waarvoor ek mediese hulp nodig het.  Dit gaan my byvoorbeeld min baat om ‘n glas water te drink om my gebreekte been te laat beter voel!  Hoekom sal diedelfde nie vir my geestesgesondheid geld nie? Net ‘n ekspert sal weet of ‘n depressiewe persoon by anti-depressante gaan baat.  Ja dit is ook so dat daar dokters is wat gou na hul voorskrifbladjies gryp – ek wonder of daar ooit in die menseheugenis ‘n dokter was wat ‘n daaglikse 30 minute stap met jou hond voorgeskryf het, of ‘n weeklikse koffie of teedrink sessie met ‘n ou vriend of vriendin, 5 minute per dag in die son te kom of om jou elektroniese apparate uit jou slaapkamer te verban en alle elektronika ‘n uur voor slaaptyd af te skakel? Al hierdie dinge is bewys om mense met ligte depressie te help maar dit is natuurlik baie makliker vir ‘n dokter om te monitor of jy twee pilletjies per dag sluk as om op te check op die ander opsies! Alle depressie is ook nie ligte depressie nie.

Ek vertrou nie sommer die medici nie.  Vier dae na my dogter se geboorte deel my ginekoloog my saaklik mee dat ek maar moet aanvaar dat ek een van die ma’s is wat nie sal kan borsvoed nie.  Ek dink die saalsuster kon die teleurstelling op my gesig lees want sy was net na die saalrondtes terug by my met die woorde; “Moenie worry nie, hoeveel babas dink jy het hy al geborsvoed – ons gaan ‘n plan maak.”  Sy was reg en hy verkeerd.  Ek sal dikwels meer as een opinie kry en dan mediese behandeling eers vir ‘n rukkie probeer en kyk of dit vir my werk.  Ek glo dat so oefenlopie-tydperk ten minste langer as ses maande moet wees.  Dit neem meeste mense ten minste ses maande om aan te pas by ‘n nuwe situasie – dink maar aan die laaste keer wat jy verhuis het of ‘n nuwe werk begin het.

Net ek en ek alleen kan besluit of ek medikasie wil neem – ongeag wat ‘n dokter vir my sê.  Familie en vriende het natuurlik ook uiteenlopende opinies oor geestestoestande.  Dink julle nie ook die engelse “mental Health Issues” klink minder mal as geestestoestande, geestessiektes of erger – geestelike versteurings – nie?!  Baie mense het natuurlik hulle menings oor die ou sakie, wat ookal ons dit noem en dit wissel van goed deurdag tot opperste onkunde tot doodeenvoudig gevaarlik!

Ek wil eerder my eie navorsing doen.  Ek kan meer as een mediese opinie kry.  Ek kan ander opinies ook oorweeg as ek wil – geestelike -, spirituele – en alternatiewe medikasie.  Wanneer dit kom by depressie wat selfmoordneigings aanblaas of angstighed wat ‘n lyer heeltemal kan lamlê gaan oefening en vars lug nie help nie, dit is net ‘n feit. My keuse of ek medikasie neem of nie in net myne en het blou bokkerol met die res van die wêreld (Wel-menende familielede ingesluit) te doene.

So om op te som – hoekom het ek nog nie verdrink nie?:

  1. Ek hou dit eenvoudig. Die oplossing is nie maklik nie maar dit is eenvoudigchanging me

    – hou my hande af van wat ek nie kan beheer nie en fokus op my eie lewenskeuses – uiteindelik is dit al wat ek wel kan beheer. Ek vereenvoudig my lewe – daar is soveel geraas daarbuite – sodoende kan ek fokus op dit wat vir my belangrik is.

  1. Ek woon een maal per week ‘n groepsessie vir familie van alkoholiste en verslaafdes by en een keer ‘n week doen ek selfondersoek volgens die 12 stap program met my mentor.  Dit werk vir my.  Vir iemand anders gaan daar dalk ander dinge wees wat beter werk.  Die Al-Anon program is nie net van toepassing op familielede wat huidiglik met verslawing in geliefdes sukkel nie – mense wat jare terug met ‘n alkoholistiese ouer grootgeword het of wie se geliefdes intussen weg, oorlede is of sober geword het kan ook bv daarby baat.  Leer meer by: http://www.al-anon.org.  As iemand dit oorweeg om die groepsessies by te woon sal ek hulle ook aanraai om ten minste vir een maand (vyf sessies) te gaan voordat jy besluit of dit vir jou is of nie.

 

  1. Een dag op ‘n slag. Ek het nog slegs geslaag om enige van my geykte patrone of gewoontes te verander deur net een dag op ‘n slag aan te pak.  As ek byvoorbeeld besluit ek gaan nou vir ‘n maand elke dag met my honde stap kom ek sommer na ‘n paar dae agter dat dinge nie uitwerk nie.  Dan is ek boonop kwaad en teleurgesteld in myself ook nog omdat ek so ‘n eenvoudige besluit nie kan deurvoer nie.  As ek egter besluit dat ek vandag, en net vir vandag gaan probeer om met my honde te stap kry ek dit verbasend dikwels reg.  En as ek dit nie vermag nie probeer ek more weer. Dit is ‘n klein tegniese “tweak” in my ingesteldheid wat vir my soveel positiewe verandering moontlik gemaak het.

 

Moedersdag

FB_IMG_1494252910179

Moedersdag is maar steeds vir my moeilik.  Een van my heel laagste punte was moedersdag 2014 toe my dogter nie meer in die selfde vertrek as ek wou wees nie en dit was die laaste ete wat ek en my oorlede man saam gehad het voordat hy Calvinia toe verhuis het.

DIt is eintlik vir baie mense ‘n moeilike tyd, veral vrouens wat nooit kinders van hul eie kon gehad het nie.  Mense wat hulle kinders moes begrawe.  Mense wat as gevolg van omstandighede buite hulle beheer geen verhouding met hulle eie ma kon gehad het nie.  Mense wie se ma of ouma oorlede is en natuurlik ma’s wie se man of kinders alkoholiste of verslaafdes is.

Ek het nogal baie waarhede in die boek oor die tale van die liefde gevind. The Five Love Languages: How to Express Heartfelt Commitment to Your Mate is ‘n boek in 1995 uitgegee en geskryf deur Gary Chapman.  Dit kom daarop neer dat party van ons gawes of goeters gee om ons liefde te wys, ander dien met liefdesdade of opoffering, ander sê – druk hulle liefde uit in woorde, ander druk en soen – wys hulle liefde deur fisiese kontak en ander mense spandeer kwaliteit tyd om hulle liefde te toon.  Baie mense is ‘n kombinasie van meer as een liefdestaal.  Dikwels verskil ons liefdestale van die van ons geliefdes en dan verstaan ons mekaar verkeerd.

Dit beteken niks om vir my te sê dat jy vir my lief is nie – dit bly vir my leë woorde totdat ek dit self kan ervaar.  Dit was nog altyd my probleem met dae soos moedersdag en valentynsdag.  OK so op die een dag van die jaar vertel jy my hoe lief jy vir my is en hoeveel ek vir jou beteken en die ander 364 dae behandel jy my met minagting – of so voel ek.  Ek het vir baie jare van saamleef met ‘n verslaafde en ‘n alkoholis dikwels gebruik of uitgebuit gevoel.  Ek het gevoel dat ek my beste en dikwels my alles gee maar glad nie kan staatmaak daarop dat hulle enige bydrae maak nie.  Ek het nie geweet dat dit was omdat hulle nie anders kon nie – ek het geglo dat hulle nie regtig vir my lief was nie.  Dit is ‘n vrees of ‘n emosie wat ek nou steeds met my saamdra en ek vang myself vandag nog dat ek gevoelig is – as jy sê dat jy vir my lief is – wat wil jy eintlik van my hê?  Waarvoor gaan jy my goeie gesindheid hierdie keer misbruik?  Die waarheid is dat dit in my eie kop is – die ander persoon kan heel opreg en onskuldig wees!

My eie liefdestaal is om te gee en te doen – ook kwaliteit tyd te gee.  Ek sou mooi klere vir my man en dogter koop of maak, haar kamer versier – uitverf, gordyne maak, planne maak om dit vir haar mooi en lekker te maak, hulle gunsteling disse kook, koek bak, die etenstafel mooi versier en ek maak altyd baie moeite met geskenke.  Sy het egter eendag vir my gesê dat sy gedink het ek probeer haar liefde koop – sy wou hoor dat ek vir haar lief is, sy hou van drukkies en soentjies.

So ek praat Grieks vir haar en sy praat Chinees en tussendeur moet ons probeer sin maak en ‘n verhouding bou.

Ek werk aan my emosies en vrese – dit is deel van die 12 stap proses.  Ek besef waar ek tekort skiet en probeer beter doen.  Ek leef nie in ‘n perfekte wêreld nie – die mense naaste aan my maak foute en kan my soms teleurstel.  Ek maak foute en stel ander teleur.  Ek het weer hierdie week terdeë besef dat dit maar net ‘n proses is wat ek een dag op ‘n slag kan aanpak – en moedersdae dalk een uur op ‘n slag.

Briefie van die verslaafde wat aan ‘n oordosis dood is.

16729443_1866460466933783_2327789420615229601_n

My liefste ouers,

Daar is nie woorde om te beskryf hoe jammer ek is vir die situasie waarin ek julle gelaat het nie.  Geen ouer moet sy kind begrawe nie, dit is nie soos dit hoort nie.  Ek weet julle is hartseer, kwaad, ontnugter en wens dat julle die tyd kon terugdraai en my uitruk van die pad wat ek gekies het, as julle maar net kon.

My verslawing het alles verwring.  Die Here weet hoe hard julle prober het om my te help.  Selfs al het dit nie so gelyk nie, ek het ook besef hoeveel julle probeer het, ek was te hard, koud en slim.  My verslawing het my van die wêreld en mense om my afgesny en vervreem.  Ek het die mag van hierdie siekte onderskat, gedink ek kon dit beheer, geglo ek was in beheer.

Julle en soveel ander het my gewaarsku maar ek kon julle nie hoor nie.  Die effek van die dwelms het my ongevoelig en afsydig gemaak.  Ek het gevoel dat ek onsterflik was, dat die dwelms my groot en onstuitbaar gemaak het en dat ek sonder die dwelms – wel dan maar net – ek sou wees.

Daar was tye wat ek skuldig en skaam gevoel het oor my keuses en veral wat ek aan my familie doen maar die verterende vuur wat net meer en meer gesoek het om op te slurp en wat binne in my gewoed het was so sterk dat dit maar vlietende oomblikke was.  Meestal was die dwelms al waaraan ek kon dink veral soos die chemiese effek van die dwelms my brein al meer en meer beïnvloed en beskadig het.  Hierdie brandende smagting het geen gewete of integriteit gehad nie.  Hierdie vretende vuur van my verslawing.

Ek weet dat ek julle baie seergemaak het.  Ek het minagtend met julle gepraat, verdwyn vir lang tye terwyl julle in vrees moes voortgaan met julle dagtaak, gelieg, gemanipuleer, gesteel van julle, julle vermy en afgesny en uiteindelik julle agtergelaat met ‘n groot seer en leemte in julle harte.

Ek was so seker van myself met die dwelms in my.  Daar was nie enige iets wat julle kon doen of sê om my te oortuig nie.  Ek het geglo dat dit net “ander mense” was wat doodgaan van ‘n oordosis. Stupid mense wat niks van dwelms af weet nie.  Dit kon tog nie met iemand soos ek gebeur nie, ek het geglo dat ek weet wat ek doen.

Julle het my gesmeek om op te hou.  Julle het gepleit, gehuil, geskree maar ek het alles uitgeblok.  Julle trane het my laat inkrimp in my binneste maar my ego was te trots om dit te wys.  As julle julle arms om my geslaan het was die skaamte in my so erg dat ek net van julle af moes wegvlug.

En nou wil ek so graag terug – maar daar is nie meer vir my terug nie.  Al wat oorbly is vorentoe.  Asseblief neem my vorentoe.

Vertel my storie.  Noem my naam.  Praat met my.  Onthou en vier die goeie tye wat ons wel saamgehad het. Huil as julle moet – ek weet julle mis my, ek weet julle is hartseer.  Ek weet julle is lief vir my.  Ek besef nou dat julle julle bes gedoen het vir my maar nog julle of ek was sterk genoeg vir die stryd van hierdie siekte van verslawing.

Moet assebleif nie julleself blameer nie, julle moet glo dat julle julle beste probeer het.  Julle het nie my verslawing veroorsaak nie, julle kon dit nie keer of beheer nie.  Julle moet weet dat OK is om ook maar ‘n mens te wees wat jou beste kan doen en niks meer nie.  As julle julself blameer sal dit wees asof ek weer doodgaan, oor en oor, elke dag.  Ons hele familie gaan in hierdie tragedie vasgevang bly.

Elke keer as julle my sou wou vasdruk – gee iemand in ons familie ‘n drukkie en ek sal deel van die drukkie wees.  Elke keer as julle met my wou praat – praat met mekaar en ek sal luister.

Ek hoop dat julle vrede mag vind in die besef dat ek nou uiteindelik vry is.  Vryer as wat ek ooit kon wees.  Julle kan dink dat ek vir altyd weg is maar ek is nie.  Ek is in die briesie wat deur die blare waai, die sterre in die middernag, die reëndruppels wat teen die venster hang, die deuntjie van die voëltjies, die ronding van die wolke en die golwe van die see.

Ons sal nooit heeltmal van mekaar geskei wees nie want ware liefde wek lewe, selfs in die dood.  Staan stil – julle sal my aanvoel.

Ek sal altyd vir julle lief wees.

Julle kind.

Selfsorg, self-liefde, selfsug en self-waarde.

As daar een ding is wat ek nog altyd wonder oor hoe ek grootgeword het is dit waarom ek nooit geleer het dat my eie lewensgeluk my eie verantwoordelikheid is nie?  Ek het baie goeie kinderjare gehad, regtig liefdevolle ouers wat altyd hul bes probeer het, ontsaglik baie geleenthede om my talente te ontwikkel en nuwe dinge te ontdek en uitprobeer en getroue ondersteuning waarop ek kon staatmaak.  Verantwoordelikheid was ‘n groot deel van my lewe solank ek kon onthou.  Miskien is oudste kinders maar erger daaroor.  Jy is natuurlik verantwoordelik om ‘n ogie oor jonger boeties en sussies te hou.  Jy is verantwoordelik vir jou skoolwerk, om die beste te lewer op skool en buitemuurse aktiwiteite, om jou talente te ontwikkel, om die beste te maak van geleenthede, om jou goed op te pas ag ek kan laaaaaang lysies maak.  Ek het ook elkeen van my “verantwoordelikhede” behoorlik ter harte geneem maar dit is maar baie onlangs dat ek regtig begin besef het dat ek verantwoordelik is vir my eie lewe en my eie lewensgeluk.

Ek voel skaam as ek terugdink aan die tyd wat my man se alkoholisme en dogter se verslawing die grootste deel van my lewe en energie opgeslurp het.  Nie regtig skaam vir wat hulle gedoen het of nie gedoen het nie maar hoe ek myself behandel het in daardie tyd.  Ek het regtig nie met myself gepraat soos mens met ‘n mens wat jy respekteer sou praat nie.  Ek het nie my eie gesondheid belangrik geag nie.  Ek het letterlik twee pare skoene gehad en werksuitrustings vir 5 dae – totdat ek weer wasgoed gewas het.  My man en dogter het egter nie tekorte op enige van hierdie gebiede gehad nie.  Ek het geweet hoe om baie goed vir hulle te sorg, ek kon glad nie vir myself sorg nie.

Ek het self vir lank die boodskap van die Christendom geinterpreteer asof enige selfsorg en self-liefde selfsugtig en sondig sou wees.  As ek nou daaroor dink is dit eintlik belaglik – toe Jesus gevra was wat die heel belangrikste van die gebooie was het hy behalwe vir toewyding aan God gesê dat ons ons naaste moet liefhê soos onsself.  Ek wonder darem, mense wat hulself nie liefhet nie, is dit nie dalk die rede waarom hulle sukkel om aander lief te hê nie?  Dit is soms vir my baie duidelik dat mense wat geen respek vir hulself het nie ook nie ander kan respekteer nie.

So hoe sorg mens vir jouself?  Waar begin jy?

Daar is natuurlik bederfies soos ‘n warm bad met jou gunsteling badsout, ‘n voetbehandeling of gesigsbehandeling of nuwe haarstyl.  Ek dink net volhoubare selfsorg moet meer en dieper wees.  Ek het nie beswaar teen enige van bogenoemde bederfies nie en het ook geleer om spesiale dingetjies vir myself te gun maar ek weet vir ‘n feit dat ek selfsorg nodig het wat dieper as my veloppervlak gaan.

Ek het baie oor die onderwerp begin lees.  Ek het “guided meditation” oor selfbevestigin en selfsorg ontdek.  Ek het baie geleer uit die eerlike blog van Kate McComb. http://katemccombs.com/

So paar idees:

  1. Om my gevoelens en emosies te ervaar sonder om myself te veroordeel

Ek was nog altyd my eie grootste kritikus.  Om myself te veroordeel oor “verkeerde” gevoelens of emosies en my te bekommer oor my verkeerde reaksies of woorde in gevolg van situasies (‘n tydverdryf wat my nagte kan laat wakker lê!) baat my net mooi niks nie.  Dit kom nog nie vir my natuurlik nie en ek moet doelbewus en herhaaldelik die wilsbesluit maak (mindfullness) om nie my gevoelens te onderdruk nie, om my emosies toe te laat om te kom en te gaan maar veral om myself nie veroordeel nie.

Vir ‘n baie lang tyd het ek moeilike tye oorleef deur negatiewe emosies uit te skakel – eerder te fokus op wat ek nou gaan doen as hoe ek nou voel.  Ongelukkig sit mens jouself af vir enige emosies, ek het totaal emosioneel afgestomp geraak.  Baie dae laat emosies en gevoel my nog ongemaklik, ek het vir solank daarsonder geleef, toe ek my “recovery” pad begin stap het en my emosies begin terugkom het was ek so ongemaklik dat ek oortuig was dat ek fisiek siek was en het dokter toe gegaan.  Ek het nie geweet wat verkeerd was nie, net dat “iets” nie reg was nie.  Die dokter het die gewone toetse en “scans” gedoen maar kon natuurlik nie fout vind nie.  Ek het nie lank daarna die ervaring van iemand gelees in ‘n dagstukkie boek vir die familie van alkohliste wat die gevoel van emosie wat terugkom verduidelik het.  Dit was soos die son wat opkom toe ek besef wat met my aangegaan het.

Ek wil nie ooit weer so afgestomp lewe nie, dit is nie ‘n lewe nie – ek het in alle eerlikheid basies oorleef, net voortbestaan.

11245790_10153345155087650_153429483339575230_n

2. Reflektiewe selfsorg

Die terapeut skrywer Meg-John Barker onderskei tussen om jouelf met goedhartigheid te versorg – soos die lekker bad of behandeling – en selfreflektiewe selfsorg soos meditasie of ‘n joernaal hou.  Dit is ook die hele doel van “stepwork” die “huiswerk” van die 12 stap programme waarvoor en elke week tyd maak. Omdat my eie emosionele sorg vir my belangrik is moet ek tyd maak vir meditasie en om my gedagte neer te skryf omdat dit my help om my gevoelens en emosies deur te werk, dit help my om te groei in die proses om heel te word, om myself beter uit te druk, om my gedagtes te verlig en om werklik in kontak met myself te wees.  Met my liggaam, my siel, my wese en my gevoelens.

  1. Speeltyd

Dit kan harde werk wees om te speel maar ek het geleer dat dit regtig belangrik is vir die mens om tyd te maak vir speel.  Vir my eie selfsorg weet ek dat dit beter met my gaan as ek tyd maak vir my passies – om iets te skep, om in die natuur te kom, met vriende te kuier en tyd saam met my honde deur te bring.  Ek moet ook vir my liggaam sorg – as ek nie gereeld oefening kry nie word ek moeg en kan nie alles meedoen wat ek graag sou wou nie.  As ek nie hierdie dinge vir myself beplan en die moeite doen nie gebeur dit net nie vanself nie.

play

4. Vermy ongevraagde raad en opinies

Toe my dogter ‘n kleuter was was ek desperaat vir nog ‘n kind.  Alhoewel ek drie maal swanger geraak het was twee van die babas doodgebore en die laaste enetjie was so vroeg gebore dat sy net een uur kon oorleef.  Dit het my ontsaglik ontstel wanneer mense ewe welmenend sou vra “Nou wanneer maak julle plan vir ‘n maatjie vir jou dogter?” of soortgelyke opmerke.  Natuurlik is dit ongeskik en ongewens maar ek kan nie beheer wat ander mense dink en sê nie – al wat ek kan beheer is hoe ek daaroor voel.  Ek het natuurlik beide van vriende en familie ontelbare opinies ontvang van hoe ek my dogter en haar probleem sou moes hanteer – eindelik het ek besluit dat hierdie opinies meestal maar uit onkunde spruit.  Die gewer weet niks of bitter min van hoe dit is om in my vel te lewe.  Daar is ‘n handjievol intieme vriende wat ek geleer vertrou het en by wie ek regtig baie geleer het in my groei proses.  Hierdie mense se raad klink gewoonlik heel anders – dit is meer aanmoedigend of motiverend as krities.  Die res is snert en ek is besig om myself aan te leer om dit direk in “file 13” te liaseer.  Dit is party dae moeliker as ander maar soos baie dinge in my “recovery” is dit ‘n proses nie ‘n kitsoplossing nie!

5. Ek respekteer my eie tyd – ek kan van ander ook verwag om dit te doen

Ek het al mooi geleer om te kan “nee” sê sonder om verskoning te maak, ongeskik te wees of myself te verduidelik.   Dit is ‘n uiters noodsaaklike “tool” in my selfsorg mondering.

 

 

The “Fixer”

fb_img_1482042659935

Ek wonder of daar so movie is of was? Dalk ‘n riller? My geneigdheid om alles en almal – buiten myself- te wil fix is een van die grootste struikelblokke in my recovery paadjie.
Interafhanklikheid in verhoudings (ook familie verbande) is die verslawing daaraan om te probeer om mense te “fix.” Dit veroorsaak dat ‘n verhouding disfunksioneel bly en eindig sonder uitsondering in die verlies van jouself. Dit veroorsaak ergter nie slegs skade aan die “fixer” nie, omdat die ander persoon dikwels nie die gevolge van hulle dade of keuses hoef te dra nie beteken dit ongelukkig dat hulle nie uit hulle foute kan leer nie en kosbare geleenthede vir selfontwikkeling verlore gaan. (Lees meer in “The Doormat Syndrome” deur Lynne Namka.

Ek kan onthou dat my pa my eendag vertel het dat ek op driejarige ouderdom die eerste keer see toe was. Pappa, mamma, oupa en ouma was saam. Ek het egter aanhoudelik, volgens my pa, die heeltyd gecheck of almal nog daar was as ons in die branders gaan speel en kon glad nie ontspan as ek nie my hele familie sien nie. My geneigdheid om verantwoordelikheid vir ander te aanvaar is diep gewortel. Blykbaar is dit algeneem in oudste kinders.
My man se alkoholisme en dogter se verslawing het egter die geneigdheid mooi aangehelp. Natuurlik moes ek fix – hulle spesialiteit was om chaos te veroorsaak. En natuurlik hoe meer ek ge”fix” het, hoe minder was daar vir hulle om verantwoordelikheid voor te neem om nie eers al die kosbare leerskoolgeleenthede was verbygeglip het te noem nie.

Die hele storie kan nogal prysenswaardig voorkom: Sy is so onselfsugtig, hy leef regtig vir sy gesin, sy is so staatmaker…. Eitlik is dit maar in wese selfsugtig: EK is gelukkig as jy gelukkig is. As ek jou kan gelukkig maak kry ek my kicks daaruit. Julle gaan dit oor die kerstyd wat families bymekaarkom baie beleef – almal is so besig om die res te probeer gelukkig hou en entertain dat niemand hulself is of hulself regtig geniet nie. Wel dit is my ervaring in die paar disfunksionele verhouding waarmee ek myself in die verlede omring het.

fb_img_1481965248792
So sit ek verlede week weer in sak en as. Platgeslaan deur universiteitsuitslae. Nie eers myne nie. En ek kan dit nie fix nie. ‘n Ontsettende selfvernietigende gedagtegang vreet aan my. Al die jare se “cope” en “fix” en stukke optel wat geleethede gesteel het vir my geliefdes om te leer uit hulle foute, om deursettingsvermoeë te ontwikkel, om regtig uit te figure wie hulle is en wat hulle in die lewe wil hê. Die jurie in my kop besluit soos een man dat alles my skuld is en die negatiewe selfspraak draai om en om totdat ek ‘n punt beereik wat ek glad nie meer kan onthou wat my doel op hierdie aarde is of die sin van my bestaan nie.
Ek praat met my God en sit die hele sak patats voor hom neer. Dit is nie mooi nie, sopnat gehuil en daar is nie mooi woordjies of treffende frases nie. Al wat die lompe gemompel en getjank my baat is om weereens te besef is dat ek nie god is nie. Dat ek nie alles kan fix nie. Dat dit ook OK is om nie altyd OK te wees nie. En ek herinner myself weer dat ek net een dag op ‘n slag moet probeer aanpak. My dag. Nie die hele wêreld se hele toekoms nie.

GOD, grant me the serenity
to accept the things
I cannot change,

Courage to change the
things I can, and the
wisdom to know the difference.

Living one day at a time;
Enjoying one moment at a time;
Accepting hardship as the
pathway to peace.

Taking, as He did, this
sinful world as it is,
not as I would have it.

Trusting that He will make
all things right if I
surrender to His Will;

That I may be reasonably happy
in this life, and supremely
happy with Him forever in
the next.

Amen

Godsdienstigheid vs spiritualiteit

Daar is ‘n sê-ding onder verslaafdes en alkoholiste in recovery dat godsdienstigheid beoefen word deur mense wat bang is vir die hel terwyl diegene wat reeds in die hel was spiritualitiet beoefen.

Daar was seker min mense op hierdie aarde so godsdienstig soos ek.  Ek het in die kerk grootgeword.  Toe ekself universiteit toe is en later begin werk het was ek nog erger as my eie ouers.  Ek het drie maal per week kerk toe gegaan, vir jare was ek sondagskoolonderwyser (kategeet), het pal op die kerkraad gedien, het op tye die basaarreëlingkommittee gelei, vir lank was ek die gebedsgroepvoorsitter, ek het elke Sondag die rekenaar presentation vir die grootskerm gemaak vir ‘n periode van meer as vyf jaar, ek was afloskoster, aflosorrelis, koorleidster – die kerk en godsdiens was ‘n baie groot deel van my lewe.  My man en dogter moes maar saam waar ek gegaan het.  My dogter het ook maar in die kerk grootgeword en vir die eerste 17 jaar van haar lewe was ons in dieselfde gemeente, ‘n klein NG gemeente met minder as 200 besoekpunte.

In 2004, na twee mislukte swangerskappe, lê ek in my hospitaalbed net 24 weke swanger op streng bedrus want dinge wil weer skeef loop.  My geloof was egter op daardie stadium onwrikbaar.  Ek weet dat geloof so groot soos ‘n mosterdsaadjie kan red en ek bid vir genade.  Ek vra presies vir een teelepel genade want ek is seker dit sou genoeg wees om my babatjie te kon red.  Maar dit was nie bedoel nie en ‘n week later staan ons by die oop graffie, sy was lewend gebore maar het slegs een uur gelewe.  Ek was teater toe gejaag vir ‘n noodoperasie en het haar nooit gesien nie – net haar lykie.  Watse genade is dit?

Daarna het my man se alkoholisme erg ge-eskaleer en my enigste wonderwerk dogter het verslaaf geraak aan heroine.  ‘n Verslawing wat sy eers na ‘n tydperk van ses jaar se absolute hel kon oorwin.  Sy sal op 5 November 18 maande skoon van enige dwelms of alkohol wees.

In Mei 2014 skryf ek in ‘n briefie aan my oorlede pa – ek kon toe nie meer met God praat of bid nie – ” Alles is maar net verlore pappa, daar is nie meer hoop nie.  Ek het altyd geglo dat ek die Here se witbroodjie was maar nou het Hy van my vergeet.  Hy het my naam uit SY handpalm gevee.  My ellende het my uit Sy hand geruk.  Net soos ‘n ooi van haar weggooi lam vergeet het Hy van my vergeet.”

Vandat my dogter op hoërskool was – veral 2011 en 2012 – het sy gereeld probeer selfmoord pleeg.  Ek het op daardie stadium alles in my vermoeë gedoen om my dogter aan die lewe te probeer hou – sy wou eenvoudig nie meer lewe nie.  Sy het ‘n sielkundige gesien en die sielkundige het briewe vir al haar onderwysers geskryf maar dit was regtig ‘n opdraande stryd.

Die swaarste vir my was egter hoe die mense in ons kerk en veral in ons eie gemeente ons behandel het.  Daar was 5 van haar onderwysers in ons gemeente wat haar vir die afgelope 14 – 15 jaar elke Sondag gesien het, by haar CD bekendstelling was en gesien het hoe sy jaar na jaar by die skool pryse verower het – ek het geglo dat hierdie mense sal weet dat die kind siek is en nie sleg is nie.  Nou egter het ons ervaar:

  1. Elke liewe een van die onderwysers het my soos ‘n mal mens behandel – kon ek nie sien dat my kind sleg is nie?
  2. Sy was deur die SAPD by die skool ondervra sonder dat haar ouers of ‘n onderwyser by haar was en nie een van die mense wat my “broers en susters in Jesus” was en wat ek as vriende geag het het my gebel of laat weet nie. Sy was bitter erg daardeur getraumatiseer.
  3. Waar mense siek word van kanker of ander “sosiaal aanvaarbare” siektes dra mense kos aan en help met huislike takies of skakel om te verneem na jou welstand of die van jou geliefdes maar as jy deur die hel van verslawing en alhoholisme gaan wil niemand iets met jou te doene hê nie en jy is “pretty much alone” in daai hel.
  4. Die skool het ‘n baie volledige dissipline stelsel gehad waar noukeurig boekgehou was van elke voetjie wat my kind verkeerd gesit het. Sy het bv take nie ingegee nie, gerook by die skool maar sy het ook as dinge vir haar te erg was in die badkamers gaan sit en huil vir ‘n uur waarvoor sy opgeskryf was vir klas bank.  Ongeag die briewe van die sielkundige en die feit dat sy voor die mense grootgeword het het nie een van die onderwysers regtig belang gestel in wat met haar geskeel het nie.  Ek het op ‘n dag besef dat as sy in die skool bly ek haar gaan begrawe en ek het haar by ‘n tuisonderrigsentrum ingeskryf.
  5. Die skool se dissipline stelsel het voorsiening gemaak vir “swart merke”. Toe ek die departementhoofde vra wat kan ‘n kind doen vir ekstra krediet – hoe kan sy die swartmerke van haar naam afkry was die antwoord nee daar is nie so moontlikheid nie.  Uiteindelik skop die kind se selfverdedigingsmeganisme is – so julle dink ek is sleg – wag ek wys julle wat sleg is.  Sy het niks hoop gehad nie en geen rede om te lewe nie – niks om te verloor nie.  Dit is ‘n baie gevaarlike plek om te wees.

Ek het in Julie 2014 hulp gekry – nee nie by die kerk nie maar by mense wat self deur die hel van verslawing en alkoholisme was.  Mense wat my so goed verstaan het hulle kon my sinne voltooi al het hulle my nie van Adam af geken nie.

Ek het egter steeds verskriklik na God gesoek.  Ek het na Polokwane verhuis en hier by ‘n gemeente aangesluit waar ek ‘n Alpha kursus gedoen het en later by ‘n Bybelstudiegroep aangesluit het.  Dit was by een so geleentheid wat ek meegedeel is dat ek nou moet begin sendingwerk doen anders is ek nie ‘n Christen nie.  Ek het verduidelik dat ek nog besig was om die stukkies van my lewe op te tel, (my dogter het twee terugslae gehad en steeds in ‘n rehabilitasiesentrum gewoon) dat ek moes heelword – maar die antwoord was duidelik – ek is ongehoorsaam aan God!

Ek was histeries – ek het gesnik soos ek huil – verwerp deur God.  Ek het deur my trane uitgestap en huis toe probeer ry maar moes langs die pad stop.  Toe bel ek ‘n nuwe vriendin.  Nie gelowig nie, nie lidmaat van ‘n kerk nie maat uiters spiritueel en lewe in daaglikste kontak met haar God.  En sy het die liefde en begrip gehad wat ek so naarstigtelik gesoek het. Sy het my kalmeer en laat verstaan dat God altyd tyd sal hê vir my.  Vir die eerste keer in my lewe het ek regtig verstaan dat die kerk nie God is nie.  As ek nie goed genoeg vir die kerk is nie beteken dit nooit ooit dat ek nie met ope arms deur God aanvaar sal word nie.

Ek was nog nie weer in ‘n kerk nie, behalwe met uitsonderlike geleenthede soos ‘n troue , begrafnis of by geleentheid as ek by my ma gaan kuier.  As ek met God wil praat sit ek in my tuin, klim op ‘n berg of gaan wildtuin toe.  As ek hulp nodig het van my medemens vra ek die handjievol kollegas en vriende wat by my gestaan het deur die hel of die gebrokenes wat ook deur dieselfde hel as ek was.  Ek het drie vriende wat lidmate van ‘n kerk is maar hulle voel hulself nie genope om my te veroordeel of te probeer bekeer nie.

In November 2015 het my dogter matriek geskryf.  Op my vraag waarheen sy wil gaan vir haar eindeksamenvakansie sê sy: “Krugerwildtuin toe saam met jou.  Kom ons gaan kamp met ons tent vir ‘n week.”

En daar sit ons op die 24ste November, op haar 19de verjaarsdag, na ses jaar van hel waar sy niks met my te doen wou gehad het nie en meer as een maal van die huis af weggeloop het en díe toneeltjie speel homself voor ons af.  ‘n Ma leeu en ‘n paar van haar kinders (Laat tieners of jong volwassenes skat ek) lê dikgevreet en tevrede naby aan die buffel wat hulle platgetrek het.  Die dogter, wat so 3 meter van die ma af gelê het staan meteens op, stap na haar ma toe en gee haar ‘n liefdevolle drukkie.  Dit was my boodskap van God af – waar Hy so duidelik vir my sê: “Ek was nog altyd hier, ek was nooit weg nie.”  En my dogter leun na my toe oor en gee my so stywe druk dat al die brokstukkies inmekaar pas.

Vir my is dit so waar wat die AA Big Book se Step 9 belofte 12 sê: “We will suddenly realize that God is doing for us what we could not do for ourselves.”  Dit was my gewaarwording toe ek daardie leeudrukkie belewe.  Ek besoek die KNP 3 tot 5 keer per jaar en het nog nooit ‘n leeudrukkie gesien nie.  Nadat my dogter kies om vir ‘n week saam met my te kamp en ons daar langs mekaar sit op haar verjaarsdag speel die toneeltjie voor ons af – dit kan tog nie blote toeval wees nie.

Ek is nie seker of ek my God ‘n naam kan gee nie.  Ek haal Jesus baie aan en het ‘n verwondering vir hoe hy gelewe het en vir sy woorde maar ek het ook vreeslike onreg gesien wat in Jesus se naam gedoen word en bittere oordeel ervaar van mense wat Jesus as god aanbid.  Al wat ek vir nou weet is dat my God groter as my probleme is, dat my God goedheid, genade en liefde is en dat my God verstaan dat ‘n mens so stukkend kan wees dat jy nie kans sien vir godsdiens nie.  Dit klink darem baie vir my soos die geknakte riet – al is hy goed vir niks – wat nie afgebreek sal word nie.

‘n Boodskap van hoop

Her-blog vanaf http://iloverecovery.com/message-hope-addicts-mom/ want ek kan soveel identifiseer met die ma se storie en sy het my tot trane geroer.

September has been coined National Recovery month, and I’m wanting to sound my horn, shout out from the hills, and set off fireworks, now, and each February 12th.

This February will be TEN years for which my daughter, Amanda, has been in recovery! Recovery from all drugs and alcohol. Ten years of a peaceful, rewarding life for her, and her family. And for me.

It hasn’t always been like this though, as there were ten long and grueling years prior to this tranquility and joy, whereby I thought nearly every day, that I’d lose her. Well meaning friends saying I needn’t worry, that she’d outgrow it. Me, scared sleepless, fearing the worst.

At the sweet young age of 14, my daughter was tempted by the evil hand of a fate so cruel, so dehumanizing, so frightening. Drugs of almost any kind, and alcohol entered her not fully grown mind, and body, torturing her. Torturing me. Amanda didn’t seem to know how to handle any of it, nor did I.

We lived in a continual state of pandemonium. Daily arguments ensued. Slamming doors, and running away. Once as far as Georgia, necessitating her father to travel from Connecticut, to bring my baby girl home.

Our words became vile. There was no longer peace at home, within our family, or in my mind.
There were emergency room visits, arrests, courtrooms and juvenile centers.

Yes, I tried all the conventional methods for teenage recovery and behavioral issues. In and out patient facilities. Tough love meetings, as well as any 12 step meeting I could locate.

It was a difficult time. The path was not lit. No directions. It was beyond awful. It was horrific for me, and for my darling daughter, clinging to her last threads of childhood, all the while, her mind was on auto, swaying her towards destruction.

I was losing my daughter.

High school came and went. As did her college years.

Had my daughter grown into a semi functioning addict? Obtaining her GED, securing job after job. Becoming engaged to be married, then pregnant.

Amanda gave birth to my first grandchild, the love of my life. Born days after my own mothers passing. In a huge sense, he saved me.

Although my daughter’s addiction continued after his birth, a new level of destruction was upon us. She was a mother now. Amanda’s marriage was troubled from day one, and soon dissolved.

Her once child/adolescent life had turned into one of a young woman, and a mom. Amanda was unable to handle all this. She was unable to handle anything. Things spiraled downward until my sisters passing ( late stage chronic alcoholism).

It was shortly after this sad event that my daughter approached me, requesting help for her addiction. A dream come true for an addicts mom, although we remained walking a tightrope of fear.

Amanda persevered. She worked at her detox and recovery. She resided at a treatment center, which was not posh. Meals and cleaning services were not provided. It was tough love at its finest, just what Amanda needed to recover.

Upon discharge, she worked the program with a vengeance. Daily NA or AA meetings. A psychiatrist, and therapy. She sought gainful employment, accepting a position at a five star resort, but the position was entry level. She worked in room service. More tough love, imposed by herself.

This February, my daughter will have achieved TEN years in recovery. She has created a wonderful life for herself and her family. She has two amazing children, (she’s a super mom), and an awesome husband to share her life.

Amanda has pursued a career in the addiction field, and has grown within its structure. She has worked diligently at her career, and has reaped the rewards. She is soon to graduate with a Bachelors of Science degree in Alternative Medicine.

Amanda has also schooled in Ashtanga Yoga, and has worked as an instructor. She subscribes to healthy living, as evidenced by her diet and fitness. She continues with 12 step meetings as an integral part of her life, and surrounds herself with other loving souls in recovery.

She is an active part of her community, and she loves assisting others in the path towards recovery.

My daughter is a marvel.

My daughter is loved.

My daughter is alive.