Mindfulness: wat ek uit die 12 stappe kon leer

Jon Kabat Zinn meen dat die volgende die pilare is waarop ‘n ware en werklike leestyl van mindfulness (sou dit in Afrikaans vertaal kon word as om bewustelik te lewe) rus:

  • Om nie te oordeel nie
  • Om te laat gaan
  • Aanvaarding
  • Vertroue
  • Geduld
  • Die aanslag van ‘n beginner – ‘n vars uitkyk
  • Om nie te strewe nie
  • Dankbaarheid en vrygewigheid.

 

Om nie te oordeel nie

mindful non judgingEk het op ‘n punt in my lewe besef dat ek alles wat oor my pad kom inkleur met die bril waarmee ek kyk. Dikwels oordeel ek ander skerp – bv die ou is arrogant of daardie vrou is katterig. Soms tree mense so op – ek het ook al – omdat hulle weerloos voel, opgebruik is. Meestal het ek net eenvoudig geen idee waardeer daardie persoon gaan nie of wat die agtergrond van sy  of haar optrede of reaksie is nie.

Snaaks ook dan, ek wat weet van al die op- en afdraandes in my eie gemoed en lewe is die mees veroordelend op myself! Om werklik mindful te lewe moet ek leer om    eenvoudig net te kan “wees.” Om net te ervaar wat ek dink, doen en voel sonder om dit te oordeel of verwerp. Soos ‘n dierbare vriend graag gesê het: “Behandel jou gevoelens soos jy ‘n gas sou behandel – laat hulle toe om te kom en om te gaan.” Sonder oordeel. Sonder om jouself af te takel omdat jy alweer so voel – dit sal ook verby gaan, ek hoef nie ekstra energie daarop te mors nie. Sonder om nog stertjies en stories aan te las – dit is wat dit is en soos ek weet, gaan altyd weer verby.

Om te laat gaan

So eenvoudig maar so verskriklik moeilik. Soos om aan jou vingerpunte aan die kant van ‘n krans vas te klou en iemand nooi jou: “Gee my jou hand dan trek ek jou op.” In die 12 stap program moes ek leer dan ekself nie alles kan beheer nie. Dat dit ook OK is. Dat ek kan staatmaak op iets of iemand of Iemand buite myself. Hoeveel energie het ek nie gemors deur die bestuurder van die heelal te probeer wees nie? Deur die skyn te probeer voorhou dat ek in beheer is nie?! Deur vir myself te lieg dan ek dit regkry om in beheer te wees nie?! Vandag weet ek dit is sinneloos. Ek is wat ek is. Elke dag leer ek om meer van myself te aanvaar en vir myself lief te word. Dit is ‘n proses maar net ek kan my gedagtegang verander.

 

Aanvaarding

Sommige mense meen ons lewe net eenmaal, ek dink ons sterf net eenmaal – ons kan elke dag lewe. Ek het ophou bestaan en begin om weer te lewe nadat ek ontsaglik baie in die twaalf stap program geleer het. Elke dag kan ‘n spesiale geleentheid wees. Die klein dingetjies maak die lewe wat dit is – die reuk van nat grond, die eerste blaartjies van die nuwe seisoen, die giggel laggie van ‘n kind, die entosiasme van my hond as ek ‘n bal of leiband in my hand het – of sommer net as ek by my hek inry. Die grootste ding vir my om beter te word en beter te dink was om te aanvaar dat ek alles het wat ek nodig het om werklik gelukkig en vervuld te wees. Ek is genoeg – net soos ek is. Dit is die enigste plek waarvan ek kan begin om enige iets in my lewe te verander of verbeter.

Vertroue

Ek moes veral leer om my reispad te leer vertrou. Alles gaan nie altyd volgens plan verloop nie – en dit is ook ok want as ek regtig mindful patienteerlik is, as ek weet ek kan dit nie verander nie, wat op aarde baat ek daarby as ek myself sielsongelukkig maak daaroor? Kan ek een el by my lengte voeg of een uur by my lewe voeg? Verbasend egter het ek agtergekom dat vandat ek vertrou en aanvaar dat dinge is soos dit is verbasend meer positief in my lewe gebeur as wat ek kon dink of hoop of glo.

 

Geduld

Ek het altyd gedink ek is die ongeduldigste mens op aarde – dit was regtig die waarheid. Punt is – dit maak my net ongelukkig, dit baat my net mooi niks. Waarom op aarde sal ek daarmee aanhou? Dinge sal gebeur hoe en wanneer dit gaan probeer – behalwe as ek weet dat ek werklik iets kan beheer of beinvloed is dit net beter vir my om geduldig te wees. Ja, natuurlike kry ek ook my oomblikke wat ek glip maar dit is ook waar mindfulnes behulpsaam is. As en wanneer dit gebeur kan ek let op my negatiewe gedagtes en doelbewus stop en rustig raak.

 

‘n Vars uitkyk

Ek is my lewe lank in boksies grootgemaak: ‘n mens maak so…, ‘n mens behoort…, ‘n mens doen nie dit of dat nie. Ek wil sover gaan om te sê dat ek sedert my kinderdae gebreinspoel was om te dink soos ek vertel was ek behoort te dink.  Ek het bitter laat in my lewe eers geleer om beginsels te weeg en te oorweeg en self te besluit wat vir my werk en wat nie. Ek het dit ontsaglik bevrydend gevind om uit elke liewe een van die boksies te klim waarin ek my bevind het – ek kan dit aanbeveel. Ek het wonderlike mense ontmoet wat buite konvensionele boksies leef en by wie ek ongelooflik baie geleer het en nog steeds leer.

Om minder dinge na te strewe.

‘n Groot deel van my pogings om te blyk in beheer te wees was maar “window dressing” en het te doen met status, dinge en hoe mens vir die buite wêreld lyk. Dit is ‘n stryd wat niemand kan wen nie. Punt is om ander te probeer beindruk of om goeters bymekaar te maak doen niks vir my saligheid nie. Dit maak nie sin nie. Dit is seker ook maar een van die boksies waarin ek grootgemaak was – suksesvolle mense het groot huise, luukse motors en stylvolle klere. Ek is anders. Ek is op my suksesvolste as ek op ‘n klip in ‘n rivier sit en oor die berge tuur of na die waterstroom luister. Dit vul my hart en siel. Nie goeters nie.

 

Dankbaarheid en vrygewigheid

In die twaalf stap program het ek geleer dat die program net oorgedra word aan ander as die van ons wat daaruit geleer het dit oordra. Ander kan net leer uit my ervarings en ondervinding as ek my ervarings met ander deel. Ek kon dit natuurlik glad nie doen terwyl ek nog naastiglik besig was om te “window dress” nie. Ek is verskriklik dankbaar dat daar mense was wat my geleer het uit hulle ervarings en vir mense wat my lewe verryk deur na my ervarings en lewensreispad te luister.

 

Nog ‘n reis om die son.

Ek het vanoggend wakker geword met my 50ste reis om die son voltooi.  Ek is dus nou amptelik ‘n halwe eeu op moeder aarde. Heelwat mense wat my geluk wens vra of ek oud / ouer voel? Ek het mooi daaroor nagedink – die reine waarheid is dat ek voel asof ek nou begin om my voete te vind – die lewe en sy kinkels so effe kan begin uitsort.

Kyk in wese is ‘n lewensjaar maar net een roete om die son. Met elke nuwe roete is daar geleentheid om te leer, te ervaar, te dink, te doen of sommer net te wees. Vir lang tye moet ek erken het ek nie regtig geleer nie – ja inligting opgegaar maar oor en oor dieselfde dinge gedink, gedoen en gesê en tog nuwe of ander uitkomste verwag.  Want ek was mos reg, wat reg is is reg!

Wanneer ek so vasberade en reg is is daar nie ruimte vir mediteer, ervaar of sommer net wees nie. Ek is verlig om tog te kan rapporteer dat selfs ‘n hardkoppige rissiepit nuwe lewenskeuses kan aanleer – ‘n mens hoef regtig nie die lewe op sy heel moeilikste “level” deur te draf net omdat jy reg is of hardkoppig is nie.  Dit is OK om stil te bly, dit is OK om om te draai, dit is OK om nie te weet nie en ja, dit is ook OK om foute te maak of te weet jy moet oor begin.

As ek moet ‘n paar goedjies uitlig wat ek in die laaste paar jaar geleer het wat my laat voel asof ek my voete begin vind op moeder aarde:

  1. Think outside – no box required. Ek het altyd geweet dat ek nie vir die rat race bedoel was nie. Ek wil nie in ‘n stad bly en in verkeer vassit of kompeteer met die Jones’e nie. Ek is streng Calvinisties grootgemaak en het myself dikwels blindgestaar teen die kante van die mensgemaakte boksies waarin ek my bevind het. Ek doen dit nie meer nie, ek is wie ek is en as ek nie in jou boksie pas nie is dit nie vir my ‘n ramp nie. Ek kom so gereeld as wat ek kan in die natuur of as ek nie kan nie – kyk hoe die maan opkom oor my agterplaas.
  2. Take your hands off other people and place them on yourself. Ek kan niemand anders verander of beter keuses vir hulle maak nie. Ek kan dit met die meeste oortuiging of beste bedoelens doen maar elke mens op aarde moet hul eie lewenspadjie uitkap – ook die vir wie ek baie lief is. My eie geluk is egter NET my verantwoordelikheid – as ek nie fisies en emosioneel na myself omsien nie kan niemand anders dit doen nie. Ek het geleer om goed vir myself te wees – net soos ek graag goed aan ander doen.
  3. Recovery cannot be owned, it is rented and the rent is due daily. Al my wonde en letsels is dalk nie uitsluitlik my eie toedoen of skuld nie maar my herstelproses is my eie verantwoordelikheid. As ek nie beter word of herstel nie kan ek dalk net bloei op ander mense wat niks met my wonde te doene gehad het nie. My herstelproses gaan nie vanself kom nie – ek moet elke dag bewustelik daaraan werk. Ek weet ook dat ek net een dag op ‘n slag hoef aan te pak.
  4. I am enough – goed hierdie een gaan dalk nog ‘n paar reise om die son neem om met my hele hart te glo maar die buitelyne begin al deurskimmer. Ek is bewus van my gedagtes en hoe ek met myself praat en my selfvertroue en omgee word stadigaan sterker.
  5. Ek hoef nie met jou of jou lewensuitkyk of besluite saam te stem om vir jou lief te wees nie en dit is ook OK om iemand op ‘n afstend (soms fisies maar ook emosioneel) lief te hê ten einde myself te beskerm. Ek het geleer dit is OK om te sê: “Let’s agree to disagree.” Dat almal se invalshoek nie dieselfde is nie maar veral dat ek kan uittree as die “manager of the universe”. Ons kan eintlik maar almal ontspan – daars maar min in die lewe wat regtig onder beheer is. My moeks sê mos graag sy is seker dat God haar hare op haar kop gesit het sodat sy elke oggend wanneer sy hare kam besef dat niks onder beheer is nie en kan let go and let God.15972635_10211627043575634_5286788543632583559_o
  6. Maak ‘n punt daarvan om kontak te behou met vriende en familie – in goeie en slegte tye – as ek nie ‘n goeie vriend, dogter, sussie of niggie is nie kan ek nouliks verwag om goeie vriende, ma, sussies of niggies te hê. In moeilike tye wou ek wegkruip, ek was skaam en shameful, maar toe ek oop kaarte met my familie en vriende gespeel het het ek net liefde en ondersteuning ervaar.
  7. Dra sonblok, ‘n hoed, jou binnesole, slaap genoeg, kry oefening, mediteer, drink jou pille – ek kry net een lyf vir hierdie reis op aarde – dit is my werk om hom op te pas.
  8. When bad or difficult things happen, you either get bitter or better, the choice is entirely up to you. Ek het geleer om te fokus op wat ek het, op dit wat reg verloop om raak te sien wat om my is en gebeur eerder as om vas te kyk in wat verkeerd is of nie daar is nie. My omstandighede bepaal nie my sukses of geluk nie – ek doen.
  9. YODO – you only die once, you live everyday. Ek het geleer om op te hou om te survive en eerder werklik te lewe, die son op my vel te voel, die rose te ruik, al die verskillende kleure groen in die boom op te let en my koffie regtig te ruik en te proe.
  10. Everything is exactly as it should be. Aanvaarding is die sleutel tot geluk.

Waar is ek nou?

56427032_2367562286811047_6746585665653178368_n

Die mensdom kan so dikwels fokus op waar ons wil wees en wat ons wil bereik – sekerlik prysenswaardig – dit bou karakter en toon ambisie. Maar ons moet tog ook nie vergeet om dankbaar te wees vir presies waar ons onsself tans bevind en ja selfs ook waar ons vandaan kom nie.

Op my recovery padjie was dit nie altyd vir my maklik om te erken dat ek dikwels maar bitter klein babatreetjies kon gee nie – minder nog die paar kere wat ek ‘n groot tree of twee agteruit gevat het om weer my ewewig te kon herwin. Maar as daar nou een ding is wat ek klokhelder in my recovery proses geleer het – Alles is presies net soos dit moet wees.

Ek dink ook dit is belangrik om versigtig te wees waar ons ons emosionele energie belê. Dalk is ek nie die enigste persoon op aarde wat wens dat ek vroeër van recovery geweet het nie, eerder beter na myself begin omsien het nie of lankal beter besluite begin maak het nie.  Sover ek weet kan geen hoeveelheid energie dit vir my of enige iemand anders omdraai nie. Daar kom ‘n tyd wanneer jy weet jy is reg.  Die addicts sê mos jy gaan eers die werk insit om te verander wanneer jy “sick and tired” is om “sick and tired” te wees. Ons maak ons keuses en besluite gebaseer op ons gereedheid – en dit gaan vir geen twee mense dieselfde wees nie. Ek weet verseker vandag dat ek wel op ‘n punt weer begin lewe het, weer lewensvreugde begin ervaar het, stukkies van my lewe begin terugkry het wat ek lankal geglo het dood was – en ek is ongelooflik onuitspreekbaar dankbaar vir waar ek nou is.

Ek dink een van my eerste bloginskrywings was houvanblou.wordpress.com/…/die-mees-gevreesde-vyfletterwoord oor my besluit om die “banting” of “keto” dieet te begin volg.  Dit het vir maande goed gegaan en ek het gewig verloor en regtig nie swaar gekry om die eetplan te volg nie. Nadat my dogter ‘n relapse gehad het het ek vir amper ‘n hele jaar myself nooit geweeg nie. In Januarie het ek en ‘n vriend wat ook gewig wil verloor saam besluit om die bul by die horings te pak en ek was regtig verbaas toe ek myself weeg en besef dat ek in daardie hele jaar geen gewig opgetel het nie.

Ek het vanoggend geweeg en besef dat ek deur die 20kg grens gebreek het – ek het nou altesaam 21kg verloor, al het dit my meer as ‘n jaar geneem. Ek moet nog heelwat gewig verloor om regtig gesond te wees maar ek kan weer dinge doen waarvan ek hou soos om te draf en muurbal te speel. Ek is regtig trots op wat ek bereik het.  Pak gerus 21 blokkies botter bo-op mekaar as jy weer in Checkers kom – dit is ‘n klein bergie!

Vroeg in my recovery het ek privaat terapie sessies gehad met ‘n jong terapeut en ek onthou goed dat al die foute wat ek in my lewe gemaak het die tema van die meeste van ons gesprekke was.  Ek het ‘n verskriklike swaar las op myself gelê en eerlik geglo dat alles wat verkeerd gaan in my eie, maar ook my man en dogter, se lewens alles as gevolg van my foute en tekortkominge was. (Laat ek ook maar volledigheidshalwe hier byvoeg dat hierdie een van die gevolge van verslawing is vir verslaafdes maar ook vir die kinders en familie van verslaafdes, ingesluit alkoholiste.) Met ons eerste sessie het sy opgemerk dat dit alles vir haar interessant was maar dat sy graag wil vra dat ek ‘n lys maak van alles wat ek reg gedoen het. Nog nooit ooit in my lewe het ek so daaraan gedink nie!? Ek het besef dat ek in my lewe elke geleentheid wat ooit na my kant toe gekom het benut het. Ek het nooit ‘n eksamen gedruip of ‘n vak oorgedoen nie. Ek het twee nagraadse kwalifikasies in minimum tyd voltooi terwyl ek voltyds gewerk het. Ek het dikwels in swaar tye voltyds gewerk en ook deeltydse werk aanvaar om seker te maak dat my man en dogter alle moontlike geleenthede kon geniet. Ek is mede-outeur van ‘n boek wat reeds vier keer weer uitgegee en gedruk is. Ek het bome geplant, riviere geswem, die natuur bewonder, gereis en gesels en berge geklim.

Ek het ‘n goeie, bevredigende en gelukkige loopbaan gebou deur die jare. Eintlik, as ek regtig eerlik wil wees, het ek in die 50 jare wat ek myself op moeder aarde bevind al meer gedoen en uitgerig as wat ek ooit kon droom. So, as julle my so bietjie sal verskoon, gaan ek vandag fees vier oor waar ek is.  Dankbaar wees vir alles wat ek kon doen en bereik. Vreugde en vrede in my hart ervaar as ek terugkyk na waar ek vandaan kom en spesifiek oplet hoe innerlike vrede al hoe meer en meer deel van my lewe word. Nenatjie ek sien jou en ek word al liewer vir jou . . .

13921071_1005157349582199_8388314267196284820_n

Geluk is toe ook ‘n werkwoord.

healing

Wat is hierdie werk? Voel jou gevoelens, regtig, elke ene van hulle. My wonde kon nie genees terwyl ek negatiewe gevoelens probeer wegsteek of ontken nie. Dit is ‘n maklike gat om in te val as mens swaarkry – ons wil nie die negatiewe gevoelens ervaar nie daarom ontken ons dit, of probeer dit uitdoof, dalk met drank, pille of deur net te besig te wees.  Ek het ‘n punt bereik waar ek totaal afgestomp geraak het van alle em

53251528_1318908474915667_1150788439164059648_n

osie – goed of sleg. Ek kon eers begin genees toe ek geleer het om my gevoelens te voel.  Om hulle soos gaste te laat kom en gaan en te besef: “Feelings are not facts.” En op regtig slegte dae (wat selfs as ek begin genees het hulle kop uitsteek) deur dit neer te skrywe of vir iemand wat ek vertrou te vertel sodat dit uit my gestel en uit my sisteem kan kom.

 

Ek moes ook leer om op te daag – teenwoordig te wees. Nie net in my eie huis of agter my te besige skedule weg te kruip nie. My vrese in die oë te kyk en nogtans in myself te glo. Eers klein dingetjies, drink koffie saam met my kollegas in plaas van alleen in my kantoor, neem uitnodigings aan, begin deelneem aan ‘n nuwe sportsoort of stokperdjie en beplan doelbewus vir avonture in my lewe – iets om na uit te sien.

10665066_10152682975646211_862286250960980589_n

Ek het vroeg in die proses besef dat my grootste vyhand in my eie kop leef. Ek moes myself leer om nie in my eie negatiewe gedagtes vas te draai nie maar om my eie waarheid te kan uiter en lewe. Om dit te doen moes ek eers die angs, skuldgevoelens, ongemak en pyn ervaar, neerskryf en deur dit groei as ‘n blote stap of fase in my groeiproses. Interessant – dit is presies hoekom ek hierdie blog begin skryf het bv Die begin van die herstelproses – dit moes eers erger word voor dit beter kon word. en Het jy ooit verstaan?

Deur alles moes ek myself leer dat dit ‘n proses is en dat ek net kan hoop op vordering, nie om perfek te wees in alles wat ek probeer nie. Ek kies nie altyd my omstandighede en wat ander om my doen en sê nie maar ek kies my eie reaksies daarop. Ek kies my reaksies op die gedagtes wat in my kop opkom. As my reaksies nie werk nie is ek vry om weer te probeer en ‘n ander reaksie te kies. As ek foute maak is ek vry om opreg om verskoning te vra en te besef ek is menslik, ek maak foute. Omdat ek harder probeer om werklik teenwoordig te wees in my eie lewe en nie net te “survive” nie kan ek oplet na dit wat werk en dit wat nie werk nie. Ek hoef nie myself te kruisig as ek foute maak nie maar dit eerder ervaar as ‘n kans om iets te leer en selfs om aan te beweeg na die volgende fase in die groeiproses.

Ek kry oefening en eet gesond. Ek moes ophou wegkruip agter die verskonings dat my lewe en liggaam in chaos is as gevolg van ander mense se aksies. Ongeag van wat om my aangaan moes ek beter gewoontes aanleer soos om gesonder keuses te maak in wat ek in my mond steek, gereeld oefening te kry (en ook daarvoor beplan) en ook om te bid en mediteer om rus vir my siel te vind.

Ek sal eerlik wees. Dit is ‘n redelike uitdaging om na veertig te begin uitfigure hoe mens nou eintlik moet lewe. Ek was defnitief ‘n kandidaat vir “care giver burnout” en het my eie gedagtes, geluk, gesondheid en menswaardigheid totaal afgeskeep in my pogings om vir my alkoholis man en verslaafde dogter te sorg. Nadat my man oorlede is en my dogter skoon gekom het het ek totaal useless gevoel – asof sonder ‘n lewensdoel of droom.

Caregiver burnout is a state of physical, emotional, and mental exhaustion that may be accompanied by a change in attitude — from positive and caring to negative and unconcerned. Burnout can occur when caregivers don’t get the help they need, or if they try to do more than they are able — either physically or financially. Caregivers who are “burned out” may experience fatigue, stress, anxiety, and depression. Many caregivers also feel guilty if they spend time on themselves rather than on their ill loved ones.

Vandag weet ek dat alles vir ‘n rede gebeur en dat alles presies is soos dit moet wees.  Ek leer en groei en belê my tyd en energie in wat vir my liggaam en siel goed is. Ja ek is gelukkig maar ek doen die werk wat nodig is en besef dat my geluk en gesondheid my eie verantwoordelikheid is.

Een ding wat ek jou kan belowe: “I will not die an unlived life.!”

img_6767

Om te kla of nie te kla nie …

Ek het jare gelede ‘n opleidingsessie bygewoon oor die ontwikkeling van die brein van kinders jonger as twee jaar.  Dit kom daarop neer dat kinders stimulasie nodig het vir die neurone in hulle brein om nuwe baantjies en padjies te vorm. Iemand moet met hulle praat, aan hulle raak, vir hulle nuwe ervarings wys en leer anders kan hulle brein nie tot sy volle kapasiteit ontwikkel nie.

Die menslike brein is natuurlik baie elasties. Dit hou in ons leeftyd nooit op ontwikkel en vervorm nie en as jy mooi daaroor dink, jou brein slaap nie eers as jy slaap nie want dan sou al jou organe ophou werk.

Ek het al uit meer as een bron die navorsing oor negatiewe gedagtegang gelees, as ek dit moet probeer bymekaar trek:

Navorsing toon dat meeste mense (ja nie net Suid Afrikaners nie) in ‘n standaard gesprek omtrent een minuut lank kla. Om te kla het ‘n kort termyn goed voel “pay off”. Soos byna alle kort termyn “pay offs” – byvoorbeeld om te rook of om ‘n drie snye sjokoladekoek met een sitting te verorber – is dit op die lang termyn glad nie goed vir my nie.

Die menslike brein is besonders enegie effektief en gaan elke keer die mees effektiewe roete kies vir die minste uitset. Wanneer ek enige optrede herhaal vorm die brein nuwe senuweevertakkings om die inligting meer effektief te laat vloei. Wanneer ek dan weer daardie optrede herhaal is die nuwe padjies gereed en baie makliker vir my brein om te herhaal. Dit maak herhaling van optrede natuurlik ook makliker – so maklik inderdaad dat ek dalk nie eers bewus is dat ek dit doen nie!

Ek kan ook nie regtig my brein blameer nie – wie gaan nou ‘n tydelike kitsbruggie opsit as jy weet jy gaan hierdie rivier weer en weer moet oorsteek? Dit is ‘n moeilike wetenskaplike proses om te verduidelik wat ek nie met ‘n oop gemoed kan sê dat ekself ten volle verstaan nie. Die eerste keer met nuwe gedrag of denkwyses vorm daar lettelik net ligte spoortjies proteine, met elke herhaling word die spoortjie dikker totdat die reeds bestaande neurone in my brein nuwe kettings met mekaar kan aanhaak. Die wetenskaplikes verwys soms na hierdie proses met die uitdrukking “Neurons that fire together, wire together.”

So – om op te som – herhaalde gekla of negatiewe gedagtes en woorde herbedraad my brein sodat dit vir my makliker is om negatief te wees selfs ongeag wat die omstandighede rondom my is. Om negatief te dink en praat word soort van ‘n “default” setting – dit neem moeite en verstellings om iets anders te doen. Dit is dan ook hoe nuwe gewoontes gevorm word.

Net nog ‘n interessante wetenskaplike titbit, navorsing by Stanford University het bevind dat persone wat meer gereeld klagtes het se breine se hippokampus – daardie deel van die brein wat probleme oplos en intelligente gedrag beheer – begin krimp het!

So wat is die teengif? Daar is basies twee dinge wat vir my werk – as ek wil kla – probeer eerder fokus op enige rede tot dankbaarheid, hoe klein ookal. Selfs Oliver Burkeman, die skrywer wat ‘n weersin het in alle selfhelp boeke meen dat om elke dag net een ding te probeer onthou waarvoor ek dankbaar is my lewe kan verander. Moenie dankbaarheid sommer afmaak as soetsappige oppervlakkigheid nie – daar is wetenskaplike rugsteun hiervoor.  Die University of California het bevind dat waanneer mense fokus op ‘n dankbare gedagte die afskeiding van die streshormoon kortisol met soveel as 23% afneem. Ek moet ook net bysê, ek leer myself daagliks aan om meer bewus te wees van wie ek is, waar ek is, wat ek dink en wat sê- ook hoe ek met myself praat. Dit is ‘n proses, ek mik vir vordering nie perfeksie nie. Gelukkig net soos die breinproses van ontwikkeling herhaalde negatiewe gedrag en woorde aanhelp kan dieselfde proses gebruik word om dit om te keer want hoe meer ek fokus op die positiewe hoe makliker word dit.

Tweedens – want soms het ons werklik rede om oor iets te kla – probeer ek eerder fokus op oplossing gebaseerde klagtes. Dit beteken ek besin voor ek begin – kan ek deur te kla of deur enige ander aksie enige iets aan die situasie verander? Dan kan ek eerder my energie en passie fokus op dit waaroor ek werklik beheer het. Interessant dat ek oor die laaste vier jaar wat ek in recovery is oor en oor bevestig het dat ek basies beheer het oor myself – baie min oor ander mense se gedrag of woorde.

Ek dink ook nie dit is nodig om ‘n vloermatjie te word nie. Dit is belangrik om jou persoonlike grense te stel in verhoudings, ek glo dat mense behoort te weet wat hulle regte is en vir hulself moet opstaan – niemand anders gaan nie. Maar ek het ook al geleer dat daar tye is wat ek reg is maar al my woorde, krag en passie nie ‘n blou duit verskil gaan maak nie. Ek dink nogal baie na oor my oorlede vriend Scott se woorde deesdae: ”And how does that serve you?” Hierdie manier van dink van jou, hierdie manier van doen – hoe baat jy daarby?  As ek niks baat nie of erger nog – dit berokkel my skade – moet ek dit laat gaan.

In die recovery sirkels het ek die beginsel van “clearing” aan die einde van die dag geleer. Waar almal vir aandete aansit sal ons by een persoon begin en die eerste rondte deel elkeen “The worst part of your day.”  Die verduideliking van wat “worst” beteken kom uit ‘n geestelike boekie en verwys na daardie tyd van die dag wat jy die verste van jou God of opperwese af gevoel het of heeltemal uit ritme met die universe. Dan met die tweede rondte doen ons “The best part of my day” – presies die teenoorgestelde. Dit verbaas my keer op keer hoe die positiewe selfs swaar gevoelens van negatiwiteit kan wegspoel. Ek dink dit is ook ‘n baie beter manier vir ouers om met hulle kids om die tafel te probeer kommunikeer as om te vra “So wat het vandag by die skool gebeur?” net om te hoor dat in die hele ses ure daar niks gebeur het nie.

Baie dele van die Bybel is prosa, poësie en stories maar dit is ook interessant dat daar wel ook wetenskaplike waarhede is: Fil 4:8 Verder, broers, alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat reg is, alles wat rein is, alles wat mooi is, alles wat prysenswaardig is – watter deug of lofwaardige saak daar ook mag wees – daarop moet julle julle gedagtes rig.

So laat ek eindig met die klein mooi dingetjies wat onlangs oor my pad gekom het waaroor ek dankbaar is:

Verslawing en vooroordele.

Verslawing is en bly ‘n steeds groeiende probleem oral oor die wêreld. ‘n Recovery facebook groepie waaraan ek berhoort het die naweek hierdie foto geplaas:

47679558_1263966517076530_6440201287374995456_n

Ek was twee weke gelukkig genoeg om die feesvieringe by te woon van ‘n pragtige mensie wat sewe jaar skoon is na wanhopige verslawing aan kokaïne. Ek het al vertel dat verslaafdes en alkoholiste in recovery hulle jaarlikse skoon dae vier soos ‘n verjaarsdag – hulle glo dat hulle eers werklik begin lewe het toe hulle skoon gekom het.

Terwyl sy haar storie vertel, dink sy terug aan ‘n dag wat sy reeds op die grond moes slaap omdat sy alles wat sy gehad het verloor het en daar heeltemal moedeloos en hopeloos die “addicts’ prayer” gebid het: “God help me.”

Die verslaafde se gebed is nie vir almal dieselfde nie, dit het dieselfde strekking: “God. Ek kan nie meer nie. Ek wil nie meer so lewe nie en ek wil nie doodgaan nie. Ek kan nie ophou nie. O God help my asseblief?”

Ek het ‘n onverwagse uitnodiging gekry om onlangs die “Afrikaans is Groot” konsert by te woon. Ek is glad nie ‘n aanhanger van Steve Hofmeyer nie. Gedurende die konsert sing hy ‘n lied “Redgebed”. Hy sing met daardie rou eerlikheid waarmee ek al verslaafdes hoor praat het as hulle hulle storie van hel na hoop vertel. En dit gryp my so aan dat dit my na trane dryf. Die inspirasie vir die lied is Jona 2:4-6:In my nood het ek tot die Here geroep, en Hy het my gebed verhoor. Diep in die doderyk het ek hulp gevra, en U, Here, het my gehoor, U het my die diepte ingegooi, diep in die see, en die watermassa het my omring. U het golf na golf oor my laat gaan. Ek het gedink ek het uit u gesig verdwyn, maar tog sal ek weer u heilige tempel aanskou. Die waters het my toegevou, die groot water het my omring, seegras was om my kop gedraai. Ek het afgesak tot by die fondamente van die berge, die aarde het my vir altyd toegesluit. Maar U, Here my God, het my van die dood gered.

Nee, ek weet geloof werk nie vir almal nie – ek is die laaste persoon wat geloof in iemand se keel wil afdruk. Maar dit kan ek met sekerheid sê: Dit is nie maklik vir enige mens om aan hulself te verander nie. Verslawing maak dit nog moeiliker – die chemiese prosesse bedonder selfs baie inteligente mense se breinfunksies. Om te kyk hoe jou verslaafde geliefdes sukkel kan die sterkstes en bestes tussen ons totaal van ons trollie af dryf.

Verslaafdes, maar ook die res van ons, hou soms krampagtig vas – klou vas aan verwyte, woede, ons eie vooropgestelde idees, iets wat ons weet nie werk nie net omdat dit ‘n fout is wat ons al vir ‘n lang tyd maak of ‘n gewoonte geword het.

Die uitkoms blyk te kom met die oorgee een aanvaar dat ekself nie kan nie. Dit is vir my die goue draad tussen al die stories van hoop wat ek al by recovery feesvieringe gehoor het, by Steve se lied en Jona se storie. Aanvaar dat ek nie kan nie en niks het om te offer nie. Dat daar Iemand, dalk iets groter as ekself is, ‘n God waarop ek wil vertrou, dalk vir iemand anders die natuur, die univers waarvan ek deel is, en vra vir hulp. Vertrou. En laat gaan.

let go.png

Dit is sekerlik wat my die heel meeste van die recovery proses verbaas het – hoe eenvoudig die oplossing is – let go and let god. Fokus net op wat binne my sfeer van invloed val – en om te besef ek kan net my eie denke, optrede en lewe beheer. Terselfdertyd is dit net so verbasend hoe swaar dit vir myself – en seker maar die mensdom in die algemeen is- om volgens so ‘n eenvoudige beginsel te kan lewe.

Ek is bly vir geleenthede waar ek kan hersiening doen van belangrike beginsels, soos recovery feesvieringe en die dag wat Steve deur al my vooroordele so direk vir my gesing het.

Die verskil tussen hoop en hopeloos.

Oorspronkilike blog: https://iloverecovery.com/personality-matters-by-gavin-copeland/

park bench

After a long day promoting the Personal-a-Teas concept to eagerly listening café proprietors, the Promoter headed across one of Dublin’s iconic parks. Half way across he sat down on one of Dublin’s iconic park-benches where he was joined by a homeless man. The Promoter is a local lad and had no cause for concern at this development. After all, homeless men and women are generally harmless unfortunates, down on their luck, right?

But this man was different.

Whilst remaining as respectful as possible, this ‘unfortunate’ was intimidating. He spoke broken English (he was British!) such was the condition of his mind and his mouth. Brown saliva oozed from broken gapped teeth, down his grizzled chin and onto his hands which he seemed oblivious to. He welcomed himself to the Promoter’s personal space readily, with arms like battered, withered branches flailing in the gales of his anguish. His face and spittle was close – way too close. What was going to happen next….wondered the Promoter? If this unfortunate’s story was to be believed, he had been no ‘saintly figure’ in years passed. The scars he showed across his chest, apparently from five bullet wounds were testament to this. He cursed his life: “Did I deserve this?”….he asked the Promoter. Did he believe in karma?…wondered the promoter.

Under the circumstances, how do I answer this on?….thought The Promoter.

Having made his escape soon after, the Promoter was unsettled, slightly shaken and relieved to be free from that ‘iconic park bench’. Shortly after, he received the news that Amy Winehouse would have celebrated her 33rd birthday last week. Amy was one of the most iconic singers of our times. A deep, gravelly, wonderful voice who could express emotions deep within the recesses of the soul. Her talent undeniably transcended generations. However, the power of addiction brought an abrupt end to her career and her life. She died at the age of 27 in 2011 from alcohol poisoning.

 

Addiction and homelessness are intrinsically linked. Together, they form a vicious circle which serves to perpetuate and progress the other, leading to the destruction of the unfortunate host subject. They strip a person of financial, physical, emotional and spiritual health.

But this article is not about despair, it’s about hope!

Last week, the Promoter also heard through the social media grapevine, that Mother Teresa had been canonised in the Vatican by Pope Francis. (Even the Pope conceded she will always be remembered as ‘Mother Teresa’). Did you know that Mother Teresa learned English as young a woman in Rathfarnham? She spent a year in Dublin before embarking on the journey which would take her upon her vocation to establish her Mission of Charity in Calcutta. It was a vocation which saw her immerse herself with the poorest of the poor. She was to care for the hungry, the naked, the homeless, the crippled, the blind, the lepers, all those people who feel unwanted, unloved, uncared for throughout society. The people who have are perceived as a burden to society and are shunned by everyone.

Luckily, Ireland has it’s very own Mother Teresa. Sister Consilio from the Cuan Mhuire Addiction Services.

Sister Consilio began her vocation to help the people of Ireland with addition issues some 50 years ago. As a young lady, she saw beyond the external aesthetics of the local hopeless cases. She could see the goodness within each of them. They had lost everything, including the roof over their heads. It wasn’t long before she had organised a communal room where they could keep themselves out of the elements and have a cup of tea together. Over time, Sister Consilio observed something remarkable. The men and women, albeit slowly, began to get better in themselves. The buds of recovery were gestating.

They had started to help and support one another, to keep each other from temptation, as trite as it may seem to some, from going to the local pub. They, as a group, and as individuals, were willing to change their old ways. And under her guidance, they began to develop a program for recovery. It wasn’t long before the ‘Rooms’ of Sister Consilio began to expand as people from far and wide darkened their door-steps.

The program for recovery for the individual is based upon acceptance. Acceptance that without the help from others, addiction is too much to deal with. It is through the open, unconditional receipt of this help and spiritual guidance, combined with rigorous honesty and a willingness to change on behalf of the individual that a program for living free of addiction can be established. A day at a time.

Sister Consilio oversees 500 – 600 beds of recovery across the country. Over the 50 years that she has worked on her vocation, she has helped countless people retrieve a life worth living from a hell of an existence. There are no hard stats for the extent of this contribution, but it’s there nontheless. Witnessed in some form or other, in every town of Ireland. What is undeniable is that people like Mother Teresa and Sister Consilio have made a remarkable impact upon people’s lives. Not just the individuals themselves. Immediate and extended families, friends and colleagues alike all receive the gift of a loved one recovered.

Sister Consilio represents the Loose Leaf Tea persona perfectly. Her organising, her hard-work, her spirit of community forged at the Cuan Mhuire centres. Her steadfastness. Her resolution. Her devotion. Her love for the unfortunates. The people shunned by society.

For Amy Winehouse, recovery remained elusive. She never attained the rigorous honesty required to change. For the ‘man in the park’, the doors of Cuan Mhuire are open. There are no hopeless cases. Hopefully, he can find them.

 

As dit voel asof jy gaan verdrink (Deel 2)

 

Die muntstuk het natuurlik ook ‘n ander kant – om ‘n goeie lewe te lei – jou beste te doen – suksesvol te wees. Vandat ons gebore is word ons gepeper met wie ons behoort te wees, wat ons behoort te doen en hoe ons behoort te lyk.

15665658_1801623063436264_1555052781475868675_nElke dekade of so kom daar nuwe idees vorendag oor die ideale vrou, ideale werkende moeder, om die hele tyd alles vir almal te wees, om jou doelwitte te bereik sonder om ooit te faal of op te hou.  Die ding is – dit is net eenvoudig nie moontlik nie.  Die glansblaaie van die tydskrifte met al die blink idees en netjiese huise met gemanikuurde grasperke is ‘n blote illusie.  As jy ‘n ou tydskrif van die 60er jare in die hande sou kry sal jy besef dat die wenpaal heeltyd skuif – niemand kan daar uitkom nie.

Ek onthou toe ek my dogter gehad het 20+ jaar gelede het ek ‘n ou boek in die hande gekry wat deur ‘n Dr Jan van Elfen geskryf was vir nuwe moedertjies.  Hy skryf onder andere op ‘n plek dat alhoewel die moedertjie dalk deur ‘n moeilike geboorte was, heelnag met die kleinding wakker was en haar hande stukkend was aan doeke moet sy tog moeite doen om mooi te lyk vir haar man as hy van die werk af kom en hom inwag met ‘n kus en ‘n lekker bord kos!  Nee kyk – gelukkig verander tye tog.

Amper net so belaglik as Dr van Elfen se patriargale raad was my pogings om aan die buite wêreld voor te hou dat alles wel is.  Dat ek die ideale werkende vrou en ma vir my man en dogter is en dat niks verkeerd loop nie.  Dit het my soos ‘n emmer koue water geslaan toe ek dit die eerste keer in die Twaalf stappe en die AA se “Big Book” lees – die chaos wat alkoholisme en verslawing meebring.  Ek het midde in dit gelewe maar dit nie eers aan myself erken nie.  Ek kon dit glad nie sien vir wat dit was nie – absolute chaos wat ek nie veroorsaak het nie maar nog belangriker wat ek nie kon beheer nie.  Ek weet dat baie mense glo of hoop dat hulle ‘n wederhelfte of familielid se drinkery of dwelmgebruik kan beheer of keer maar niemand kan dit doen nie.  Selfs as jy iemand sou toesluit is dit net tydelik,  Wanneer so persoon se denkwyse nie verander nie sal hy of sy dadelik weer drink of gebruik as hulle daaruit kan kom en geen persoon kan iemand anders vir ewig opsluit of oppas nie.  Ek weet – ek het dit immers vir jare probeer doen.

In kort – ek het ‘n wedloop probeer wen wat nie gewen kan word nie.  Eindelik was ek maar soos ‘n hamster op sy wiel, oor en oor het ek opgeklim en opgeklim, ek het deurentyd gevoel of almal langs die pad op my en my familie neersien en selfvoldaan sit en grinnik oor my belaglike pogings om die kunsmatige wedloop te voltooi.

18057912_1054885127980656_521049690175194262_nNa meer as twee jaar op die pad in my herstelproses (recovery) kan ek ‘n paar antwoorde waag.  Ek het besef dat ek my eie wedloop moet beplan en uitlê.  Ek kan die onmoontlike definisies van sukses wegsmyt en self besluit wat my definisie van sukses is en ek kan dit selfs van dag tot dag aanpas as ek wil.  Wat wil EK uit my lewe hê?  Wat is vir MY belangrik?

Oor die jare het baie filosowe poetiese riglyne gegee vir ‘n “goeie lewe”.  Ek het die boek “HELP” van Oliver Birkeman verskriklik geniet – ek dink dit is die een selfhelpboek wat my verslawing aan selfhelpboeke gaan beëindig.(En dit is baie vermaaklik om te lees!)  In die boek sif hy deur eeue se filosofieë en teorieë oor geluk en sukses en raak baie prakties oor wat regtig kan werk en wat maar uitgedink word om boeke te verkoop.   Ek is nou my eie filosoof.  Ek bepaal my eie visie.  Ek kies om dit so eenvoudig as moontlik te hou en om net op vandag te fokus.  Een dag op ‘n slag vir nou – niks meer nie.  Tog, as ek terugkyk oor die algelope paar jaar het ek veel meer vermag, een dag op ‘n slag as in die tien jaar wat dit voorafgegaan het!

Ek leer ook om al die “Jy behoort dit”  en “’n goeie vrou moet dat” te ignoreer.  My lewe kan nie draai om ander mense se verwagtinge of sienings nie – ek gaan self besluit wat is goed vir my en wat nie.  Dit staan my vry om my opinies hieroor gereeld en mildelik te verander soos wat ek groei en leer.

Anti-depressante – moet ons of moet ons nie?  Ek persoonlik hou nie van pille nie, het nog nooit nie.  Ek sal enige natuurlike uitweg probeer voordat ek ‘n pil sluk.  Selfs ek moet erken daar is sekere dinge wat in my liggaam skeef loop waarvoor ek mediese hulp nodig het.  Dit gaan my byvoorbeeld min baat om ‘n glas water te drink om my gebreekte been te laat beter voel!  Hoekom sal diedelfde nie vir my geestesgesondheid geld nie? Net ‘n ekspert sal weet of ‘n depressiewe persoon by anti-depressante gaan baat.  Ja dit is ook so dat daar dokters is wat gou na hul voorskrifbladjies gryp – ek wonder of daar ooit in die menseheugenis ‘n dokter was wat ‘n daaglikse 30 minute stap met jou hond voorgeskryf het, of ‘n weeklikse koffie of teedrink sessie met ‘n ou vriend of vriendin, 5 minute per dag in die son te kom of om jou elektroniese apparate uit jou slaapkamer te verban en alle elektronika ‘n uur voor slaaptyd af te skakel? Al hierdie dinge is bewys om mense met ligte depressie te help maar dit is natuurlik baie makliker vir ‘n dokter om te monitor of jy twee pilletjies per dag sluk as om op te check op die ander opsies! Alle depressie is ook nie ligte depressie nie.

Ek vertrou nie sommer die medici nie.  Vier dae na my dogter se geboorte deel my ginekoloog my saaklik mee dat ek maar moet aanvaar dat ek een van die ma’s is wat nie sal kan borsvoed nie.  Ek dink die saalsuster kon die teleurstelling op my gesig lees want sy was net na die saalrondtes terug by my met die woorde; “Moenie worry nie, hoeveel babas dink jy het hy al geborsvoed – ons gaan ‘n plan maak.”  Sy was reg en hy verkeerd.  Ek sal dikwels meer as een opinie kry en dan mediese behandeling eers vir ‘n rukkie probeer en kyk of dit vir my werk.  Ek glo dat so oefenlopie-tydperk ten minste langer as ses maande moet wees.  Dit neem meeste mense ten minste ses maande om aan te pas by ‘n nuwe situasie – dink maar aan die laaste keer wat jy verhuis het of ‘n nuwe werk begin het.

Net ek en ek alleen kan besluit of ek medikasie wil neem – ongeag wat ‘n dokter vir my sê.  Familie en vriende het natuurlik ook uiteenlopende opinies oor geestestoestande.  Dink julle nie ook die engelse “mental Health Issues” klink minder mal as geestestoestande, geestessiektes of erger – geestelike versteurings – nie?!  Baie mense het natuurlik hulle menings oor die ou sakie, wat ookal ons dit noem en dit wissel van goed deurdag tot opperste onkunde tot doodeenvoudig gevaarlik!

Ek wil eerder my eie navorsing doen.  Ek kan meer as een mediese opinie kry.  Ek kan ander opinies ook oorweeg as ek wil – geestelike -, spirituele – en alternatiewe medikasie.  Wanneer dit kom by depressie wat selfmoordneigings aanblaas of angstighed wat ‘n lyer heeltemal kan lamlê gaan oefening en vars lug nie help nie, dit is net ‘n feit. My keuse of ek medikasie neem of nie in net myne en het blou bokkerol met die res van die wêreld (Wel-menende familielede ingesluit) te doene.

So om op te som – hoekom het ek nog nie verdrink nie?:

  1. Ek hou dit eenvoudig. Die oplossing is nie maklik nie maar dit is eenvoudigchanging me

    – hou my hande af van wat ek nie kan beheer nie en fokus op my eie lewenskeuses – uiteindelik is dit al wat ek wel kan beheer. Ek vereenvoudig my lewe – daar is soveel geraas daarbuite – sodoende kan ek fokus op dit wat vir my belangrik is.

  1. Ek woon een maal per week ‘n groepsessie vir familie van alkoholiste en verslaafdes by en een keer ‘n week doen ek selfondersoek volgens die 12 stap program met my mentor.  Dit werk vir my.  Vir iemand anders gaan daar dalk ander dinge wees wat beter werk.  Die Al-Anon program is nie net van toepassing op familielede wat huidiglik met verslawing in geliefdes sukkel nie – mense wat jare terug met ‘n alkoholistiese ouer grootgeword het of wie se geliefdes intussen weg, oorlede is of sober geword het kan ook bv daarby baat.  Leer meer by: http://www.al-anon.org.  As iemand dit oorweeg om die groepsessies by te woon sal ek hulle ook aanraai om ten minste vir een maand (vyf sessies) te gaan voordat jy besluit of dit vir jou is of nie.

 

  1. Een dag op ‘n slag. Ek het nog slegs geslaag om enige van my geykte patrone of gewoontes te verander deur net een dag op ‘n slag aan te pak.  As ek byvoorbeeld besluit ek gaan nou vir ‘n maand elke dag met my honde stap kom ek sommer na ‘n paar dae agter dat dinge nie uitwerk nie.  Dan is ek boonop kwaad en teleurgesteld in myself ook nog omdat ek so ‘n eenvoudige besluit nie kan deurvoer nie.  As ek egter besluit dat ek vandag, en net vir vandag gaan probeer om met my honde te stap kry ek dit verbasend dikwels reg.  En as ek dit nie vermag nie probeer ek more weer. Dit is ‘n klein tegniese “tweak” in my ingesteldheid wat vir my soveel positiewe verandering moontlik gemaak het.

 

“Bonfire Meetings”

16865013_10154531469574075_1988796904628251514_n

Dit was vannaand weer bonfire meeting by die plaaslike rehabilitasiesentrum maar vannaand het ‘n jongman se storie my regtig aangegryp.

Hy praat so “matter of factly” – so doodeerlik sonder doekies omdraai of verskonings soek.  Ek sal nie aan sy storie reg kan laat geskied as ek dit woord vir woord probeer oordra nie maar as ek moet opsom:

  • Hy begin dagga rook en drink in standerd ses
  • Waarna hy homself in sy eerste rehabilitasiesentrum bevind
  • Hy probeer vervolgens ‘n verskeidenheid ander delms en raak aan alles verslaaf.
  • Hy besef ‘n Nigeriese dwelmhandelaar huur ‘n woning drie huise van sy ouerhuis af.
  • Hy begin steel om te kan dwelms koop en land verskeie kere in die tronk.
  • Hy besluit om eerder by sy eie familie te steel waarna hy uit die huis gejaag word en vir ‘n tyd onder ‘n brug woon, nie ver van sy huis af nie, waar sy ma en pa daagliks verby hom ry oppad werk toe.
  • Deur die jare was hy nog ‘n paar keer in rehabs – 5 alte saam as ek reg onthou. Op ‘n dag besluit hy dat hy defnitief sal kan ophou as hy Jesus in sy lewe het.  Sy familie hoor van ‘n kerk wat verslaafdes help en stuur hom daarheen waar hy vir 6 maande bly – vir groot dele in kettings – ja aktual yster kettings.  Maar steeds kan hy nie ophou nie.
  • ‘n Paar maande gelede skraap hy moed bymekaar, kruip terug huis toe en smeek vir ‘n kans om te “detox” – behandeling terwyl hy deur die onttrekkings gaan. Sy familie stuur hom na ‘n plaaslike hospitaal vir die behandeling van geestestoestande waar hy Methadone (‘n tipe mediese heroine) en Benzodiazepine (Uiters verslawend) gevoer word!  Hy vertel dat hy daagliks ‘n gesprek met ‘n sielkundige moes hê, dat hy op dag een besef het dat sy bykans niks van heroin af weet nie, dat dit haar nie verhoed het om hom met raad en daad by te staan nie en dat hy haar kon oorreed om sy dosisse van al sy voorskrif medikasie te laat verhoog!

Dit is duidelik dat hy van sy eerste rehab af wou ophou maar nie kon nie.  Hy het my so baie laat dink aan ‘n audio band lewensverhaal van Cathy H waarna ek graag luister.  In die 12 stap program wanneer mense se stories opgeneem word, word hulle volle name nie gebruik nie ter wille van die beginsel dat deelnemers anoniem bly.

Cathy H se storie is heeltemal anders as myne.  Sy was swanger op 16, in en uit die tronk, ‘n heroin verslaafde.  Sy vertel dat sy ook baie graag wou stop.  Sy het haarself ook na sielkundiges en medici gewend.  Sy praat van haar “never lines” in haar storie.  Sy het vir haarself goed gesê soos:  As dit my dogter in gevaar stel gaan ek ophou – as ek gearresteer word gaan ek ophou – as ek ‘n prostituut word om my dwelms te kan kry gaan ek ophou – as ek my familie vervreem gaan ek stop – as ek harde dwelms doen soos heroin gaan ek ophou.  Sy het elke liewe een van haar “never lines” oorgesteek maar sy kon nie ophou nie. Toe sy dit op ‘n dag vir die sielkundige sê vra die vir haar: “En hoe laat dit jou voel?”  Sy was ook vreeslik baie gevra hoekom sy so optree wat sy natuurlik self glad nie verstaan het nie.  Al die “behandeling” het haar net heeltemal magteloos laat voel.

My fisiese storie is glad nie soos Cathy H s’n nie.  Tog, as sy haar lewensverhaal vertel besef ek dat ons geestelike en spirituele stories absoluut identies is.  Ek het ook sulke “never lines” gehad.  Ek het gedink dat ek my geliefdes se alkoholisme en verslawing met ultimatums – strepe in die sand – kon beheer.  Ek het elke liewe een van my eie “never lines” oorgesteek en nog kon hulle nie stop nie.  Ek het vir jare my dogter en man na sielkundiges en terapeute aangery waarby ons geensins kon baat nie.  Dit was vannaand vir my so ‘n openbaring toe die jong man sê dat hy ‘n kopskuif gemaak het.  Dat die 12 stap program se eerste stap hom met ‘n hou tussen die oë laat besef het dat hy nege jaar gelede laas eerlik met homself of enige iemand anders was.  Dat net so ongemaklik as wat dit vir hom was om oor sy probleme te moes praat met iemand wat eintlik niks van verslawing af geweet het nie en geen persoonlike ervaring daarvan gehad het nie, net so tuis voel hy in die kring waar hy besef hier oordeel niemand nie, hier het elkeen sy eie lewensstorie, hier is jy veilig tussen ander wat dieselfde stryd as jy stry terwyl jy op jou eie tyd uit die donker gat kruip totdat jy weer die lewe in al sy volheid kan ervaar.

Dit maak my baie emosioneel om sulke stories te hoor.  Ek weet en glo dat die regstelsel nie mense wat hulp nodig het in die tronk moet gooi nie.  Daar bestaan reeds sedert 1971 wetgewing wat dit moontlik maak om eerder so iemand met rehabilitasie te help, hy moes boonop nog bitter jonk gewees het toe hy die eerste keer tronk toe was – dit is net nie reg nie.  Ek voel sterk dat medici nie verslawende middels vir mense wat sukkel met verslawing moet voorskryf nie en veral nie kan toelaat dat daardie persoon die dosis manipuleer nie!  Ek voel sterk dat wanneer mense of hulle geliefdes hulp soek ons nie net by die medici moet soek wat geld kos nie maar ook die gratis hulp wat die N.A. en A.A. bied ten minste moet probeer.  Dit is ook hoekom ek my storie moet vertel – as iemand anders my eerder vertel het sou ons nie so lank hoef te gesukkel het in die donker nie. Dit pla my dat nie EEN van die sielkundiges of psigiaters wat ons geraadpleeg het my eers daarvan vertel het of daarna verwys het nie.   Vir die jong man om verbitterd te wees oor al hierdie dinge gaan hom net mooi niks help nie.  Wel – laat ek nou maar eerlik wees – vir my ook nie ne!

Aan die einde van die meeting vat ons almal hande om die vuur – almal wat sukkel met enige vorm van verslawing, alkoholisme en almal wat vir hulle lief is en omgee, ons maak ‘n liefdesketting.  Die meeting voorganger sê dan:  Ons staan so sodat ons elkeen kan weet dat ons nooit weer alleen of verwerp hoef te voel nie.  Terwyl ons so staan sluit ons harop af met die gebed “serenity prayer” om ons te herinner dat daar Iemand groter as ons in beheer is, om nie ons koppe te breek oor dinge wat buite ons kring van invloed val nie maar ook dat ons onself kan verander om elke dag te groei en sterker te word – nie omdat ons doel is om perfek te wees nie maar omdat ons groei en vordering wil ervaar.  Weet dat ons lewe, nie net “survive” nie.  En so stap vir stap, meeting vir meeting, wys een stukkende vir die volgende stukkende die pad om uit die donket gat van verslawing te kan kruip.

14055043_1776476955932135_3382310257553375212_n

The “Fixer”

fb_img_1482042659935

Ek wonder of daar so movie is of was? Dalk ‘n riller? My geneigdheid om alles en almal – buiten myself- te wil fix is een van die grootste struikelblokke in my recovery paadjie.
Interafhanklikheid in verhoudings (ook familie verbande) is die verslawing daaraan om te probeer om mense te “fix.” Dit veroorsaak dat ‘n verhouding disfunksioneel bly en eindig sonder uitsondering in die verlies van jouself. Dit veroorsaak ergter nie slegs skade aan die “fixer” nie, omdat die ander persoon dikwels nie die gevolge van hulle dade of keuses hoef te dra nie beteken dit ongelukkig dat hulle nie uit hulle foute kan leer nie en kosbare geleenthede vir selfontwikkeling verlore gaan. (Lees meer in “The Doormat Syndrome” deur Lynne Namka.

Ek kan onthou dat my pa my eendag vertel het dat ek op driejarige ouderdom die eerste keer see toe was. Pappa, mamma, oupa en ouma was saam. Ek het egter aanhoudelik, volgens my pa, die heeltyd gecheck of almal nog daar was as ons in die branders gaan speel en kon glad nie ontspan as ek nie my hele familie sien nie. My geneigdheid om verantwoordelikheid vir ander te aanvaar is diep gewortel. Blykbaar is dit algeneem in oudste kinders.
My man se alkoholisme en dogter se verslawing het egter die geneigdheid mooi aangehelp. Natuurlik moes ek fix – hulle spesialiteit was om chaos te veroorsaak. En natuurlik hoe meer ek ge”fix” het, hoe minder was daar vir hulle om verantwoordelikheid voor te neem om nie eers al die kosbare leerskoolgeleenthede was verbygeglip het te noem nie.

Die hele storie kan nogal prysenswaardig voorkom: Sy is so onselfsugtig, hy leef regtig vir sy gesin, sy is so staatmaker…. Eitlik is dit maar in wese selfsugtig: EK is gelukkig as jy gelukkig is. As ek jou kan gelukkig maak kry ek my kicks daaruit. Julle gaan dit oor die kerstyd wat families bymekaarkom baie beleef – almal is so besig om die res te probeer gelukkig hou en entertain dat niemand hulself is of hulself regtig geniet nie. Wel dit is my ervaring in die paar disfunksionele verhouding waarmee ek myself in die verlede omring het.

fb_img_1481965248792
So sit ek verlede week weer in sak en as. Platgeslaan deur universiteitsuitslae. Nie eers myne nie. En ek kan dit nie fix nie. ‘n Ontsettende selfvernietigende gedagtegang vreet aan my. Al die jare se “cope” en “fix” en stukke optel wat geleethede gesteel het vir my geliefdes om te leer uit hulle foute, om deursettingsvermoeë te ontwikkel, om regtig uit te figure wie hulle is en wat hulle in die lewe wil hê. Die jurie in my kop besluit soos een man dat alles my skuld is en die negatiewe selfspraak draai om en om totdat ek ‘n punt beereik wat ek glad nie meer kan onthou wat my doel op hierdie aarde is of die sin van my bestaan nie.
Ek praat met my God en sit die hele sak patats voor hom neer. Dit is nie mooi nie, sopnat gehuil en daar is nie mooi woordjies of treffende frases nie. Al wat die lompe gemompel en getjank my baat is om weereens te besef is dat ek nie god is nie. Dat ek nie alles kan fix nie. Dat dit ook OK is om nie altyd OK te wees nie. En ek herinner myself weer dat ek net een dag op ‘n slag moet probeer aanpak. My dag. Nie die hele wêreld se hele toekoms nie.

GOD, grant me the serenity
to accept the things
I cannot change,

Courage to change the
things I can, and the
wisdom to know the difference.

Living one day at a time;
Enjoying one moment at a time;
Accepting hardship as the
pathway to peace.

Taking, as He did, this
sinful world as it is,
not as I would have it.

Trusting that He will make
all things right if I
surrender to His Will;

That I may be reasonably happy
in this life, and supremely
happy with Him forever in
the next.

Amen