Moedersdag

FB_IMG_1494252910179

Moedersdag is maar steeds vir my moeilik.  Een van my heel laagste punte was moedersdag 2014 toe my dogter nie meer in die selfde vertrek as ek wou wees nie en dit was die laaste ete wat ek en my oorlede man saam gehad het voordat hy Calvinia toe verhuis het.

DIt is eintlik vir baie mense ‘n moeilike tyd, veral vrouens wat nooit kinders van hul eie kon gehad het nie.  Mense wat hulle kinders moes begrawe.  Mense wat as gevolg van omstandighede buite hulle beheer geen verhouding met hulle eie ma kon gehad het nie.  Mense wie se ma of ouma oorlede is en natuurlik ma’s wie se man of kinders alkoholiste of verslaafdes is.

Ek het nogal baie waarhede in die boek oor die tale van die liefde gevind. The Five Love Languages: How to Express Heartfelt Commitment to Your Mate is ‘n boek in 1995 uitgegee en geskryf deur Gary Chapman.  Dit kom daarop neer dat party van ons gawes of goeters gee om ons liefde te wys, ander dien met liefdesdade of opoffering, ander sê – druk hulle liefde uit in woorde, ander druk en soen – wys hulle liefde deur fisiese kontak en ander mense spandeer kwaliteit tyd om hulle liefde te toon.  Baie mense is ‘n kombinasie van meer as een liefdestaal.  Dikwels verskil ons liefdestale van die van ons geliefdes en dan verstaan ons mekaar verkeerd.

Dit beteken niks om vir my te sê dat jy vir my lief is nie – dit bly vir my leë woorde totdat ek dit self kan ervaar.  Dit was nog altyd my probleem met dae soos moedersdag en valentynsdag.  OK so op die een dag van die jaar vertel jy my hoe lief jy vir my is en hoeveel ek vir jou beteken en die ander 364 dae behandel jy my met minagting – of so voel ek.  Ek het vir baie jare van saamleef met ‘n verslaafde en ‘n alkoholis dikwels gebruik of uitgebuit gevoel.  Ek het gevoel dat ek my beste en dikwels my alles gee maar glad nie kan staatmaak daarop dat hulle enige bydrae maak nie.  Ek het nie geweet dat dit was omdat hulle nie anders kon nie – ek het geglo dat hulle nie regtig vir my lief was nie.  Dit is ‘n vrees of ‘n emosie wat ek nou steeds met my saamdra en ek vang myself vandag nog dat ek gevoelig is – as jy sê dat jy vir my lief is – wat wil jy eintlik van my hê?  Waarvoor gaan jy my goeie gesindheid hierdie keer misbruik?  Die waarheid is dat dit in my eie kop is – die ander persoon kan heel opreg en onskuldig wees!

My eie liefdestaal is om te gee en te doen – ook kwaliteit tyd te gee.  Ek sou mooi klere vir my man en dogter koop of maak, haar kamer versier – uitverf, gordyne maak, planne maak om dit vir haar mooi en lekker te maak, hulle gunsteling disse kook, koek bak, die etenstafel mooi versier en ek maak altyd baie moeite met geskenke.  Sy het egter eendag vir my gesê dat sy gedink het ek probeer haar liefde koop – sy wou hoor dat ek vir haar lief is, sy hou van drukkies en soentjies.

So ek praat Grieks vir haar en sy praat Chinees en tussendeur moet ons probeer sin maak en ‘n verhouding bou.

Ek werk aan my emosies en vrese – dit is deel van die 12 stap proses.  Ek besef waar ek tekort skiet en probeer beter doen.  Ek leef nie in ‘n perfekte wêreld nie – die mense naaste aan my maak foute en kan my soms teleurstel.  Ek maak foute en stel ander teleur.  Ek het weer hierdie week terdeë besef dat dit maar net ‘n proses is wat ek een dag op ‘n slag kan aanpak – en moedersdae dalk een uur op ‘n slag.

Twee jaar skoon en sober – net genade!

In die kristalgallery in Swakopmund word die oorsprong van die woord Amatis verduidelik.  Dit kom van die Griekse woord amethustos wat as altyd sober (nie dronk nie) vertaal kan word.    Lorri, die Namib Cowboy, wat ek in Januarie daar ontmoet het,  myn hoofsaaklik amatis. Nadat ek die betekenis uitgevind het het ek hardop die wens uitgespreek om ‘n driehoekige amatis te kon kry wat ek vir my dogter in die logo van die AA kan laat set. Die kristalgallery verkoop ‘n groot verskeidenheid stene maar daar was nie driehoeke nie.  Die simboliek sou oorweldigend wees vir iemand wat die stryd teen verslawing dapper stry.  Lorri het sowaar ‘n steen uitgesoek wat hy gemyn het en dit self na ‘n slyper geneem om dit nog dieselfde dag vir my in die driehoek te slyp. Daar word my droom waar in so spesiale manier wat ek nie eers sou kon droom nie.  Die amatis in die driehoek van eenheid, herstel en diensbaarheid, met die simboliek van die Griekse “altyd sober” maar wat ek uit die growwe hande ontvang het van die man wat dit self uit sy donker kelder van miljoene jare gehaal het – die eerste energie wat daardie steen ervaar het was die ontsag en dankbaarheid van die Namib Cowboy.

My dogter het spesiaal ‘n foto sessie met ‘n liewe vriendin gereël om mooi fotos te neem – sy was regtig stomgeslaan met die geskenk en sy simboliek.

 

 

Briefie van die verslaafde wat aan ‘n oordosis dood is.

16729443_1866460466933783_2327789420615229601_n

My liefste ouers,

Daar is nie woorde om te beskryf hoe jammer ek is vir die situasie waarin ek julle gelaat het nie.  Geen ouer moet sy kind begrawe nie, dit is nie soos dit hoort nie.  Ek weet julle is hartseer, kwaad, ontnugter en wens dat julle die tyd kon terugdraai en my uitruk van die pad wat ek gekies het, as julle maar net kon.

My verslawing het alles verwring.  Die Here weet hoe hard julle prober het om my te help.  Selfs al het dit nie so gelyk nie, ek het ook besef hoeveel julle probeer het, ek was te hard, koud en slim.  My verslawing het my van die wêreld en mense om my afgesny en vervreem.  Ek het die mag van hierdie siekte onderskat, gedink ek kon dit beheer, geglo ek was in beheer.

Julle en soveel ander het my gewaarsku maar ek kon julle nie hoor nie.  Die effek van die dwelms het my ongevoelig en afsydig gemaak.  Ek het gevoel dat ek onsterflik was, dat die dwelms my groot en onstuitbaar gemaak het en dat ek sonder die dwelms – wel dan maar net – ek sou wees.

Daar was tye wat ek skuldig en skaam gevoel het oor my keuses en veral wat ek aan my familie doen maar die verterende vuur wat net meer en meer gesoek het om op te slurp en wat binne in my gewoed het was so sterk dat dit maar vlietende oomblikke was.  Meestal was die dwelms al waaraan ek kon dink veral soos die chemiese effek van die dwelms my brein al meer en meer beïnvloed en beskadig het.  Hierdie brandende smagting het geen gewete of integriteit gehad nie.  Hierdie vretende vuur van my verslawing.

Ek weet dat ek julle baie seergemaak het.  Ek het minagtend met julle gepraat, verdwyn vir lang tye terwyl julle in vrees moes voortgaan met julle dagtaak, gelieg, gemanipuleer, gesteel van julle, julle vermy en afgesny en uiteindelik julle agtergelaat met ‘n groot seer en leemte in julle harte.

Ek was so seker van myself met die dwelms in my.  Daar was nie enige iets wat julle kon doen of sê om my te oortuig nie.  Ek het geglo dat dit net “ander mense” was wat doodgaan van ‘n oordosis. Stupid mense wat niks van dwelms af weet nie.  Dit kon tog nie met iemand soos ek gebeur nie, ek het geglo dat ek weet wat ek doen.

Julle het my gesmeek om op te hou.  Julle het gepleit, gehuil, geskree maar ek het alles uitgeblok.  Julle trane het my laat inkrimp in my binneste maar my ego was te trots om dit te wys.  As julle julle arms om my geslaan het was die skaamte in my so erg dat ek net van julle af moes wegvlug.

En nou wil ek so graag terug – maar daar is nie meer vir my terug nie.  Al wat oorbly is vorentoe.  Asseblief neem my vorentoe.

Vertel my storie.  Noem my naam.  Praat met my.  Onthou en vier die goeie tye wat ons wel saamgehad het. Huil as julle moet – ek weet julle mis my, ek weet julle is hartseer.  Ek weet julle is lief vir my.  Ek besef nou dat julle julle bes gedoen het vir my maar nog julle of ek was sterk genoeg vir die stryd van hierdie siekte van verslawing.

Moet assebleif nie julleself blameer nie, julle moet glo dat julle julle beste probeer het.  Julle het nie my verslawing veroorsaak nie, julle kon dit nie keer of beheer nie.  Julle moet weet dat OK is om ook maar ‘n mens te wees wat jou beste kan doen en niks meer nie.  As julle julself blameer sal dit wees asof ek weer doodgaan, oor en oor, elke dag.  Ons hele familie gaan in hierdie tragedie vasgevang bly.

Elke keer as julle my sou wou vasdruk – gee iemand in ons familie ‘n drukkie en ek sal deel van die drukkie wees.  Elke keer as julle met my wou praat – praat met mekaar en ek sal luister.

Ek hoop dat julle vrede mag vind in die besef dat ek nou uiteindelik vry is.  Vryer as wat ek ooit kon wees.  Julle kan dink dat ek vir altyd weg is maar ek is nie.  Ek is in die briesie wat deur die blare waai, die sterre in die middernag, die reëndruppels wat teen die venster hang, die deuntjie van die voëltjies, die ronding van die wolke en die golwe van die see.

Ons sal nooit heeltmal van mekaar geskei wees nie want ware liefde wek lewe, selfs in die dood.  Staan stil – julle sal my aanvoel.

Ek sal altyd vir julle lief wees.

Julle kind.