The “Fixer”

fb_img_1482042659935

Ek wonder of daar so movie is of was? Dalk ‘n riller? My geneigdheid om alles en almal – buiten myself- te wil fix is een van die grootste struikelblokke in my recovery paadjie.
Interafhanklikheid in verhoudings (ook familie verbande) is die verslawing daaraan om te probeer om mense te “fix.” Dit veroorsaak dat ‘n verhouding disfunksioneel bly en eindig sonder uitsondering in die verlies van jouself. Dit veroorsaak ergter nie slegs skade aan die “fixer” nie, omdat die ander persoon dikwels nie die gevolge van hulle dade of keuses hoef te dra nie beteken dit ongelukkig dat hulle nie uit hulle foute kan leer nie en kosbare geleenthede vir selfontwikkeling verlore gaan. (Lees meer in “The Doormat Syndrome” deur Lynne Namka.

Ek kan onthou dat my pa my eendag vertel het dat ek op driejarige ouderdom die eerste keer see toe was. Pappa, mamma, oupa en ouma was saam. Ek het egter aanhoudelik, volgens my pa, die heeltyd gecheck of almal nog daar was as ons in die branders gaan speel en kon glad nie ontspan as ek nie my hele familie sien nie. My geneigdheid om verantwoordelikheid vir ander te aanvaar is diep gewortel. Blykbaar is dit algeneem in oudste kinders.
My man se alkoholisme en dogter se verslawing het egter die geneigdheid mooi aangehelp. Natuurlik moes ek fix – hulle spesialiteit was om chaos te veroorsaak. En natuurlik hoe meer ek ge”fix” het, hoe minder was daar vir hulle om verantwoordelikheid voor te neem om nie eers al die kosbare leerskoolgeleenthede was verbygeglip het te noem nie.

Die hele storie kan nogal prysenswaardig voorkom: Sy is so onselfsugtig, hy leef regtig vir sy gesin, sy is so staatmaker…. Eitlik is dit maar in wese selfsugtig: EK is gelukkig as jy gelukkig is. As ek jou kan gelukkig maak kry ek my kicks daaruit. Julle gaan dit oor die kerstyd wat families bymekaarkom baie beleef – almal is so besig om die res te probeer gelukkig hou en entertain dat niemand hulself is of hulself regtig geniet nie. Wel dit is my ervaring in die paar disfunksionele verhouding waarmee ek myself in die verlede omring het.

fb_img_1481965248792
So sit ek verlede week weer in sak en as. Platgeslaan deur universiteitsuitslae. Nie eers myne nie. En ek kan dit nie fix nie. ‘n Ontsettende selfvernietigende gedagtegang vreet aan my. Al die jare se “cope” en “fix” en stukke optel wat geleethede gesteel het vir my geliefdes om te leer uit hulle foute, om deursettingsvermoeë te ontwikkel, om regtig uit te figure wie hulle is en wat hulle in die lewe wil hê. Die jurie in my kop besluit soos een man dat alles my skuld is en die negatiewe selfspraak draai om en om totdat ek ‘n punt beereik wat ek glad nie meer kan onthou wat my doel op hierdie aarde is of die sin van my bestaan nie.
Ek praat met my God en sit die hele sak patats voor hom neer. Dit is nie mooi nie, sopnat gehuil en daar is nie mooi woordjies of treffende frases nie. Al wat die lompe gemompel en getjank my baat is om weereens te besef is dat ek nie god is nie. Dat ek nie alles kan fix nie. Dat dit ook OK is om nie altyd OK te wees nie. En ek herinner myself weer dat ek net een dag op ‘n slag moet probeer aanpak. My dag. Nie die hele wêreld se hele toekoms nie.

GOD, grant me the serenity
to accept the things
I cannot change,

Courage to change the
things I can, and the
wisdom to know the difference.

Living one day at a time;
Enjoying one moment at a time;
Accepting hardship as the
pathway to peace.

Taking, as He did, this
sinful world as it is,
not as I would have it.

Trusting that He will make
all things right if I
surrender to His Will;

That I may be reasonably happy
in this life, and supremely
happy with Him forever in
the next.

Amen

Ek was weer bietjie by my kerk en is uit my sokkies uit geseen.

My dogter het die pas afgelope naweek 21 jaar oud geword en om dit te vier is ek, sy en my ma vir 4 dae Kruger Wildtuin toe.  Net so 20 km by die hek in kom groet haar eerste verjaarsdaggeskenkie ons en pose vir ‘n paar fotos.

 

Ons was ook baie gelukkig om ‘n spesiale vertoning mee te maak – kom ons noem dit maar 50 shades of caramel…

En op dag twee eers die geblomde kat teen die pad – maar sy wou nie te lank pose vir fotos nie …

en toe ons tweede gekolde kat in twee dae!  Wat ‘n treat!  En hy het elkeen van die spiere op sy gespierde lyf vir ons demonstreer!  Kyk hoe mooi – ek weet darem nie of daar ‘n mooier dier op hierdie aarde rondloop nie – elke cheetah wat ek kry vat my asem weg…

 

Ons het ook op dag drie 19 leeus altesaam gesien – toegegee, 14 van hulle het “dood” gespeel.   Ek kon nie al 14 in een foto kry nie – net 12 op ‘n slag.   The lion sleeps defnitief in die dag hoor!

Dit is nie net die oeee en ahhhh diere wat die dag maak nie.  Die kleiner diere, veldblomme en voels is ook baie spesiaal en was ‘n fees vir die oog.  Ek sal sukkel om fotos uit te sonder – daar is nog meer op ons FB fotoblad.  Ons het elke dag zebras, olifante, koedoes, klipspringers, kameelperde, waterbokke ens gekry.  Net te veel om almal te wys.

En toe – die groot finale – net toe ons hartjies begin swaar voel omdat ons weet ons is naby die hek en gaan binnekort die park verlaat – letterlik ‘n plaat wildehonde – so baie en party van hulle slaap so styf teenmekaar dat ek nie eers almal kon tel nie.  Defnitief meer as 20.

 

Ek is dankbaar vir spesiale mylpale en spesiale geleenthede en die asemrowende verskeidenheid wat die natuur so terloops vir ons kan voorsit.  Dit is net ‘n onuitspreekbare genade vir my en my mense.