Die twee wroegendste vrae wat elke ouer van ‘n verslaafde vra.

10405346_10153293839965972_4616117115289648165_n

Toe my dogter gebore was was sy maar bitter klein.  Sy het ‘n aks meer as 2½ kg geweeg en haar beentjies was maar aan die dun kant.  Ek het natuurlik baie beskermend teenoor die ou klein dingentjie gevoel.  Mens doen tog wat jy kan, voed en klee hulle, vee neuse af, maak boude skoon, probeer keer vir gevare en hou hulle vas as hulle bang of teleurgesteld is.  Ouers verskaf ook geleenthede – ‘n gelukkige veilige huis om in te woon, gebalanseerde voeding, dalk klavierlesse, tennisafrigting, ekstra klasse, familievakansies – ek dink tog meeste ouers probeer om vir ons kinders liefde en ondersteuning te gee waar ookal ons kan.  Ek weet ons verval soms in die siekte van vergelyking met ander en dat ons twyfel oor besluite en keuses wat ons gemaak het vir ons kinders.  Dalk moet ek die “gelukkige veilige huis”  vervang met redelike gelukkige en veilige huis.  Ek kan tog steeds met die grootste eerlikheid hier skryf dat ek nog nooit gaan sit en beplan het wat ek sou kon doen om my dogter se lewe mooi op te voeter of te kompliseer nie. Ja ek was soms moeg.  Ja dinge het nie altyd uitgewerk soos ek gehoop het nie.  Natuurlik het ek foute gemaak maar tog het ek altyd die beste probeer doen met wat ek op daardie oomblik tot my beskikking gehad het.

Verslawing ken nie onderskeiding nie en diskrimineer egter nie.  Ongeag iemand se opvoeding, herkoms, ras, geslag, geloof  of hoe hard sy/haar ouers probeer het– ENIGE IEMAND kan verval in verslawing.

Toe ek besef het dat my dogter ‘n ernstige probleem het met heroine verslawing en geen beheer daaroor het nie was my heel eerste vraag:

Wat het ek gedoen om dit te veroorsaak?

Ek moet dalk net gou ‘n stukkie van ons storie hier deel sodat die leser die agtergrond prentjie kan sien:

  • Ek het dwelms in haar skooltas gekry en haar gekonfronteer waarop sy erken het sy gebruik dit, belowe het om dadelik te stop en die SANCA buite programme weekliks by te woon.
  • Sy kon nie en het nie en het elke laptop, selfoon, juwelierstuk of wat ookal sy van waarde in my huis kon kry wat sy kon dra uiteindelik verkoop vir dwelms.
  • Ek het besluit om haar dag en nag op te pas om te verhoed dat sy gebruik – dit het omtrent drie maand aan gehou voordat ek besef het selfs dit is nie fisies moontlik nie en sy gebruik steeds.
  • Ek het besef dat sy rehabilitasie nodig het en ‘n plek bepreek by ‘n sentrum. Die aand voor sy moes gaan drink sy ‘n oordosis slaappille (wat ‘n psigiater vir haar voorgeskryf het) en ek tel haar 4 uur die oggend in ‘n semi-koma op die vloer op.  Ek besluit (al self redelik mallerig op die stadium) om in elk geval na die rehabilitasie sentrum toe te ry waar sy eers ‘n mediese ondersoek moes ondergaan voor opname, na die hospitaal verwys was en eers die volgende dag opgeneem kon word.

Die mediese dokter wat haar ondersoek het het my allerlei vrae gevra want my dogter kon glad nie praat of regop sit nie.  Iewers in hierdie gesprek sê die dokter vir my: “Jy weet as jy ‘n goeie ouer was was ons natuurlik nie nou hier met die probleem van verslawing van jou dogter nie.”

Ek kon nie myself verdedig nie, ek was redelik platgeslaan daardie dag.  Ek het die vorige nag my dogter aangetref en my eerste gedagte was sy het dit uiteindelik reggekry, sy is dood.  Daarna het ek deur die nag by haar gewaak.  Ek het meer as 300 km met die kwylende hopie mens langs my gery en al die pad gehuil.  Ek kon glad nie meer reguit dink nie.

Op daardie stadium van my lewe was ek boonop ‘n gesoute kalvinis en het geglo alles is my verantwoordelikheid en alles wat verkeerd loop is my skuld.

Tog het ek sonder uitsondering gevind dat nie net ekself nie maar elke ouer van ‘n verslaafde wat ek ontmoet het hulself daaroor kastei het – wat het ek verkeerd gedoen?  Ek het nou net een kind maar ek het dit ook ervaar by ouers wat bv twee of meer kinders het waarvan slegs een ‘n probleem met verslawing ontwikkel het.

Onlangs met my weeklikse inkopies, merk ek ‘n ma met ‘n kleuter op – eintlik onmoontlik om mis te kyk want hy gil op die toppunt van sy stemmetjie.  Sy hele gesiggie is al rooi, sy ma is duidelik ontstig en byna almal om haar kyk in hulle rigting asof om te vra watter soort ouer laat haar kind so hande uitruk?  Ons gemeenskappe is haastig om ouers te veroordeel.  Uit harde ondervinding moet ek bysê veral as jou kind probleme ondervind het een en almal raad en daad oor wat jy eerder moet doen en waar jy verkeerd gegaan het.  Dit is veral erg as verslawing aan verbode middels en drank deel van die probleem is.  Baie mense sien nie meer die kind waarvoor jy lief is nie maar ‘n “druggie”, ‘n dief of  ‘n krimineel.

Ek moes leer en myself oortuig, selfs al voel ek die oordeel van ander mense en ook baie geliefde en welmenende vriende en familie, verslawing is NIE enige iemand se skuld nie.  Net so min as wat kanker, diabetes of ander siektes is.

Ek is die eerste persoon om te erken dat ek nie ‘n perfekte ouer is nie.  Ek besef maar terdeë hoe veilbaar ek is maar daar is NIKS wat ek vir haar gesê het, niks wat ek gedoen het en niks wat ek versuim het om te doen wat veroorsaak het dat my dogter verslaaf geraak het nie.  Ek het nie my dogter se lewe “opgefok” nie.  Ek het NIE die verslawing veroorsaak nie.

Natuurlik tob ek oor goed – wens ek kon dinge anders doen.  Wens ek het nie voltyds gewerk nie.  Wens ek was nie soms moeg of geiriteerd nie.  Wens ek het meer wysheid en geduld in pag gehad in moeilike tye. Wens ek het vroeër besef dat my man ‘n probleem met alkoholisme en depressie gehad het en harder gesoek het na hulp en antwoorde. Die kaalkop waarheid is dat ek nie die tyd kan terugdraai nie.  Ek kan nie my weg oop “her-ouer” uit my skuldgevoelens nie.  Daar is letterlik geen jota of titel wat ek tot die oplossing van die probleme wat ons vandag in die gesig staar, kan toevoeg deur in die verlede of my selfopgelegde skuldgevoelens rond te rol nie.

other serenity prayer

Die tweede vraag: Hoe kan ek die verslawing stop of keer of genees?

As ouer is dit mos my plig om my kind te help.  Ek is lief vir haar.  Ek kon sien sy was in groot nood, pyn en wroeging.  Ek het al vertel van die een selfmoordpoging waarna ek die bloeding gestop gekry het en sy op die grond gaan sit het, sommer so in die gang en vir my vra: “ Ma, gaan ek ooit uit hierdie donker gat uit kan kom?”  Ek het so gehuil want ek het regtig nie meer geweet nie.

Ek het toe nog nie besef dat verslawing nie genees kan word nie maar wel behandel kan word.  Ek het nie geweet dat alhoewel die medici wat ons geraadpleeg het die depressie probeer aanspreek het niks sou kon verander voordat sy kon ophou gebruik nie.  Ek sou nooit kon droom dat my pragtige slim en liefdevolle wonderwerkkind nie in ‘n monster verander het nie maar bloot die gewone simptome van verslawing getoon het wat insluit om te lieg, te steel, manipulasie en ontkenning selfs al het ek haar nooit grootgemaak om te lieg, steel of bedrieg nie.

Ons, ek en my dogter, is van die bitter min gelukkiges wat “recovery” gevind het.  Ek was in April by die nasionale kongres van Alkoholiste Anoniem en die vergadering van familie lede van verslaafdes en alkoholiste, van regoor ons hele land was maar so 50 – 75 mense in totaal.  Ek bevind my in ‘n uitgesoekte groepie – ontsaglik baie verslaafdes en nog ‘n groter komponent van die geliefdes wat deur die stryd van so verslaafde persoon geraak word kry net nooit hulp, uitkoms of antwoorde nie.

Tog, ongeag die feit dat ons hulp gekry het was daar oor die afgelope drie jaar baie geleenthede waar ek gevoel het my dogter maak steeds verkeerde keuses.  Sy is nou ‘n jong volwasse vrou.  Soms het haar keuses gevolge wat vir haar swaar is.  Dikwels het ek haar juis vooraf gewaarsku dat dit die gevolge kan wees.  Steeds blyk die beste manier van leer maar uit haar eie ervaring en foute te wees.

As ouer van ‘n jong volwassene wat ‘n verslaafde is besef ek dat ek nie haar lewe en besluite en keuses kan beheer nie.  Dit val buite die sfeer van my invloed ongeag hoe graag ek haar sou wou help en wou verhoed dat sy haar kop stamp.

Ek kan net dit doen waaroor ek wel beheer het.  Dit beteken dat ek, alhoewel ek haar so graag met my lewe wil vertrou, solank sy by my woon ek gereeld ‘n dwelmtoets moet doen.  Die verskriklike kere wat ek besef het dat sy weer gebruik het, ek haar na die rehabilitasie sentrum moes neem selfs al het dit op daardie oomblik vir my gevoel of my hele wêreld inmekaar tuimel.  As sy ooit weer iets van my sou steel sal dit beteken dat ek die polisie moet kontak en dit aanmeld.

Dit is seker ook maar die grootste rede waarom dit beter was dat sy in die rehabilitasiesentrum moes bly totdat sy sterker was selfs al was dit baie duur.  Somtyds is dit net ooglopend dat haar AA mentor (sponsor) , die terapeute, polisieoffisiere en maatskaplike werkers in ‘n beter posisie was om haar te help as ekself.  Nie een van hulle het haar lief soos wat ek haar liefhet nie – miskien is juis dit die rede dat dit soms so vreeslik moeilik vir my is om te doen wat nodig is.

Ek sê so omonwonde dat ek haar liefhet want ek weet nou dit is waar maar daar was lang tye dat ek regtig gevrees het dat ek my eie  en enigste kind gehaat het.  Ek weet nou dit was nie waar nie.  Ek het die dwelms gehaat.  Ek het gehaat wat die dwelms aan haar gedoen het.  Ek het die leuens, gesteel, manipulasie en wanhoop wat dit meegebring het met ‘n passie gehaat.  Ek het nooit, nie vir ‘n oomblik my kind gehaat nie want sy is nie en kan nie gedifinieer word deur wat dwelms aan haar gedoen het nie.

Nee, daar is niks wat ek gedoen het om die verslawing te veroorsaak nie.  Daar is geen manier waarop ek dit op my eie sou kon keer of stop nie.

By die AA Nasionale Kongress ontmoet ek ‘n vrou wat so anders as ek is.  Sy is ‘n hemelbesem, lank en skraal en ek is presies 1,5 meter lank.  Ons is nie van dieselfde ras, agtergrond of geleerdheid nie en woon meer as 2 000 km uitmekaar.  Toe sy haar storie begin deel toe weet ek ons het so baie in gemeen.  Sy is al meer as 20 jaar in ‘n 12 stap “recovey” program en die vrou en ma van alkoholiste.  Haar woorde het my so getref dat ek dit woord vir woord neergeskryf het:

“I focus on myself,  I detach from other people and heir problems.  I can care for them without taking care of them.  I can allow others to take care of their own responsibilities.  I don’t need to do for them what they can do for themselves. Even when I feel strongly that I can do it better!

When I detach with love :

My loved ones are empowered.

I become stronger and free.”

Advertisements

As die mense wat jy liefhet sukkel met depressie.

.facebook_1491815609876

Ek het hieroor begin dink nadat ek ‘n blog gelees het van ‘n vrou wat skryf oor die herdenking van die dag toe haar suster selfmoord gepleeg het:

“I had already been thinking about my sister. I always do on the anniversary of the day she committed suicide, more so than on her birthday or any holiday. This is a date that lives in my soul. This is the date that created one of the cracks in my heart that is now filled with so many broken pieces. “

Ons almal ken sekerlik iemand (of baie iemande) wat swaarkry na ‘n geliefde se selfdood of is dalk self daardeur geraak.

Ek dink ook dit is relevant vir families in recovery.  Baie (indien nie dalk almal nie) alkoholiste en verslaafdes sukkel met depressie en of ander geestessiektes.  Heeltemal te veel alkoholiste en verslaafdes verloor die stryd deur hul eie selfdood.

Ek dra steeds baie skuldgevoelens en skaamte met my saam as gevolg van my verhouding met geliefdes wat met depressie of geestessiektes gesukkel het.  Ek is skaam oor die kere wat ek te bang was om iets te doen of te sê of te help – bang vir my geliefdes – op eiers geloop het.  Ek voel skaam oor die kere wat ek seker was ek hou nie van hulle nie – dat ek regtig kwaad was, woedend selfs.  ‘n Persoon wat in pyn is probeer soms hulself beskerm deur uit te vaar na buite – teen die skuldiges maar ongelukkig ook die onskuldiges.  Hulle kan dalk bewustelik of selfs onbewustelik ander probeer seermaak in ‘n verwronge poging om hulself te probeer beskerm wanneer hulle alleen, verwerp of wanhopig voel.  So het ek ook al geliefdes se pad gekruis en is aangeval bloot maar omdat ek daar was.

Almal vir wie ek lief is en wat hierdie demone gestry het of nog stry het ook hulle goeie punte.  Hulle is almal talentvol, kunstig, interessant en dikwels gewild met baie vriende – wanneer hulle nie emosioneel swaarkry nie kan hulle witty en skerpsinnig wees en baie pret om mee saam uit te hang.

Ongelukkig vervorm swaarkry dikwels in vrees en vrees kan in frustrasie of woede vervorm wat almal rondom die persoon wat swaarkry laat retireer.  Ek weet nie of mens voel dat so geliefde se pyn en probleme aansteeklik is nie – dalk tog.  Ek het baie gevoel ek het my eie probleme en struikelblokke – as ek te veel omgee, te veel betrokke raak gaan sy/haar probleme ook my lewe raak of dalk oorneem.  Waneer die mense vir wie ek lief is sou uitvaar of inkrimp in ‘n misrabele hopie was dit nie maklik om myself naby hulle te bevind nie.  Net te wees en te luister nie.  Net om te gee – nie raad of oplossings te gee nie.  Dit was altyd vir my makliker om prakties te raak – iets te doen – of te probeer doen.

Ek was nie oor die jare my eie stryd gespaar nie en het self af en aan met depressie en ander mediese probleme gesukkel.  Ek moet ook erken dat wanneer iemand hulp vra of nodig het my reaksie of antwoord nie altyd op hulle gefokus kon wees nie maar dikwels afgehang het van waar ekself my bevind het – die dal van doodskaduwee of die koesterende wintersonnetjie.  Heel moontlik het my pyn, vertwyfeling en innerlike wroegings ook mense wat vir my lief is seer of bang gemaak of selfs van my af weggedryf.

Dan is daar nog ook die stigma waaronder mense met geestessiektes en verslawing lewe.  Die Wêreld Gesondheids Organisasie klasifiseer verslawing as ‘n siekte maar min persone sou soveel simpatie met ‘n verslaafde of alkoholis hê as met ‘n kankerlyer byvoorbeeld.  Dit is ook al gesê dat kankerlyers nie openlik vir hulle geliefdes lieg of hulle besteel nie en ook nie op hulle vloek en skel as hulle hoog of dronk is nie.  As jy jouself sou beskerm is dit dan ‘n gebrek aan empatie of probeer jy bloot jouself bietjie verskans en beskerm?

Om mense na aan my so te sien ly en magteloos te wees het my, wat ‘n besonders logiese mens is ook bietjie mal gemaak. Eenmaal toe ons hospitaal toe jaag vir steke na ‘n selfmoordpoging het ek vir my dogter gesê, terwyl sy in ‘n hopelose bondeltjie op die agtersitplek lê: “Jy beter nie in my kar bloei nie – verstaan jy vir my!?”  ‘n Ander keer na ‘n oordosis slaappille, sy was byna in ‘n koma, het ek besluit om haar warm te hou en die volgende oggend hospitaal toe te gaan as my huishulp my kan help om haar in die kar te laai.  Ek het nie eers daaraan gedink om ‘n ambulans te bel nie.  Ek kan nou sien hoe verskriklik gevaarlik dit was, sy moes ook daarna lank in die hospitaal bly, ek kon daardie tyd nie meer reguit dink nie.

Die feit is dat verslawing, alkoholisme en geestesversteurings nie net die lyer raak nie maar baie ander persone wat vir die lyer lief is, omgee of selfs saam met hulle werk.  Ek is so dankbaar vir die leiding wat ek in die twaalf stap program kry wat my help om my eie skuldgevoelens uit te pak, af te stof, goed te bekyk en te besluit wat ek weggooi en wat ek aanspreek sodat ek ‘n beter lewenskwaliteit kan hê.  Nee ek kan nie my geliefdes se besluite vir hulle neem, hulle lewens vir hulle leef of hulle lewensgeluk beheer nie.  Nee ek kan nie die tyd terugdraai en anders optree as wat ek uit vrees en wanhoop gedoen het nie.  Wat ek  nou hoop is dat as ek in ‘n beter plek is in my eie gemoed dat ek tog ook vir ander ‘n beter dogter, ma, sister, niggie, vriendin en kollega sal kan wees.

 “I’m walking through the desert
And I am not frightened although it’s hot
I have all that I requested
And I do not want what I haven’t got”

~ from I Do Not Want What I Haven’t Got by Sinead O’Connor

Die verskil tussen hoop en hopeloos.

Oorspronkilike blog: https://iloverecovery.com/personality-matters-by-gavin-copeland/

park bench

After a long day promoting the Personal-a-Teas concept to eagerly listening café proprietors, the Promoter headed across one of Dublin’s iconic parks. Half way across he sat down on one of Dublin’s iconic park-benches where he was joined by a homeless man. The Promoter is a local lad and had no cause for concern at this development. After all, homeless men and women are generally harmless unfortunates, down on their luck, right?

But this man was different.

Whilst remaining as respectful as possible, this ‘unfortunate’ was intimidating. He spoke broken English (he was British!) such was the condition of his mind and his mouth. Brown saliva oozed from broken gapped teeth, down his grizzled chin and onto his hands which he seemed oblivious to. He welcomed himself to the Promoter’s personal space readily, with arms like battered, withered branches flailing in the gales of his anguish. His face and spittle was close – way too close. What was going to happen next….wondered the Promoter? If this unfortunate’s story was to be believed, he had been no ‘saintly figure’ in years passed. The scars he showed across his chest, apparently from five bullet wounds were testament to this. He cursed his life: “Did I deserve this?”….he asked the Promoter. Did he believe in karma?…wondered the promoter.

Under the circumstances, how do I answer this on?….thought The Promoter.

Having made his escape soon after, the Promoter was unsettled, slightly shaken and relieved to be free from that ‘iconic park bench’. Shortly after, he received the news that Amy Winehouse would have celebrated her 33rd birthday last week. Amy was one of the most iconic singers of our times. A deep, gravelly, wonderful voice who could express emotions deep within the recesses of the soul. Her talent undeniably transcended generations. However, the power of addiction brought an abrupt end to her career and her life. She died at the age of 27 in 2011 from alcohol poisoning.

 

Addiction and homelessness are intrinsically linked. Together, they form a vicious circle which serves to perpetuate and progress the other, leading to the destruction of the unfortunate host subject. They strip a person of financial, physical, emotional and spiritual health.

But this article is not about despair, it’s about hope!

Last week, the Promoter also heard through the social media grapevine, that Mother Teresa had been canonised in the Vatican by Pope Francis. (Even the Pope conceded she will always be remembered as ‘Mother Teresa’). Did you know that Mother Teresa learned English as young a woman in Rathfarnham? She spent a year in Dublin before embarking on the journey which would take her upon her vocation to establish her Mission of Charity in Calcutta. It was a vocation which saw her immerse herself with the poorest of the poor. She was to care for the hungry, the naked, the homeless, the crippled, the blind, the lepers, all those people who feel unwanted, unloved, uncared for throughout society. The people who have are perceived as a burden to society and are shunned by everyone.

Luckily, Ireland has it’s very own Mother Teresa. Sister Consilio from the Cuan Mhuire Addiction Services.

Sister Consilio began her vocation to help the people of Ireland with addition issues some 50 years ago. As a young lady, she saw beyond the external aesthetics of the local hopeless cases. She could see the goodness within each of them. They had lost everything, including the roof over their heads. It wasn’t long before she had organised a communal room where they could keep themselves out of the elements and have a cup of tea together. Over time, Sister Consilio observed something remarkable. The men and women, albeit slowly, began to get better in themselves. The buds of recovery were gestating.

They had started to help and support one another, to keep each other from temptation, as trite as it may seem to some, from going to the local pub. They, as a group, and as individuals, were willing to change their old ways. And under her guidance, they began to develop a program for recovery. It wasn’t long before the ‘Rooms’ of Sister Consilio began to expand as people from far and wide darkened their door-steps.

The program for recovery for the individual is based upon acceptance. Acceptance that without the help from others, addiction is too much to deal with. It is through the open, unconditional receipt of this help and spiritual guidance, combined with rigorous honesty and a willingness to change on behalf of the individual that a program for living free of addiction can be established. A day at a time.

Sister Consilio oversees 500 – 600 beds of recovery across the country. Over the 50 years that she has worked on her vocation, she has helped countless people retrieve a life worth living from a hell of an existence. There are no hard stats for the extent of this contribution, but it’s there nontheless. Witnessed in some form or other, in every town of Ireland. What is undeniable is that people like Mother Teresa and Sister Consilio have made a remarkable impact upon people’s lives. Not just the individuals themselves. Immediate and extended families, friends and colleagues alike all receive the gift of a loved one recovered.

Sister Consilio represents the Loose Leaf Tea persona perfectly. Her organising, her hard-work, her spirit of community forged at the Cuan Mhuire centres. Her steadfastness. Her resolution. Her devotion. Her love for the unfortunates. The people shunned by society.

For Amy Winehouse, recovery remained elusive. She never attained the rigorous honesty required to change. For the ‘man in the park’, the doors of Cuan Mhuire are open. There are no hopeless cases. Hopefully, he can find them.

 

As dit voel asof jy gaan verdrink (Deel 2)

 

Die muntstuk het natuurlik ook ‘n ander kant – om ‘n goeie lewe te lei – jou beste te doen – suksesvol te wees. Vandat ons gebore is word ons gepeper met wie ons behoort te wees, wat ons behoort te doen en hoe ons behoort te lyk.

15665658_1801623063436264_1555052781475868675_nElke dekade of so kom daar nuwe idees vorendag oor die ideale vrou, ideale werkende moeder, om die hele tyd alles vir almal te wees, om jou doelwitte te bereik sonder om ooit te faal of op te hou.  Die ding is – dit is net eenvoudig nie moontlik nie.  Die glansblaaie van die tydskrifte met al die blink idees en netjiese huise met gemanikuurde grasperke is ‘n blote illusie.  As jy ‘n ou tydskrif van die 60er jare in die hande sou kry sal jy besef dat die wenpaal heeltyd skuif – niemand kan daar uitkom nie.

Ek onthou toe ek my dogter gehad het 20+ jaar gelede het ek ‘n ou boek in die hande gekry wat deur ‘n Dr Jan van Elfen geskryf was vir nuwe moedertjies.  Hy skryf onder andere op ‘n plek dat alhoewel die moedertjie dalk deur ‘n moeilike geboorte was, heelnag met die kleinding wakker was en haar hande stukkend was aan doeke moet sy tog moeite doen om mooi te lyk vir haar man as hy van die werk af kom en hom inwag met ‘n kus en ‘n lekker bord kos!  Nee kyk – gelukkig verander tye tog.

Amper net so belaglik as Dr van Elfen se patriargale raad was my pogings om aan die buite wêreld voor te hou dat alles wel is.  Dat ek die ideale werkende vrou en ma vir my man en dogter is en dat niks verkeerd loop nie.  Dit het my soos ‘n emmer koue water geslaan toe ek dit die eerste keer in die Twaalf stappe en die AA se “Big Book” lees – die chaos wat alkoholisme en verslawing meebring.  Ek het midde in dit gelewe maar dit nie eers aan myself erken nie.  Ek kon dit glad nie sien vir wat dit was nie – absolute chaos wat ek nie veroorsaak het nie maar nog belangriker wat ek nie kon beheer nie.  Ek weet dat baie mense glo of hoop dat hulle ‘n wederhelfte of familielid se drinkery of dwelmgebruik kan beheer of keer maar niemand kan dit doen nie.  Selfs as jy iemand sou toesluit is dit net tydelik,  Wanneer so persoon se denkwyse nie verander nie sal hy of sy dadelik weer drink of gebruik as hulle daaruit kan kom en geen persoon kan iemand anders vir ewig opsluit of oppas nie.  Ek weet – ek het dit immers vir jare probeer doen.

In kort – ek het ‘n wedloop probeer wen wat nie gewen kan word nie.  Eindelik was ek maar soos ‘n hamster op sy wiel, oor en oor het ek opgeklim en opgeklim, ek het deurentyd gevoel of almal langs die pad op my en my familie neersien en selfvoldaan sit en grinnik oor my belaglike pogings om die kunsmatige wedloop te voltooi.

18057912_1054885127980656_521049690175194262_nNa meer as twee jaar op die pad in my herstelproses (recovery) kan ek ‘n paar antwoorde waag.  Ek het besef dat ek my eie wedloop moet beplan en uitlê.  Ek kan die onmoontlike definisies van sukses wegsmyt en self besluit wat my definisie van sukses is en ek kan dit selfs van dag tot dag aanpas as ek wil.  Wat wil EK uit my lewe hê?  Wat is vir MY belangrik?

Oor die jare het baie filosowe poetiese riglyne gegee vir ‘n “goeie lewe”.  Ek het die boek “HELP” van Oliver Birkeman verskriklik geniet – ek dink dit is die een selfhelpboek wat my verslawing aan selfhelpboeke gaan beëindig.(En dit is baie vermaaklik om te lees!)  In die boek sif hy deur eeue se filosofieë en teorieë oor geluk en sukses en raak baie prakties oor wat regtig kan werk en wat maar uitgedink word om boeke te verkoop.   Ek is nou my eie filosoof.  Ek bepaal my eie visie.  Ek kies om dit so eenvoudig as moontlik te hou en om net op vandag te fokus.  Een dag op ‘n slag vir nou – niks meer nie.  Tog, as ek terugkyk oor die algelope paar jaar het ek veel meer vermag, een dag op ‘n slag as in die tien jaar wat dit voorafgegaan het!

Ek leer ook om al die “Jy behoort dit”  en “’n goeie vrou moet dat” te ignoreer.  My lewe kan nie draai om ander mense se verwagtinge of sienings nie – ek gaan self besluit wat is goed vir my en wat nie.  Dit staan my vry om my opinies hieroor gereeld en mildelik te verander soos wat ek groei en leer.

Anti-depressante – moet ons of moet ons nie?  Ek persoonlik hou nie van pille nie, het nog nooit nie.  Ek sal enige natuurlike uitweg probeer voordat ek ‘n pil sluk.  Selfs ek moet erken daar is sekere dinge wat in my liggaam skeef loop waarvoor ek mediese hulp nodig het.  Dit gaan my byvoorbeeld min baat om ‘n glas water te drink om my gebreekte been te laat beter voel!  Hoekom sal diedelfde nie vir my geestesgesondheid geld nie? Net ‘n ekspert sal weet of ‘n depressiewe persoon by anti-depressante gaan baat.  Ja dit is ook so dat daar dokters is wat gou na hul voorskrifbladjies gryp – ek wonder of daar ooit in die menseheugenis ‘n dokter was wat ‘n daaglikse 30 minute stap met jou hond voorgeskryf het, of ‘n weeklikse koffie of teedrink sessie met ‘n ou vriend of vriendin, 5 minute per dag in die son te kom of om jou elektroniese apparate uit jou slaapkamer te verban en alle elektronika ‘n uur voor slaaptyd af te skakel? Al hierdie dinge is bewys om mense met ligte depressie te help maar dit is natuurlik baie makliker vir ‘n dokter om te monitor of jy twee pilletjies per dag sluk as om op te check op die ander opsies! Alle depressie is ook nie ligte depressie nie.

Ek vertrou nie sommer die medici nie.  Vier dae na my dogter se geboorte deel my ginekoloog my saaklik mee dat ek maar moet aanvaar dat ek een van die ma’s is wat nie sal kan borsvoed nie.  Ek dink die saalsuster kon die teleurstelling op my gesig lees want sy was net na die saalrondtes terug by my met die woorde; “Moenie worry nie, hoeveel babas dink jy het hy al geborsvoed – ons gaan ‘n plan maak.”  Sy was reg en hy verkeerd.  Ek sal dikwels meer as een opinie kry en dan mediese behandeling eers vir ‘n rukkie probeer en kyk of dit vir my werk.  Ek glo dat so oefenlopie-tydperk ten minste langer as ses maande moet wees.  Dit neem meeste mense ten minste ses maande om aan te pas by ‘n nuwe situasie – dink maar aan die laaste keer wat jy verhuis het of ‘n nuwe werk begin het.

Net ek en ek alleen kan besluit of ek medikasie wil neem – ongeag wat ‘n dokter vir my sê.  Familie en vriende het natuurlik ook uiteenlopende opinies oor geestestoestande.  Dink julle nie ook die engelse “mental Health Issues” klink minder mal as geestestoestande, geestessiektes of erger – geestelike versteurings – nie?!  Baie mense het natuurlik hulle menings oor die ou sakie, wat ookal ons dit noem en dit wissel van goed deurdag tot opperste onkunde tot doodeenvoudig gevaarlik!

Ek wil eerder my eie navorsing doen.  Ek kan meer as een mediese opinie kry.  Ek kan ander opinies ook oorweeg as ek wil – geestelike -, spirituele – en alternatiewe medikasie.  Wanneer dit kom by depressie wat selfmoordneigings aanblaas of angstighed wat ‘n lyer heeltemal kan lamlê gaan oefening en vars lug nie help nie, dit is net ‘n feit. My keuse of ek medikasie neem of nie in net myne en het blou bokkerol met die res van die wêreld (Wel-menende familielede ingesluit) te doene.

So om op te som – hoekom het ek nog nie verdrink nie?:

  1. Ek hou dit eenvoudig. Die oplossing is nie maklik nie maar dit is eenvoudigchanging me

    – hou my hande af van wat ek nie kan beheer nie en fokus op my eie lewenskeuses – uiteindelik is dit al wat ek wel kan beheer. Ek vereenvoudig my lewe – daar is soveel geraas daarbuite – sodoende kan ek fokus op dit wat vir my belangrik is.

  1. Ek woon een maal per week ‘n groepsessie vir familie van alkoholiste en verslaafdes by en een keer ‘n week doen ek selfondersoek volgens die 12 stap program met my mentor.  Dit werk vir my.  Vir iemand anders gaan daar dalk ander dinge wees wat beter werk.  Die Al-Anon program is nie net van toepassing op familielede wat huidiglik met verslawing in geliefdes sukkel nie – mense wat jare terug met ‘n alkoholistiese ouer grootgeword het of wie se geliefdes intussen weg, oorlede is of sober geword het kan ook bv daarby baat.  Leer meer by: http://www.al-anon.org.  As iemand dit oorweeg om die groepsessies by te woon sal ek hulle ook aanraai om ten minste vir een maand (vyf sessies) te gaan voordat jy besluit of dit vir jou is of nie.

 

  1. Een dag op ‘n slag. Ek het nog slegs geslaag om enige van my geykte patrone of gewoontes te verander deur net een dag op ‘n slag aan te pak.  As ek byvoorbeeld besluit ek gaan nou vir ‘n maand elke dag met my honde stap kom ek sommer na ‘n paar dae agter dat dinge nie uitwerk nie.  Dan is ek boonop kwaad en teleurgesteld in myself ook nog omdat ek so ‘n eenvoudige besluit nie kan deurvoer nie.  As ek egter besluit dat ek vandag, en net vir vandag gaan probeer om met my honde te stap kry ek dit verbasend dikwels reg.  En as ek dit nie vermag nie probeer ek more weer. Dit is ‘n klein tegniese “tweak” in my ingesteldheid wat vir my soveel positiewe verandering moontlik gemaak het.

 

As dit voel asof jy gaan verdrink (Deel 1)

 

 6b623ec04d7934461ba8a64a7ed61559

‘n Gevoel wat ek so klokhelder onthou van die tyd wat ek saam met ‘n aktiewe alkoholis en dwelmverslaafde geleef het is die oorweldigende magteloosheid.  Kyk ek het my vingers in al die gate probeer hou maar telkens ervaar dat ‘n hele damwal iewers anders breek.  Ek word nou nog – twee hele jare later – steeds emosioneel as ek terugdink aan daardie oorweldigende gevoel dat ek gaan verdrink in die wanhoop en ellende wat hierdie siekte oor ‘n mens bring.

Hierdie gevoel van oorweldiging stap dikwels hand-aan-hand met depressie op een of ander vlak en dan die groot vraag – moet ek medikasie vir depressie neem of nie?

Selfs al sukkel iemand nie met ‘n alkoholis of verslaafde in hulle lewens nie kan die ou wêreld koud en wreed voel.  Dink nou maar net in die pas afgelope paar weke; Kaapstad se water loop uit en die verskriklike storms, verwoestende brande in die Oos-Kaap, die e-posse wat lek oor hoe min ons regering regtig dink aan die land en eerder hulle eie sakke voer, die afgraderings van baie SA Maatskappye wat druk plaas op buitelandse beleggings en werksgeleenthede gaan raak en dan kan jy ook jouself aanlyn vermaak met die Amerikaanse president se belaglike uitlatings en met jou hand om jou hart wonder wat die uitkoms kan wees as ‘n hanswors die grootste moontheid op aarde beheer . . .

Ek kan nogal oor hierdie ou dingetjies dink en tob en slaap verloor.  Ek moet myself herinner – en ek skryf dit op ‘n kaartjie wat ek op my bedkassie hou: “Ek kan alles doen wat ek kan met dit wat ek het in die tyd wat ek beskikbaar het op die plek waar ek my bevind en nie ‘n blou duit meer nie.”

Die feit is dat ek eenvoudig nooit die wêreld en sy probleme sal kan verbeter nie. Al waaroor ek werklik beheer het is my eie klein lewentjie en my onmiddelike invloedsfeer.  Ek kan nie rasisme, armoede, die weer, skelm politici, klimaatsverandering of die gemeenheid in ander mense beheer nie.  Ek kan nie eers verhoed dat die voertuig bestuurders wat oor my pad kom nie soos maniakke bestuur nie!  Natuurlik maak hierdie tipe dinge my woedend of bitter ongelukkig maar as ek toelaat dat dit my oorweldig gaan ek totaal oneffektief raak in daardie dinge waaroor ek wel beheer het.

Die feit dat ek nie ALLES kan doen nie beteken natuurlik nie dat ek nie IETS kan doen nie.  Waar dit moontlik is sal ek met groot liefde my geld, tyd en vaardighede aanwend waar ek voel dat ek ‘n verskil kan maak – al kan ek net ‘n klein bietjie gee.  Ek is so mal oor die storie van die gety wat tonne seesterre op die strand uitgespoel het.  Kilometers en kilometers het die stervisse in die warm son gelê en gewag om dood te gaan.  ‘n Man wat op die strand gestap het het so elke tien tree afgebuk en een uit die massas opgetel om in die see terug te gooi.  Iemand anders het hom egter daarop gewys dat daar so baie uitgespoel het dat hy regtig nie ‘n verskil gaan maak nie.  Die ander man het na die ster, wat hy op daardie oomblik in sy hande gehad het, gekyk en gesê: “Ja ek besef dit maar aan hierdie een maak ek die wêreld se verskil.”

Geen inspanning is weglaatbaar klein nie – kies iets, een ding wat jou die meeste ontstel of waarvoor jy die meeste omgee, vind uit waar jy kan inskakel en begin daar.  Doen net wat jy kan met wat jy het – daar kan nie van enige iemand verwag word om meer te doen of te gee nie.

Wanneer ek my woede tot aksie laat oorgaan beveg ek die magteloosheid wat my kan lamlê en ek sit bietjie goedheid of positiewe energie terug in die koue harde wêreld.  Ek kan so maklik vaskyk in die onmootlike – die aanhoudende gevoel dat niks kan of gaan verander nie.  Dan is dit juis die tyd wat ek eerder moet konsentreer op die klein dingetjies wat ek wel kan doen.  As ek hele probleme probeer insluk verstik ek maar happie vir happie is net baie meer realisties.

bf1afd938852be319edfaaecd4cc4407Ek herinner myself ook graag aan Moeder Teresa se beginsel van positiwiteit.  Sy het nooit opgetree teen iets nie.  Sy was by geleentheid gevra of sy sou deelneem aan ‘n optog teen die oorlog maar sy kon nie instem nie.  Sy het wel gesê dat sy bereid sou wees om deel te neem aan ‘n optog vir vrede.  Ek kan maklik baklei en oorlog maak met die wêreld en almal om my.  Dit help my baie om eerder, as ek so voel, stil te staan en te fokus op watter positiewe insette ek kan gee in plaas van waansinnig raak oor die negatiewe wat ek nie kan beheer nie.

Daar word gesê dat mense in konflik ‘n “veg” of “vlug” presoonlikheid sou openbaar.  Ek was defnitief ‘n vegter.  Ek is ‘n hele 150cm lank maar kan eerlik sê dat ek vir niemand agteruit sou staan nie – hardkoppig en harstallig gaan ek vir die keel,  wys elke moontlike bron tot verdere konflik uit, ry elke argument tot op sy limiet.  Ek is goed met woorde en argumente en uitstekend in my vermoeë om ‘n aanval te kan volhou.  Ek het egter op ‘n dag (so jaar terug) sielsmoeg huis toe gestap en gewens ek kon uit die oorlog tree.  Ek was net moeg vir baklei.  Daarby moet ek erken dat my beste aanvalsbewegings dikwels geen positiewe uitkoms gehad het nie.  Mense wat nie wil hoor wat jy sê nie kan nie hoor nie en om mense openlik aan te val (al is dit met jou woorde of houding) veroorsaak meer dikwels ‘n negatiewe as positiewe uitkoms ongeag hoe goed my agumente was.

dl-quote-5Nee ek is klaar met oorlog voer – met myself, met die wêreld om my – ek het my wapens neergelê.  Toegegee, ek vlam so af en toe op – ek is maar in wese passievol oor een en ander – maar dan erken ek ook dit ‘n proses is.  Hoe langer ek volhou hoe beter raak dit en die mense waarmee ek saamwerk en saam moet lewe se houdings teenoor my verander ook.

 

 

Moedersdag

FB_IMG_1494252910179

Moedersdag is maar steeds vir my moeilik.  Een van my heel laagste punte was moedersdag 2014 toe my dogter nie meer in die selfde vertrek as ek wou wees nie en dit was die laaste ete wat ek en my oorlede man saam gehad het voordat hy Calvinia toe verhuis het.

DIt is eintlik vir baie mense ‘n moeilike tyd, veral vrouens wat nooit kinders van hul eie kon gehad het nie.  Mense wat hulle kinders moes begrawe.  Mense wat as gevolg van omstandighede buite hulle beheer geen verhouding met hulle eie ma kon gehad het nie.  Mense wie se ma of ouma oorlede is en natuurlik ma’s wie se man of kinders alkoholiste of verslaafdes is.

Ek het nogal baie waarhede in die boek oor die tale van die liefde gevind. The Five Love Languages: How to Express Heartfelt Commitment to Your Mate is ‘n boek in 1995 uitgegee en geskryf deur Gary Chapman.  Dit kom daarop neer dat party van ons gawes of goeters gee om ons liefde te wys, ander dien met liefdesdade of opoffering, ander sê – druk hulle liefde uit in woorde, ander druk en soen – wys hulle liefde deur fisiese kontak en ander mense spandeer kwaliteit tyd om hulle liefde te toon.  Baie mense is ‘n kombinasie van meer as een liefdestaal.  Dikwels verskil ons liefdestale van die van ons geliefdes en dan verstaan ons mekaar verkeerd.

Dit beteken niks om vir my te sê dat jy vir my lief is nie – dit bly vir my leë woorde totdat ek dit self kan ervaar.  Dit was nog altyd my probleem met dae soos moedersdag en valentynsdag.  OK so op die een dag van die jaar vertel jy my hoe lief jy vir my is en hoeveel ek vir jou beteken en die ander 364 dae behandel jy my met minagting – of so voel ek.  Ek het vir baie jare van saamleef met ‘n verslaafde en ‘n alkoholis dikwels gebruik of uitgebuit gevoel.  Ek het gevoel dat ek my beste en dikwels my alles gee maar glad nie kan staatmaak daarop dat hulle enige bydrae maak nie.  Ek het nie geweet dat dit was omdat hulle nie anders kon nie – ek het geglo dat hulle nie regtig vir my lief was nie.  Dit is ‘n vrees of ‘n emosie wat ek nou steeds met my saamdra en ek vang myself vandag nog dat ek gevoelig is – as jy sê dat jy vir my lief is – wat wil jy eintlik van my hê?  Waarvoor gaan jy my goeie gesindheid hierdie keer misbruik?  Die waarheid is dat dit in my eie kop is – die ander persoon kan heel opreg en onskuldig wees!

My eie liefdestaal is om te gee en te doen – ook kwaliteit tyd te gee.  Ek sou mooi klere vir my man en dogter koop of maak, haar kamer versier – uitverf, gordyne maak, planne maak om dit vir haar mooi en lekker te maak, hulle gunsteling disse kook, koek bak, die etenstafel mooi versier en ek maak altyd baie moeite met geskenke.  Sy het egter eendag vir my gesê dat sy gedink het ek probeer haar liefde koop – sy wou hoor dat ek vir haar lief is, sy hou van drukkies en soentjies.

So ek praat Grieks vir haar en sy praat Chinees en tussendeur moet ons probeer sin maak en ‘n verhouding bou.

Ek werk aan my emosies en vrese – dit is deel van die 12 stap proses.  Ek besef waar ek tekort skiet en probeer beter doen.  Ek leef nie in ‘n perfekte wêreld nie – die mense naaste aan my maak foute en kan my soms teleurstel.  Ek maak foute en stel ander teleur.  Ek het weer hierdie week terdeë besef dat dit maar net ‘n proses is wat ek een dag op ‘n slag kan aanpak – en moedersdae dalk een uur op ‘n slag.

Twee jaar skoon en sober – net genade!

In die kristalgallery in Swakopmund word die oorsprong van die woord Amatis verduidelik.  Dit kom van die Griekse woord amethustos wat as altyd sober (nie dronk nie) vertaal kan word.    Lorri, die Namib Cowboy, wat ek in Januarie daar ontmoet het,  myn hoofsaaklik amatis. Nadat ek die betekenis uitgevind het het ek hardop die wens uitgespreek om ‘n driehoekige amatis te kon kry wat ek vir my dogter in die logo van die AA kan laat set. Die kristalgallery verkoop ‘n groot verskeidenheid stene maar daar was nie driehoeke nie.  Die simboliek sou oorweldigend wees vir iemand wat die stryd teen verslawing dapper stry.  Lorri het sowaar ‘n steen uitgesoek wat hy gemyn het en dit self na ‘n slyper geneem om dit nog dieselfde dag vir my in die driehoek te slyp. Daar word my droom waar in so spesiale manier wat ek nie eers sou kon droom nie.  Die amatis in die driehoek van eenheid, herstel en diensbaarheid, met die simboliek van die Griekse “altyd sober” maar wat ek uit die growwe hande ontvang het van die man wat dit self uit sy donker kelder van miljoene jare gehaal het – die eerste energie wat daardie steen ervaar het was die ontsag en dankbaarheid van die Namib Cowboy.

My dogter het spesiaal ‘n foto sessie met ‘n liewe vriendin gereël om mooi fotos te neem – sy was regtig stomgeslaan met die geskenk en sy simboliek.

 

 

Briefie van die verslaafde wat aan ‘n oordosis dood is.

16729443_1866460466933783_2327789420615229601_n

My liefste ouers,

Daar is nie woorde om te beskryf hoe jammer ek is vir die situasie waarin ek julle gelaat het nie.  Geen ouer moet sy kind begrawe nie, dit is nie soos dit hoort nie.  Ek weet julle is hartseer, kwaad, ontnugter en wens dat julle die tyd kon terugdraai en my uitruk van die pad wat ek gekies het, as julle maar net kon.

My verslawing het alles verwring.  Die Here weet hoe hard julle prober het om my te help.  Selfs al het dit nie so gelyk nie, ek het ook besef hoeveel julle probeer het, ek was te hard, koud en slim.  My verslawing het my van die wêreld en mense om my afgesny en vervreem.  Ek het die mag van hierdie siekte onderskat, gedink ek kon dit beheer, geglo ek was in beheer.

Julle en soveel ander het my gewaarsku maar ek kon julle nie hoor nie.  Die effek van die dwelms het my ongevoelig en afsydig gemaak.  Ek het gevoel dat ek onsterflik was, dat die dwelms my groot en onstuitbaar gemaak het en dat ek sonder die dwelms – wel dan maar net – ek sou wees.

Daar was tye wat ek skuldig en skaam gevoel het oor my keuses en veral wat ek aan my familie doen maar die verterende vuur wat net meer en meer gesoek het om op te slurp en wat binne in my gewoed het was so sterk dat dit maar vlietende oomblikke was.  Meestal was die dwelms al waaraan ek kon dink veral soos die chemiese effek van die dwelms my brein al meer en meer beïnvloed en beskadig het.  Hierdie brandende smagting het geen gewete of integriteit gehad nie.  Hierdie vretende vuur van my verslawing.

Ek weet dat ek julle baie seergemaak het.  Ek het minagtend met julle gepraat, verdwyn vir lang tye terwyl julle in vrees moes voortgaan met julle dagtaak, gelieg, gemanipuleer, gesteel van julle, julle vermy en afgesny en uiteindelik julle agtergelaat met ‘n groot seer en leemte in julle harte.

Ek was so seker van myself met die dwelms in my.  Daar was nie enige iets wat julle kon doen of sê om my te oortuig nie.  Ek het geglo dat dit net “ander mense” was wat doodgaan van ‘n oordosis. Stupid mense wat niks van dwelms af weet nie.  Dit kon tog nie met iemand soos ek gebeur nie, ek het geglo dat ek weet wat ek doen.

Julle het my gesmeek om op te hou.  Julle het gepleit, gehuil, geskree maar ek het alles uitgeblok.  Julle trane het my laat inkrimp in my binneste maar my ego was te trots om dit te wys.  As julle julle arms om my geslaan het was die skaamte in my so erg dat ek net van julle af moes wegvlug.

En nou wil ek so graag terug – maar daar is nie meer vir my terug nie.  Al wat oorbly is vorentoe.  Asseblief neem my vorentoe.

Vertel my storie.  Noem my naam.  Praat met my.  Onthou en vier die goeie tye wat ons wel saamgehad het. Huil as julle moet – ek weet julle mis my, ek weet julle is hartseer.  Ek weet julle is lief vir my.  Ek besef nou dat julle julle bes gedoen het vir my maar nog julle of ek was sterk genoeg vir die stryd van hierdie siekte van verslawing.

Moet assebleif nie julleself blameer nie, julle moet glo dat julle julle beste probeer het.  Julle het nie my verslawing veroorsaak nie, julle kon dit nie keer of beheer nie.  Julle moet weet dat OK is om ook maar ‘n mens te wees wat jou beste kan doen en niks meer nie.  As julle julself blameer sal dit wees asof ek weer doodgaan, oor en oor, elke dag.  Ons hele familie gaan in hierdie tragedie vasgevang bly.

Elke keer as julle my sou wou vasdruk – gee iemand in ons familie ‘n drukkie en ek sal deel van die drukkie wees.  Elke keer as julle met my wou praat – praat met mekaar en ek sal luister.

Ek hoop dat julle vrede mag vind in die besef dat ek nou uiteindelik vry is.  Vryer as wat ek ooit kon wees.  Julle kan dink dat ek vir altyd weg is maar ek is nie.  Ek is in die briesie wat deur die blare waai, die sterre in die middernag, die reëndruppels wat teen die venster hang, die deuntjie van die voëltjies, die ronding van die wolke en die golwe van die see.

Ons sal nooit heeltmal van mekaar geskei wees nie want ware liefde wek lewe, selfs in die dood.  Staan stil – julle sal my aanvoel.

Ek sal altyd vir julle lief wees.

Julle kind.

Selfsorg, self-liefde, selfsug en self-waarde.

As daar een ding is wat ek nog altyd wonder oor hoe ek grootgeword het is dit waarom ek nooit geleer het dat my eie lewensgeluk my eie verantwoordelikheid is nie?  Ek het baie goeie kinderjare gehad, regtig liefdevolle ouers wat altyd hul bes probeer het, ontsaglik baie geleenthede om my talente te ontwikkel en nuwe dinge te ontdek en uitprobeer en getroue ondersteuning waarop ek kon staatmaak.  Verantwoordelikheid was ‘n groot deel van my lewe solank ek kon onthou.  Miskien is oudste kinders maar erger daaroor.  Jy is natuurlik verantwoordelik om ‘n ogie oor jonger boeties en sussies te hou.  Jy is verantwoordelik vir jou skoolwerk, om die beste te lewer op skool en buitemuurse aktiwiteite, om jou talente te ontwikkel, om die beste te maak van geleenthede, om jou goed op te pas ag ek kan laaaaaang lysies maak.  Ek het ook elkeen van my “verantwoordelikhede” behoorlik ter harte geneem maar dit is maar baie onlangs dat ek regtig begin besef het dat ek verantwoordelik is vir my eie lewe en my eie lewensgeluk.

Ek voel skaam as ek terugdink aan die tyd wat my man se alkoholisme en dogter se verslawing die grootste deel van my lewe en energie opgeslurp het.  Nie regtig skaam vir wat hulle gedoen het of nie gedoen het nie maar hoe ek myself behandel het in daardie tyd.  Ek het regtig nie met myself gepraat soos mens met ‘n mens wat jy respekteer sou praat nie.  Ek het nie my eie gesondheid belangrik geag nie.  Ek het letterlik twee pare skoene gehad en werksuitrustings vir 5 dae – totdat ek weer wasgoed gewas het.  My man en dogter het egter nie tekorte op enige van hierdie gebiede gehad nie.  Ek het geweet hoe om baie goed vir hulle te sorg, ek kon glad nie vir myself sorg nie.

Ek het self vir lank die boodskap van die Christendom geinterpreteer asof enige selfsorg en self-liefde selfsugtig en sondig sou wees.  As ek nou daaroor dink is dit eintlik belaglik – toe Jesus gevra was wat die heel belangrikste van die gebooie was het hy behalwe vir toewyding aan God gesê dat ons ons naaste moet liefhê soos onsself.  Ek wonder darem, mense wat hulself nie liefhet nie, is dit nie dalk die rede waarom hulle sukkel om aander lief te hê nie?  Dit is soms vir my baie duidelik dat mense wat geen respek vir hulself het nie ook nie ander kan respekteer nie.

So hoe sorg mens vir jouself?  Waar begin jy?

Daar is natuurlik bederfies soos ‘n warm bad met jou gunsteling badsout, ‘n voetbehandeling of gesigsbehandeling of nuwe haarstyl.  Ek dink net volhoubare selfsorg moet meer en dieper wees.  Ek het nie beswaar teen enige van bogenoemde bederfies nie en het ook geleer om spesiale dingetjies vir myself te gun maar ek weet vir ‘n feit dat ek selfsorg nodig het wat dieper as my veloppervlak gaan.

Ek het baie oor die onderwerp begin lees.  Ek het “guided meditation” oor selfbevestigin en selfsorg ontdek.  Ek het baie geleer uit die eerlike blog van Kate McComb. http://katemccombs.com/

So paar idees:

  1. Om my gevoelens en emosies te ervaar sonder om myself te veroordeel

Ek was nog altyd my eie grootste kritikus.  Om myself te veroordeel oor “verkeerde” gevoelens of emosies en my te bekommer oor my verkeerde reaksies of woorde in gevolg van situasies (‘n tydverdryf wat my nagte kan laat wakker lê!) baat my net mooi niks nie.  Dit kom nog nie vir my natuurlik nie en ek moet doelbewus en herhaaldelik die wilsbesluit maak (mindfullness) om nie my gevoelens te onderdruk nie, om my emosies toe te laat om te kom en te gaan maar veral om myself nie veroordeel nie.

Vir ‘n baie lang tyd het ek moeilike tye oorleef deur negatiewe emosies uit te skakel – eerder te fokus op wat ek nou gaan doen as hoe ek nou voel.  Ongelukkig sit mens jouself af vir enige emosies, ek het totaal emosioneel afgestomp geraak.  Baie dae laat emosies en gevoel my nog ongemaklik, ek het vir solank daarsonder geleef, toe ek my “recovery” pad begin stap het en my emosies begin terugkom het was ek so ongemaklik dat ek oortuig was dat ek fisiek siek was en het dokter toe gegaan.  Ek het nie geweet wat verkeerd was nie, net dat “iets” nie reg was nie.  Die dokter het die gewone toetse en “scans” gedoen maar kon natuurlik nie fout vind nie.  Ek het nie lank daarna die ervaring van iemand gelees in ‘n dagstukkie boek vir die familie van alkohliste wat die gevoel van emosie wat terugkom verduidelik het.  Dit was soos die son wat opkom toe ek besef wat met my aangegaan het.

Ek wil nie ooit weer so afgestomp lewe nie, dit is nie ‘n lewe nie – ek het in alle eerlikheid basies oorleef, net voortbestaan.

11245790_10153345155087650_153429483339575230_n

2. Reflektiewe selfsorg

Die terapeut skrywer Meg-John Barker onderskei tussen om jouelf met goedhartigheid te versorg – soos die lekker bad of behandeling – en selfreflektiewe selfsorg soos meditasie of ‘n joernaal hou.  Dit is ook die hele doel van “stepwork” die “huiswerk” van die 12 stap programme waarvoor en elke week tyd maak. Omdat my eie emosionele sorg vir my belangrik is moet ek tyd maak vir meditasie en om my gedagte neer te skryf omdat dit my help om my gevoelens en emosies deur te werk, dit help my om te groei in die proses om heel te word, om myself beter uit te druk, om my gedagtes te verlig en om werklik in kontak met myself te wees.  Met my liggaam, my siel, my wese en my gevoelens.

  1. Speeltyd

Dit kan harde werk wees om te speel maar ek het geleer dat dit regtig belangrik is vir die mens om tyd te maak vir speel.  Vir my eie selfsorg weet ek dat dit beter met my gaan as ek tyd maak vir my passies – om iets te skep, om in die natuur te kom, met vriende te kuier en tyd saam met my honde deur te bring.  Ek moet ook vir my liggaam sorg – as ek nie gereeld oefening kry nie word ek moeg en kan nie alles meedoen wat ek graag sou wou nie.  As ek nie hierdie dinge vir myself beplan en die moeite doen nie gebeur dit net nie vanself nie.

play

4. Vermy ongevraagde raad en opinies

Toe my dogter ‘n kleuter was was ek desperaat vir nog ‘n kind.  Alhoewel ek drie maal swanger geraak het was twee van die babas doodgebore en die laaste enetjie was so vroeg gebore dat sy net een uur kon oorleef.  Dit het my ontsaglik ontstel wanneer mense ewe welmenend sou vra “Nou wanneer maak julle plan vir ‘n maatjie vir jou dogter?” of soortgelyke opmerke.  Natuurlik is dit ongeskik en ongewens maar ek kan nie beheer wat ander mense dink en sê nie – al wat ek kan beheer is hoe ek daaroor voel.  Ek het natuurlik beide van vriende en familie ontelbare opinies ontvang van hoe ek my dogter en haar probleem sou moes hanteer – eindelik het ek besluit dat hierdie opinies meestal maar uit onkunde spruit.  Die gewer weet niks of bitter min van hoe dit is om in my vel te lewe.  Daar is ‘n handjievol intieme vriende wat ek geleer vertrou het en by wie ek regtig baie geleer het in my groei proses.  Hierdie mense se raad klink gewoonlik heel anders – dit is meer aanmoedigend of motiverend as krities.  Die res is snert en ek is besig om myself aan te leer om dit direk in “file 13” te liaseer.  Dit is party dae moeliker as ander maar soos baie dinge in my “recovery” is dit ‘n proses nie ‘n kitsoplossing nie!

5. Ek respekteer my eie tyd – ek kan van ander ook verwag om dit te doen

Ek het al mooi geleer om te kan “nee” sê sonder om verskoning te maak, ongeskik te wees of myself te verduidelik.   Dit is ‘n uiters noodsaaklike “tool” in my selfsorg mondering.