Die Hollandse meesters

Tydens my besoek aan Nederland het ek die Hermitage Kuns museum besoek waar ‘n spesiale uitstalling van die ou meesters was.  Die Hermitage is natuurlik in Rusland – die een in Amsterdam is ‘n tak van die Russiese museum.  Die Russiese tsar, Peter the Great, het Nederland in 1697-1698 besoek omdat hy geglo het dat die Hollanders die beste skeepsbouers ter wêreld was en het homself ingeskryf as leerling skeepsbouer.  Die Hermitage in Amsterdam is ‘n latere uitloopsel van die goeie samewerking tussen die twee lande en die versameling wat die museum oor beskik slaan ‘n mens se asem weg.

Die skilderye van die Hollandse meesters is saamgestel uit ‘n verskeidenheid van versamelinge van dwarsoor die hele wêreld.  Dit was natuurlik ekstra spesiaal om dit in Amsterdam te belewe.

Die gebou self is ook ‘n belewenis.  Daar is tekens van die lente wat wil kop uitsteek in die tuine.  In die ingangsportaal gooi ‘n groot gekleurde glasvenster ‘n weerkaatsing teen die muur wat opsigself ‘n wonderlike kunswerk is.

 

Die detail, kleur en gebruik van lig in die skilderye is onmoontlik om in woorde te beskrywe.  Dink daaraan dat hierdie werke eeue oud is!  Daar was nie goed soos metaalverf beskikbaar nie maar die kunstenaars gebruik kleure, lig en fyn detail so meesterlik dat mens die ketting van die horlosie kan sien blink.  Mens kan die verskil tussen satyn, kant en fluweel duidelik sien.

Van die skilderye het heelwat karakters in maar die skilders het ontsaglik baie moeite gedoen om elke liewe neus, ken en gesig uniek te skilder.  Hierdie werke het my laat besef waarom die skilders van die era die “meesters” genoem word en heeltemal tereg ook!

 

My gunsteling was defnitief hierdie werk van Paulus Potter moontlik in 1647 geskilder.  Dit lyk heel anders as al die ander werke – meer soos ‘n plakkaat as ‘n skildery.  Daar is baie verskillende panele waarin die jagter (en ook die honde wat hom help jag) sy mosie teëkom.  In die middelste paneel is koning leeu die regter en ‘n groot bruin beer die hofordonans.  Dit was ook vir my interessant in hoeveel detail die skilder die diere uit Afrika kon uitbeeld.  Die boonste regterkanste paneel lyk meer kleurvol as die res – kunskenners dink dat die skilder sy leerling toegelaat het om daardie blokkie te skilder.  Wie sou kon raai dat daar ook vegters vir diereregte tussen die groot meesters was!?

Advertisements

Daar is 9 miljoen fietse in Beijing – hoeveel in Amsterdam?

Ek was gelukkig om vir werk Nederland toe te kon reis en het eers ‘n vyf dag vakansietjie in Amsterdam ingewerk.

Daar is ‘n paar dinge wat my heeltemal stomgeslaan het op my eerste besoek aan Nederland.

1. Die ongelooflike aantal mense wat fietsry en hoe die stede ontwerp word met die fietryers se veiligheid ingedagte.

2. Outomatiese orde en verantwoordelikheid.  Mense doen wat hulle behoort te doen sonder om opgepas te word!

3. Daar is kuns oral – sommer op die sypaadjies, teen geboue en brue en talle kunsgallerye en museums.

4. Die openbare vervoerstelsel is in een woord ‘n wonderwerk.  Die treine, busse en trems is waar hulle beweer hulle gaan wees op die tye wat hulle beweer hulle daar gaan wees.

5. Daar is net nie enige slegte koffie in die hele Nederland nie!

 

Fietsfeite:

Jaarliks word omtrent 150 000 fietse gesteel in Amsterdam.

Die stadsraad bou tans nog 50 000 ondergrondse fietsparkerings.

Gemiddeld, op ‘n gewone werksdag in Amsterdam, word 650 000 fietsritte gemaak.

Amsterdam het ‘n tekort van ten minste 15% aan fietsparkering.

Sedert middel 1970’s word geen motorvoertuie (behalwe operbare busse en aflewerings) in die middestad van Gronginen toegelaat nie – slegs fietse en voetgangers!

As jy jou fiets tussen duisende moet gaan uithaal moet jy plannetjies maak om dit te laat uitstaan!

 

Jy kan selfs jou hond saamneem as jy fiets, of jou kinders snoesig in ‘n bakkie met ‘n reënjassie oor vir die reën, wind en koue.  Studente ry fiets, jong mense, ou mense, professors en by ‘n kongres waar die minister van justisie ‘n toespraak gemaak het, het hy opgedaag met sy fiets – geen duitse motors, geen blou ligte!

Die stede en dorpe het fietsbane en fietse hoef nie op dieselfde paaie as die motovoertuie te beweeg nie.  FIetsryers is deur die bank haastig, dra nie helmets nie en as jy nie mooi kyk wanneer jy ‘n pad oorsteek nie sal hulle jou maklik onderstebo ry!

 

 

Wie sou kon dink dat tyddeel soveel pret kan wees!?

Ek was so gelukkig dat ek en my liewe moeder ‘n uitnodiging van ‘n vriendin en kollega gehad het om saam te gaan vir ‘n langnaweek na haar tyddeel anderkant Warmbad.  Ek was al voorheen by tyddeel vakansieoorde.  Nie regtig my koppie boeretroos nie.  Georganiseerde kinderspeletjies, swembaddens, glybane, putt-putt en gillende jillende kindertjies- ek swem eerder by my eie huis.  My vriendin het my egter belowe die perseel is ‘n big5 oord en ons gaan kan birding doen.  Wel birding – (regmerkie), goeie geselsskap (regmerkie) en lekker kos en wyn wat ekself ingepak het (regmerkie) – ek was oortuig dit kan nie te erg wees nie en ‘n wegbreek vroeg in die jaar is mos nie te versmaai nie.

w23frijhbmabalingwemain_e285c_thumb_0Die omgewing is pragtig met heelwat damme wat diere en voëls lok en baie fotogeleenthede.  Die wooneenhede is in groepies teen die berghange gesprinkel en almal het ‘n asembenewelende uitsig en is ruim en gemaklik.  Die leeus se diep brul eggo deur jou murgpype in die aand en dit voel asof mens in die wildernis bly maar hulle bly in hulle eie kamp en loop nie los rond nie.  Ons het wel olifante gewaar wat rustig in ‘n rivierloop wei.  In die oggend roep die tarentale ons wakker en terwyl ons boeretroos en beskuit op die stoep nuttig wei ‘n mamma vlakvark met haar kroos langs ons verby.  Ek sou nooit kon raai dat die klein vlakvarkies net soos mak varkies oink-oink nie maar hulle doen in sulke hoë stemmetjies – te koddig vir woorde.

Die eerste hoogtepunt was my gunsteling die kuifkopvisvanger (Malachite Kingfisher).  Hy is ‘n klein skaam voëltjie wat in die riete bly en ek was soooooo gelukkig toe die meneertjie ‘n hele rukkie vir my “gepose” het!  Laat ek maar eerlik wees – ek het hardop gegiggel van die lekkerte!

Die rooiborslaksman was nie so maklik nie.  Vir drie dae het ons hom gejag vir ‘n foto.  Hy bly in digte doringbosse en kan nie stilsit nie.  Dit vat ‘n hele paar pogings om hom in die visier te kry maar toe ek uiteindelik amper die hele outjie in fokus het (maar die punt van sy stertjie afgesny het) moes ek maar volstaan dat dit my beste poging was.  Ek kan glad nie verstaan waarom hy so wegkruip nie – ek dink hy is vreeslik “handsome”!

Het jy al so vet bloukopkoggelmander gesien?  Sy gaan seker binnekort eiertjies lê.  Die aanstaande pa lyk heel selfvoldaan.

Elke dag was daar tonele wat net so goed in ‘n kunsgallery sou pas – die waterlelies het my baie aan Monet se werke herinner.

Die cute outjie bo-op die doringboom word ‘n baardmannetjie genoem.  Dit is die pragtige blouvalkie wat een middag laat so vir ons geloer het.

Die jakkalsie het ons eers skrams gesien – hy was haastig oppad iewers heen.  So twee draaie verder het hy rustig geraak en ons ‘n hele rukkie vermaak.

Oppad uit moes ek eers stilhou om die majestieuse swartwitpens te bewonder.  Hulle is darem die mooiste bokke.  Die een was in ‘n uitmuntende kondisie en ‘n prentjie met die waterberge in die agtergrond.

Daar was nog baie diere en voëls, klein en groot.  Heerlike kos, aangename gesprekke om die vuur en lekker afkoel in die swembad. (Wat ons nie eers nodig gehad het om een aand met iemand anders te deel nie!)  Ons het nie eers geweet van die danskompetisies, putt=putt of gillende kindertjies nie.  Wys jou – vooroordele nè! Ek is so wonderlik dankbaar om in so mooi provinsie te kan woon, dat my hart en siel so kan “connect” met die natuur, ek is geseënd om te werk saam met kollegas wat meer soos familie is eerder as vriende en om kosbare tyd en ervarings met my liefste Moeks te kan deel.  Hoe gelukkig kan een mens nou eintlik wees!?

Klim uit jou donker wegkruipplek en train jou brein!

index

Dit was vir my so lekker om verlede jaar September op heelwat openbare forums te sien dat September gevier word as “recovery Month”!  Ek dink dit is wonderlik om mense se suksesse in die herstel van verslawing en alkoholisme te vier.  En weet jy, dit is ook vir my ‘n teken dat tye verander.  Meer mense sien nie meer ‘n swetterjoel onderwerpe as taboe om oor te praat of te skryf nie en al hoe meer mense besef dat herstel van verslawing en alkoholisme, en die herstel van ‘n hele familie wel moontlik is en daagligs gebeur!

Ek voel baie positief dat die stigma wat kleef aan verslawing en alkoholisme besig is om te lig en dat meer en meer mense wat daardeur geraak word sowel as professionele persone daaroor begin praat.

Hierdie is nie net ‘n stappie nader aan die lig vir die verslaafdes nie maar defnitief vir familielede ook.  Die tyd het aangebreuk om meer te praat en te skryf oor die effek van verslawing op families, die sindroom van die volwasse kinders van alkoholiste maar veral die hoop dat daar ook vir ons die baie realistiese droom van herstel en beterskap is!

Die tyd is ryp vir die van ons wat lief is vir verslaafdes en alkoholiste, vir die van ons wat groot geword het met die klewende skande van die chaos wat ons lewens was, om uit te kom uit ons donker wegkruipplekke.  Dit is tyd om die swaar juk van skuld af te gooi – nie een van ons het die verslawing of alkoholisme veroorsaak of aangehelp of kon dit verhoed nie.  Miskien was jy maar bitter jonk toe jou brein die eerste keer vir jou vertel het dat alles jou skuld is.  Dalk was jy ouer, dalk was dit net in ‘n baie moeilike spannende tyd in jou lewe en in swakheid het jy dit geglo.  Dalk was jy net uiteindelik stapelgek mal van die effek wat die verslawing of alkoholisme op jou lewe gehad het.

 

Wel ek het ‘n klankhelder boodskap vir jou vandag:

Jy is nie jou brein nie.

Hy lieg vir jou.  Dit is nie die waarheid nie.

Dit is tyd dat jy jou brein begin oplei.  Sê kliphard vir jouself, (jou brein moet dit hoor en inneem)  waai jou arms, skud jou kop heftig, stamp met jou voete (maak enige fisiese bewegings om jou bevestiging goed in al jou neuro-komminikasiebane vas te lê):

Ek is vry van verslawing / alkoholisme.

Ek is vry van skande.

Die alkoholis / verslaafde maak sy/haar eie keuses en ek is vry om my eie keuses te maak.

Ek is vry om nie meer bevrees, bedreigd of misrabel te voel nie.

Ek is genoeg.

Ek is OK.

Ek vergewe myself vir wat ek nie geweet het toe ek dit nie geweet het nie.

Ek gee om vir my eie fisiese en emosionele welstand en verbind myself om dit ‘n prioriteit in my lewe te maak.

Ek is vry om die beste te lewe waartoe ek instaat is – ek het geen rede om vir tweede beste te mik of verskonings te maak nie.

2e1192e3ea80f25590a6e6c047641e44

Die slim mense sê dit neem 21 dae vir nuwe gedagtespoortjies of gewoontes om in ons breine vasgelê te word.  Ek gaan dit elke dag vir 21 dae vir myself (en my brein) vertel.  After all – wat kan ek verloor?  Dalk so paar sekondes per dag bietjie simpel voorkom as iemand my afloer– maar ek kan so baie baat!

Het jy ooit verstaan?

live saving change

Nee ek is nie meer kwaad nie.

Ek besef net dat jou drank en jou behoeftes altyd voor my in die ry sou staan.  En ja, dit suck. En nee, dit was nie reg teenoor my nie.

So nee, ek is nie kwaad nie, ek is seer, rou, stukkend, moedloos en druppel vir druppel het die bietjie hoop wat ek gehad het weggesypel in die sand.

Ek was regtig lief vir jou, heel moontlik baie meer as wat jy kon verstaan.  Ek kon nie meer so lewe nie, ek het besef dat dit my uiteindelik ook sou vernietig, my dood sou beteken.

Ek weet dat verslawing en alkoholisme ‘n siekte is.  Soms kry ek dit reg om te glo dat jy nie doelbewus probeer het om my seer te maak nie, dat dit ook vir jou regtig swaar was om my te sien huil, tog, ongelukkig moes ek besef dat dit onmoontlik vir jou was om anders te lewe.  Daardie gif het vir jou ‘n kruk geword om op te leun, jy het jouself oortuig dat jy nie meer daarsonder kon lewe nie.

Ek weet daar was soveel meer aan jou as die kromgetrekte moedelose mensie was oor sy glas “huddle” en na sy sigarette vroetel.  Ek weet seker die heel beste van alle mense op aarde van jou hart van goud, jou sagte binnekant, jou geduld, jou sagte hand….  Ek kan nie eers al die kere tel wat jy vir my gesê het dat ek die beste ding was wat ooit met jou gebeur het nie.  Ek kon net nie meer glo dat daar enige waarheid in daardie woorde was nie.  As daar was, waarom het ek soveel nagte in ‘n poel van my eie trane gelê?  Hoekom was daar soveel kere dat jou woorde, aksies en versuim die bodum uit my lewe uitgeruk het, sonder waarskuwing, sonder konsiderasie, net sonder …

God self weet hoe swaar dit vir my was om van jou weg te stap.  Hoe verskriklik dit vir my was om my in te dink wat my lewe sonder jou sou wees.  Tog, ek kon nie meer “survive” nie.  Ek wou ook lewe.  Ek het nooit opgegee op die droom van die mens wat jy was nie, net die droom dat ons saam gelukkig sou wees.

Selfs nadat ek weggestap het het ek steeds gehoop en gebid dat jou oë kon oopgaan.  Dat jy iewers die moed of krag vandaan sou kon kry om jouself te red.  Ek het myself vir so lank gehaat en gekasty dat ek jou nie kon red nie.  Dat my beste pogings net nie goed genoeg was nie.  Vandag weet ek dat ek moet aanvaar dat ek jou kon red nie, dit was iets wat net jy sou kon doen.  Die waaroms hou my nou nog uit die slaap.  Waarom wou jy nie probeer nie? Hoekom wou nie veg vir jou lewe nie?  Waarom was daar niks in my, niks wat ek gedoen of gesê het of probeer het wat jou ‘n klein bietjie moed kon gee nie?

Baie nagte as ek alleen in my bed lê en my verbeel dat ek jou nog agter my rug kan voel, dat jou hand sag op my skouer rus dan moet ek wonder…. Het jy ooit verstaan?  Kon jy ooit besef hoe lief ek vir jou was en selfs toe ek weggestap het hoe hard ek nog gehoop het dat jy my desperate krete uiteindelik sou hoor?

Of was al wat jy tot die einde kon sien jou hunkering na die gif, die gif wat alles en almal uit jou lewe laat verdwyn het, en selfs uiteindelik ook vir my….

 

owen1

(My oorlede man was ‘n alkoholis, hy was blind en het aan long emfiseem gely.  Ongeag die waarskuwings van menige medici kon hy nooit ophou rook of minder drink nie.  Ongeag my gesmeek, gegil of gehuil kon ekself geen verskil aan sy keuses maak nie.  Ek het my siek blinde man verlaat in 2013.  Ja ek het self die besluit gemaak en tog is dit iets wat my selfs vandag laat snik soos ek huil.  Hy is op 15 Mei 2015 oorlede.  My dogter was 10 dae skoon van heroine verslawing die dag wat haar pa oorlede is.)

 

Die dodelike leuen

11116469_910520142324560_1400299320492993246_nDEADLY LIE: A LETTER FROM HEROIN

I came upon you young & strong
Don’t worry son, it won’t take long
Just try me once and you will see
There’s nothing out there quite like me
I’ll make you soar, I’ll make you fly
I’ll teach you the true meaning of high
Just five bucks, just try one cap
Now you’ve entered my deadly trap
Up your nose or in your vein
I’ve driven stronger men than you insane

 

Taste me, try me & you will find
That very soon I’ll control your mind
You’ll want to stop, you’ll want to quit
But you’ll come back for one more hit
Now try to stop and you’ll be sick
Therein lies my lethal trick
And once you’re dangling on the string
I can make you do most anything
You’ll cheat & steal, grift & lie
Just to chase one more high

Call up my boys day or night
They’ll make sure to get you right
Which one you call, I don’t care

You can find me anywhere
On every street, in every town
Don’t worry none, I’m always around

I’ve got your mind & next your heart
You’ll love me then, never to depart
I’ve got you now, you’re in the hole
Don’t worry child I own your soul
Your family can keep your body for a while
But only when I’m around, they’ll see you smile
You’ll think you’re happy, I’ll keep you well
Just an FYI, I come from hell
To take your freedom and wreck your life
You feed me with your pain, sorrow & strife
I eat all day, but never get my fill
And like your addiction, I never will

Shove me in your body, I’m good I swear
I hope you don’t find out that I don’t care
Just one more shot to satisfy your crave
One day that needle will lead to your grave
As you lay six feet in the ground
I want you to know, I won’t be around
I left right after I watched you die
Just one more victim to my deadly lie


Written By: Steven Hallman

 

Ekself was erg naief oor die beskikbaarheid van harde dwelms.  Ons bly immers op die platteland.

Gedurende die tyd wat ek besluit het om my dogter dag en nag op te pas het sy een dag in die bestek van 20 minute haar selfoon geruil vir heroin.  Ek was woedend en het aangedring dat sy in my kar klim en my wys waar sy die dwelms so vinnig gekry het.  In ‘n bestek van twee blokke vanaf ons huis het sy vir my drie dwelmhandelaars uitgewys wat rondstaan en wag vir besigheid.

Daarna het ek my oë oopgemaak en selfs eendag wat ek met my honde gaan stap het, het twee motors langs my gestop.  Die jong man in die bakkie het non-chalant geld deur sy venster aangegee en die swart man in die gehawende hatchback het ‘n wit sakkie teruggeskuif.  Helder oordag en reg langs mense en verkeer.

Ek het deur die GPF kontak gemaak met die SAPD maar die probleem blyk dat al haal hulle die handelaars een vir een van die straat af, daar rye wag om hulle plekke in te neem.  Die groot deurbrake is wanneer die groot fondse dwelms by die grensposte, hawens en lughawe gevind word wat met die groter verspreiders verbind kan word.

 

Dit blyk nog glad nie moontlik te wees om die harde dwelms van ons strate af te hou nie.  Die enigste antwoord is om die verslaafde deur ‘n erkende program te leer en sy/haar gedagtes te venuwe totdat hulle weet dat hulle nie dwelms nodig het nie en nie meer deur die leuen verlei kan word nie.

Na die stilte…

Ek was doodstil – ek weet. Ek het vir ‘n hele ruk so gesukkel met die swart hond, met twyfel, self-kritisering en heeltemal verwarde slaappatrone.  Soveel sodat ek uiteindelik nie ‘n ander uitweg gesien het as om mediese hulp in te roep nie.  Nuwe pille en ‘n paar weke verder en ek begin (alhoewel effe wakelrig) voel asof ek tog weer my voete kan vind.  Ons is nou maar eenmaal siel en liggaam.  As jy siek is is jy siek.  Dit is nie ‘n skande nie.  Nee ek is nie ondankbaar nie.  Nee ek kan nie net my sokkies optrek en harder probeer nie.  Ek wonder hoekom dit so erg moet raak voordat ek hulp soek?

In die moeilike tyd  (en , nee, as jy wonder – daar was regtig nie ‘n spesifieke voorval of gebeurtenis nie – heel moontlik net ‘n chemiese wanbalans) het dit my weereens opgeval hoe ek, wanneer ek swaar kry, dinge doen of nie doen nie wat regtig alles vir myself moeiliker maak.  Selfsorg of om net geduldig en genadig met myself te wees is sommer eerste by die deur uit!  As ek net mooi logies daaroor dink maak dit net glad nie sin nie – hoe kan ‘n redelike gebalanseerde inteligente mens so dom wees?  As ek nie na myself kyk nie is daar tog nie ‘n kans dat ek beter kan voel nie?  En nee – ek behoort nie so met myself te praat nie – ek weet van beter!

Ek herinner myself maar weer aan ‘n paar vinnige “tips” om goed te wees vir myself – ja ek skryf dit maar om my eie onthalwe neer – dalk herinner dit jou ook weer aan een of twee dingetjies.  Ons almal weet die feestyd wat voorlê verloop selde of ooit maklik en plesierig.

spirituality and self care

Self-sorg is nie iets wat ek af en toe kan doen nie.

Daar is groot gebeurtenisse wat mens kan ontspoor soos die dood of lyding van ‘n geliefde, finansiële spanning, ‘n ongeluk of siekte wat jou hele lewe verander.  Dan is daar die jakkalsies, moeg vir werk, kinders wat lyk of hulle uit hulle pad gaan om jou dag so moeilik as moontlik te maak, halfklaar projekte, kosmaak, skoonmaak – dit voel soms vir my af daar net geen manier is dat ek ooit op datum gaan kom met my eie lewe nie.

Ek weet dat wanneer ek genadig is met myself ek uitdagings beter hanteer.  Ek weet ook dat dit uiteindelik nie net my eie lewe makliker maak nie maar selfs dikwels ‘n uitwerking op ander het wat met my in aanraking kom.  Net om myself gou weer te herinner – hierdie is nie opsionele ekstras nie – dit kan ook nie net af en toe gebeur nie:

Slaap daarop. As ek nie genoeg slaap kry nie het dit ‘n emosionele sneeubal effek. Wanneer my eie pogings om te slaap nie werk nie moet ek mediese hulp kry.  Ek het nie eers slaappille nodig gehad nie – net een van my voorskrif medikasie verander en die probleem is opgelos.  Wat ‘n verligting – wens ek het lankal hulp gevra!

Praat dit uit. Ek is skaam en wil wegkruip as ek swaar kry. Almal kry soms swaar.  Dit help my altyd om sommer net ‘n koppie koffie met ‘n goeie vriendin te deel.  Soms is die tyd reg om te praat, soms nie.  Soms is daar terugvoer, soms net ‘n simpatieke oor of ‘n bevestiging “Ek was ook al daar, dit word beter.”

Neem ‘n “self-sorg” wegbreek. Dit is lekker as jy verlof het om ‘n dag te vat – ‘n middag af as dit kan en net verveeld te wees – nie om iets te doen nie. Ek sal ook ‘n breuk vat van elektronika, dit help my om beter te slaap en nie die hele tyd te voel asof ek besig moet wees met iets nie.  ‘n Kollega vertel my onlangs dat sy toe sy haar eie praktyk gehad het, elke jaar vir haarself twee dae geboek het by ‘n lekker plek met ‘n mooi uitsig maar waarheen sy nie ver moes ry nie.  Sy het hierdie tyd gebruik om te lees, te mediteer, haar gedagtes neer te skryf, onder die bome piekniek gehou, haar gunsteling wyn met oorgawe gesip en net haarself weer te ontdek en vernuwe – sonder haar werk, man of kinders in die agtergrond.  Dit klink vir my na iets wat voorgeskryf moet word vir elke werkende ma.

Hou op om “ja” te sê as ek “nee” bedoel. Ek het ‘n tendens dat wanneer dit vir my voel of my eie lewe uit beheer is, dat dit makliker is om ander mense se lewens te beheer of te red! Ek dink dit is waarom ek probeer help waar ek geen verantwoordelikheid het nie.  Natuurlik is dit lekker om te help as mens kan maar niemand kan uit ‘n leë fles skink nie.  Ek moet leer om my hande van ander af te haal en op myself te sit.

Onthou en doen ‘n paar dinge wat vir my pret is. Soms vergeet ek heeltemal waarvan ek hou. Dan moet ek sommer doen sonder om te dink.  Weer ‘n boek lees wat ek alreeds gelees en geniet het – dit verg nie baie inspanning nie.  Deur ‘n museum of kunsuitstalling stap, ‘n konsertuitvoering van “live music” bywoon, in die bos gaan stap.  Sommer op my swaaibank lê en my verwonder oor hoe die wind deur die boomtakke speel.  Dit is altyd ‘n goeie plan om uit te kom en bietjie son op my vel te kry.

Vra vir hulp. Dit raak net erger as ek probeer wegsteek en wegkruip. Ek moet hulp vra waar ek dit nodig het, van vriende, familie, my werkgewer as dit nodig is en ja ook mediese hulp. Dit beteken nie dat ek ‘n swakkeling is nie – ek is ‘n mens.  Ek hou nogal van die AA “slogan” wat lees: “Our program works for people who believe in God, our program works for people who do not believe in God, our program does not work for people who believe they are God.”  Daar is ‘n ernstige stekie waarheid in – as ek nooit hulp nodig het nie en alles en almal om my probeer beheer (Met die beste van bedoelings selfs) het ek dalk hogere aspirasies?!

Drink genoeg water. Water is goed vir my liggaam en brein.  Wetenskaplike toetse het al bewys dat persone wat sukkel met chroniese moegheid en self rugpyn kan baat daarby om meer en gereeld water te drink.  Koeldrank, koffie en ander dranke bevat suiker en ander “gif’stowwe (bv kaffeine) wat my lewer en niere eers moet uitwerk en kan my net nie so goed hidreer soos water nie.

Ontwikkel ‘n oggendritueel. Ek hou daarvan om my eerste koppie koffie op my stoep of swaai te drink met my honde wat om my lê. ‘n Ander kollega glo aan die skryf van “morning pages” uit die boek “The Artists way”.  Dit help om dinge te verwoord en konsepte wat soos chaos in my kop rondwaai struktuur te gee as ek dit neerskryf.  Dit is defnitief dinge wat ek gereeld moet doen en ‘n wonderlike manier om die dag te begin.

Moenie isoleer, wegkruip of weghardloop nie. Ek het ‘n uitnodiging na ‘n bring en braai gekry en “ja” gesê maar “nee” bedoel.  Die middag van die funksie het ek die roomys wat ek sou bydra na ‘n vriend gevat wat ook sou gaan met die erkenning dat ek nie meer wou gaan nie, ek wou net in my kamer gaan sit en jammer vir myself voel.  My vriend het my oortuig om te gaan – ja hy was ook al daar waar ek nou is maar dink ek nie ‘n lekker aand saam met my vriende is iets wat ek nou meer nodig het as om op ‘n hopie te gaan sit nie?  Ek het gegaan en ongeag die sinneloosheid in my eie kop die aand vreeslik geniet en lekker gelag en gekuier.  Met elke klein deurbrakie voel ek ‘n bietjie beter.

Skryf dit neer. Ek is nie godsdienstig nie, ek dink eintlik ek is nog kwaad vir my god. Ek weet in my eie hart ek moet vrede maak want om in oorlog met myself, met my god en met die res van die wêreld te lewe maak my klaar.  Om te skryf help my altyd.  Om hier op my blog te skryf is 100% terapeuties.  Ek het al die chaos in my kop neergepen in ‘n brief aan ‘n god waarvoor ek nog nie ‘n naam het nie.  Ek het al vir my oorlede pa en man briewe geskryf oor dinge wat ek nog wou sê en vrae wat ek nog moes vra.  Ek dink dit is dalk weer tyd…

Die twee wroegendste vrae wat elke ouer van ‘n verslaafde vra.

10405346_10153293839965972_4616117115289648165_n

Toe my dogter gebore was was sy maar bitter klein.  Sy het ‘n aks meer as 2½ kg geweeg en haar beentjies was maar aan die dun kant.  Ek het natuurlik baie beskermend teenoor die ou klein dingentjie gevoel.  Mens doen tog wat jy kan, voed en klee hulle, vee neuse af, maak boude skoon, probeer keer vir gevare en hou hulle vas as hulle bang of teleurgesteld is.  Ouers verskaf ook geleenthede – ‘n gelukkige veilige huis om in te woon, gebalanseerde voeding, dalk klavierlesse, tennisafrigting, ekstra klasse, familievakansies – ek dink tog meeste ouers probeer om vir ons kinders liefde en ondersteuning te gee waar ookal ons kan.  Ek weet ons verval soms in die siekte van vergelyking met ander en dat ons twyfel oor besluite en keuses wat ons gemaak het vir ons kinders.  Dalk moet ek die “gelukkige veilige huis”  vervang met redelike gelukkige en veilige huis.  Ek kan tog steeds met die grootste eerlikheid hier skryf dat ek nog nooit gaan sit en beplan het wat ek sou kon doen om my dogter se lewe mooi op te voeter of te kompliseer nie. Ja ek was soms moeg.  Ja dinge het nie altyd uitgewerk soos ek gehoop het nie.  Natuurlik het ek foute gemaak maar tog het ek altyd die beste probeer doen met wat ek op daardie oomblik tot my beskikking gehad het.

Verslawing ken nie onderskeiding nie en diskrimineer egter nie.  Ongeag iemand se opvoeding, herkoms, ras, geslag, geloof  of hoe hard sy/haar ouers probeer het– ENIGE IEMAND kan verval in verslawing.

Toe ek besef het dat my dogter ‘n ernstige probleem het met heroine verslawing en geen beheer daaroor het nie was my heel eerste vraag:

Wat het ek gedoen om dit te veroorsaak?

Ek moet dalk net gou ‘n stukkie van ons storie hier deel sodat die leser die agtergrond prentjie kan sien:

  • Ek het dwelms in haar skooltas gekry en haar gekonfronteer waarop sy erken het sy gebruik dit, belowe het om dadelik te stop en die SANCA buite programme weekliks by te woon.
  • Sy kon nie en het nie en het elke laptop, selfoon, juwelierstuk of wat ookal sy van waarde in my huis kon kry wat sy kon dra uiteindelik verkoop vir dwelms.
  • Ek het besluit om haar dag en nag op te pas om te verhoed dat sy gebruik – dit het omtrent drie maand aan gehou voordat ek besef het selfs dit is nie fisies moontlik nie en sy gebruik steeds.
  • Ek het besef dat sy rehabilitasie nodig het en ‘n plek bepreek by ‘n sentrum. Die aand voor sy moes gaan drink sy ‘n oordosis slaappille (wat ‘n psigiater vir haar voorgeskryf het) en ek tel haar 4 uur die oggend in ‘n semi-koma op die vloer op.  Ek besluit (al self redelik mallerig op die stadium) om in elk geval na die rehabilitasie sentrum toe te ry waar sy eers ‘n mediese ondersoek moes ondergaan voor opname, na die hospitaal verwys was en eers die volgende dag opgeneem kon word.

Die mediese dokter wat haar ondersoek het het my allerlei vrae gevra want my dogter kon glad nie praat of regop sit nie.  Iewers in hierdie gesprek sê die dokter vir my: “Jy weet as jy ‘n goeie ouer was was ons natuurlik nie nou hier met die probleem van verslawing van jou dogter nie.”

Ek kon nie myself verdedig nie, ek was redelik platgeslaan daardie dag.  Ek het die vorige nag my dogter aangetref en my eerste gedagte was sy het dit uiteindelik reggekry, sy is dood.  Daarna het ek deur die nag by haar gewaak.  Ek het meer as 300 km met die kwylende hopie mens langs my gery en al die pad gehuil.  Ek kon glad nie meer reguit dink nie.

Op daardie stadium van my lewe was ek boonop ‘n gesoute kalvinis en het geglo alles is my verantwoordelikheid en alles wat verkeerd loop is my skuld.

Tog het ek sonder uitsondering gevind dat nie net ekself nie maar elke ouer van ‘n verslaafde wat ek ontmoet het hulself daaroor kastei het – wat het ek verkeerd gedoen?  Ek het nou net een kind maar ek het dit ook ervaar by ouers wat bv twee of meer kinders het waarvan slegs een ‘n probleem met verslawing ontwikkel het.

Onlangs met my weeklikse inkopies, merk ek ‘n ma met ‘n kleuter op – eintlik onmoontlik om mis te kyk want hy gil op die toppunt van sy stemmetjie.  Sy hele gesiggie is al rooi, sy ma is duidelik ontstig en byna almal om haar kyk in hulle rigting asof om te vra watter soort ouer laat haar kind so hande uitruk?  Ons gemeenskappe is haastig om ouers te veroordeel.  Uit harde ondervinding moet ek bysê veral as jou kind probleme ondervind het een en almal raad en daad oor wat jy eerder moet doen en waar jy verkeerd gegaan het.  Dit is veral erg as verslawing aan verbode middels en drank deel van die probleem is.  Baie mense sien nie meer die kind waarvoor jy lief is nie maar ‘n “druggie”, ‘n dief of  ‘n krimineel.

Ek moes leer en myself oortuig, selfs al voel ek die oordeel van ander mense en ook baie geliefde en welmenende vriende en familie, verslawing is NIE enige iemand se skuld nie.  Net so min as wat kanker, diabetes of ander siektes is.

Ek is die eerste persoon om te erken dat ek nie ‘n perfekte ouer is nie.  Ek besef maar terdeë hoe veilbaar ek is maar daar is NIKS wat ek vir haar gesê het, niks wat ek gedoen het en niks wat ek versuim het om te doen wat veroorsaak het dat my dogter verslaaf geraak het nie.  Ek het nie my dogter se lewe “opgefok” nie.  Ek het NIE die verslawing veroorsaak nie.

Natuurlik tob ek oor goed – wens ek kon dinge anders doen.  Wens ek het nie voltyds gewerk nie.  Wens ek was nie soms moeg of geiriteerd nie.  Wens ek het meer wysheid en geduld in pag gehad in moeilike tye. Wens ek het vroeër besef dat my man ‘n probleem met alkoholisme en depressie gehad het en harder gesoek het na hulp en antwoorde. Die kaalkop waarheid is dat ek nie die tyd kan terugdraai nie.  Ek kan nie my weg oop “her-ouer” uit my skuldgevoelens nie.  Daar is letterlik geen jota of titel wat ek tot die oplossing van die probleme wat ons vandag in die gesig staar, kan toevoeg deur in die verlede of my selfopgelegde skuldgevoelens rond te rol nie.

other serenity prayer

Die tweede vraag: Hoe kan ek die verslawing stop of keer of genees?

As ouer is dit mos my plig om my kind te help.  Ek is lief vir haar.  Ek kon sien sy was in groot nood, pyn en wroeging.  Ek het al vertel van die een selfmoordpoging waarna ek die bloeding gestop gekry het en sy op die grond gaan sit het, sommer so in die gang en vir my vra: “ Ma, gaan ek ooit uit hierdie donker gat uit kan kom?”  Ek het so gehuil want ek het regtig nie meer geweet nie.

Ek het toe nog nie besef dat verslawing nie genees kan word nie maar wel behandel kan word.  Ek het nie geweet dat alhoewel die medici wat ons geraadpleeg het die depressie probeer aanspreek het niks sou kon verander voordat sy kon ophou gebruik nie.  Ek sou nooit kon droom dat my pragtige slim en liefdevolle wonderwerkkind nie in ‘n monster verander het nie maar bloot die gewone simptome van verslawing getoon het wat insluit om te lieg, te steel, manipulasie en ontkenning selfs al het ek haar nooit grootgemaak om te lieg, steel of bedrieg nie.

Ons, ek en my dogter, is van die bitter min gelukkiges wat “recovery” gevind het.  Ek was in April by die nasionale kongres van Alkoholiste Anoniem en die vergadering van familie lede van verslaafdes en alkoholiste, van regoor ons hele land was maar so 50 – 75 mense in totaal.  Ek bevind my in ‘n uitgesoekte groepie – ontsaglik baie verslaafdes en nog ‘n groter komponent van die geliefdes wat deur die stryd van so verslaafde persoon geraak word kry net nooit hulp, uitkoms of antwoorde nie.

Tog, ongeag die feit dat ons hulp gekry het was daar oor die afgelope drie jaar baie geleenthede waar ek gevoel het my dogter maak steeds verkeerde keuses.  Sy is nou ‘n jong volwasse vrou.  Soms het haar keuses gevolge wat vir haar swaar is.  Dikwels het ek haar juis vooraf gewaarsku dat dit die gevolge kan wees.  Steeds blyk die beste manier van leer maar uit haar eie ervaring en foute te wees.

As ouer van ‘n jong volwassene wat ‘n verslaafde is besef ek dat ek nie haar lewe en besluite en keuses kan beheer nie.  Dit val buite die sfeer van my invloed ongeag hoe graag ek haar sou wou help en wou verhoed dat sy haar kop stamp.

Ek kan net dit doen waaroor ek wel beheer het.  Dit beteken dat ek, alhoewel ek haar so graag met my lewe wil vertrou, solank sy by my woon ek gereeld ‘n dwelmtoets moet doen.  Die verskriklike kere wat ek besef het dat sy weer gebruik het, ek haar na die rehabilitasie sentrum moes neem selfs al het dit op daardie oomblik vir my gevoel of my hele wêreld inmekaar tuimel.  As sy ooit weer iets van my sou steel sal dit beteken dat ek die polisie moet kontak en dit aanmeld.

Dit is seker ook maar die grootste rede waarom dit beter was dat sy in die rehabilitasiesentrum moes bly totdat sy sterker was selfs al was dit baie duur.  Somtyds is dit net ooglopend dat haar AA mentor (sponsor) , die terapeute, polisieoffisiere en maatskaplike werkers in ‘n beter posisie was om haar te help as ekself.  Nie een van hulle het haar lief soos wat ek haar liefhet nie – miskien is juis dit die rede dat dit soms so vreeslik moeilik vir my is om te doen wat nodig is.

Ek sê so omonwonde dat ek haar liefhet want ek weet nou dit is waar maar daar was lang tye dat ek regtig gevrees het dat ek my eie  en enigste kind gehaat het.  Ek weet nou dit was nie waar nie.  Ek het die dwelms gehaat.  Ek het gehaat wat die dwelms aan haar gedoen het.  Ek het die leuens, gesteel, manipulasie en wanhoop wat dit meegebring het met ‘n passie gehaat.  Ek het nooit, nie vir ‘n oomblik my kind gehaat nie want sy is nie en kan nie gedifinieer word deur wat dwelms aan haar gedoen het nie.

Nee, daar is niks wat ek gedoen het om die verslawing te veroorsaak nie.  Daar is geen manier waarop ek dit op my eie sou kon keer of stop nie.

By die AA Nasionale Kongress ontmoet ek ‘n vrou wat so anders as ek is.  Sy is ‘n hemelbesem, lank en skraal en ek is presies 1,5 meter lank.  Ons is nie van dieselfde ras, agtergrond of geleerdheid nie en woon meer as 2 000 km uitmekaar.  Toe sy haar storie begin deel toe weet ek ons het so baie in gemeen.  Sy is al meer as 20 jaar in ‘n 12 stap “recovey” program en die vrou en ma van alkoholiste.  Haar woorde het my so getref dat ek dit woord vir woord neergeskryf het:

“I focus on myself,  I detach from other people and heir problems.  I can care for them without taking care of them.  I can allow others to take care of their own responsibilities.  I don’t need to do for them what they can do for themselves. Even when I feel strongly that I can do it better!

When I detach with love :

My loved ones are empowered.

I become stronger and free.”

As die mense wat jy liefhet sukkel met depressie.

.facebook_1491815609876

Ek het hieroor begin dink nadat ek ‘n blog gelees het van ‘n vrou wat skryf oor die herdenking van die dag toe haar suster selfmoord gepleeg het:

“I had already been thinking about my sister. I always do on the anniversary of the day she committed suicide, more so than on her birthday or any holiday. This is a date that lives in my soul. This is the date that created one of the cracks in my heart that is now filled with so many broken pieces. “

Ons almal ken sekerlik iemand (of baie iemande) wat swaarkry na ‘n geliefde se selfdood of is dalk self daardeur geraak.

Ek dink ook dit is relevant vir families in recovery.  Baie (indien nie dalk almal nie) alkoholiste en verslaafdes sukkel met depressie en of ander geestessiektes.  Heeltemal te veel alkoholiste en verslaafdes verloor die stryd deur hul eie selfdood.

Ek dra steeds baie skuldgevoelens en skaamte met my saam as gevolg van my verhouding met geliefdes wat met depressie of geestessiektes gesukkel het.  Ek is skaam oor die kere wat ek te bang was om iets te doen of te sê of te help – bang vir my geliefdes – op eiers geloop het.  Ek voel skaam oor die kere wat ek seker was ek hou nie van hulle nie – dat ek regtig kwaad was, woedend selfs.  ‘n Persoon wat in pyn is probeer soms hulself beskerm deur uit te vaar na buite – teen die skuldiges maar ongelukkig ook die onskuldiges.  Hulle kan dalk bewustelik of selfs onbewustelik ander probeer seermaak in ‘n verwronge poging om hulself te probeer beskerm wanneer hulle alleen, verwerp of wanhopig voel.  So het ek ook al geliefdes se pad gekruis en is aangeval bloot maar omdat ek daar was.

Almal vir wie ek lief is en wat hierdie demone gestry het of nog stry het ook hulle goeie punte.  Hulle is almal talentvol, kunstig, interessant en dikwels gewild met baie vriende – wanneer hulle nie emosioneel swaarkry nie kan hulle witty en skerpsinnig wees en baie pret om mee saam uit te hang.

Ongelukkig vervorm swaarkry dikwels in vrees en vrees kan in frustrasie of woede vervorm wat almal rondom die persoon wat swaarkry laat retireer.  Ek weet nie of mens voel dat so geliefde se pyn en probleme aansteeklik is nie – dalk tog.  Ek het baie gevoel ek het my eie probleme en struikelblokke – as ek te veel omgee, te veel betrokke raak gaan sy/haar probleme ook my lewe raak of dalk oorneem.  Waneer die mense vir wie ek lief is sou uitvaar of inkrimp in ‘n misrabele hopie was dit nie maklik om myself naby hulle te bevind nie.  Net te wees en te luister nie.  Net om te gee – nie raad of oplossings te gee nie.  Dit was altyd vir my makliker om prakties te raak – iets te doen – of te probeer doen.

Ek was nie oor die jare my eie stryd gespaar nie en het self af en aan met depressie en ander mediese probleme gesukkel.  Ek moet ook erken dat wanneer iemand hulp vra of nodig het my reaksie of antwoord nie altyd op hulle gefokus kon wees nie maar dikwels afgehang het van waar ekself my bevind het – die dal van doodskaduwee of die koesterende wintersonnetjie.  Heel moontlik het my pyn, vertwyfeling en innerlike wroegings ook mense wat vir my lief is seer of bang gemaak of selfs van my af weggedryf.

Dan is daar nog ook die stigma waaronder mense met geestessiektes en verslawing lewe.  Die Wêreld Gesondheids Organisasie klasifiseer verslawing as ‘n siekte maar min persone sou soveel simpatie met ‘n verslaafde of alkoholis hê as met ‘n kankerlyer byvoorbeeld.  Dit is ook al gesê dat kankerlyers nie openlik vir hulle geliefdes lieg of hulle besteel nie en ook nie op hulle vloek en skel as hulle hoog of dronk is nie.  As jy jouself sou beskerm is dit dan ‘n gebrek aan empatie of probeer jy bloot jouself bietjie verskans en beskerm?

Om mense na aan my so te sien ly en magteloos te wees het my, wat ‘n besonders logiese mens is ook bietjie mal gemaak. Eenmaal toe ons hospitaal toe jaag vir steke na ‘n selfmoordpoging het ek vir my dogter gesê, terwyl sy in ‘n hopelose bondeltjie op die agtersitplek lê: “Jy beter nie in my kar bloei nie – verstaan jy vir my!?”  ‘n Ander keer na ‘n oordosis slaappille, sy was byna in ‘n koma, het ek besluit om haar warm te hou en die volgende oggend hospitaal toe te gaan as my huishulp my kan help om haar in die kar te laai.  Ek het nie eers daaraan gedink om ‘n ambulans te bel nie.  Ek kan nou sien hoe verskriklik gevaarlik dit was, sy moes ook daarna lank in die hospitaal bly, ek kon daardie tyd nie meer reguit dink nie.

Die feit is dat verslawing, alkoholisme en geestesversteurings nie net die lyer raak nie maar baie ander persone wat vir die lyer lief is, omgee of selfs saam met hulle werk.  Ek is so dankbaar vir die leiding wat ek in die twaalf stap program kry wat my help om my eie skuldgevoelens uit te pak, af te stof, goed te bekyk en te besluit wat ek weggooi en wat ek aanspreek sodat ek ‘n beter lewenskwaliteit kan hê.  Nee ek kan nie my geliefdes se besluite vir hulle neem, hulle lewens vir hulle leef of hulle lewensgeluk beheer nie.  Nee ek kan nie die tyd terugdraai en anders optree as wat ek uit vrees en wanhoop gedoen het nie.  Wat ek  nou hoop is dat as ek in ‘n beter plek is in my eie gemoed dat ek tog ook vir ander ‘n beter dogter, ma, sister, niggie, vriendin en kollega sal kan wees.

 “I’m walking through the desert
And I am not frightened although it’s hot
I have all that I requested
And I do not want what I haven’t got”

~ from I Do Not Want What I Haven’t Got by Sinead O’Connor

Die verskil tussen hoop en hopeloos.

Oorspronkilike blog: https://iloverecovery.com/personality-matters-by-gavin-copeland/

park bench

After a long day promoting the Personal-a-Teas concept to eagerly listening café proprietors, the Promoter headed across one of Dublin’s iconic parks. Half way across he sat down on one of Dublin’s iconic park-benches where he was joined by a homeless man. The Promoter is a local lad and had no cause for concern at this development. After all, homeless men and women are generally harmless unfortunates, down on their luck, right?

But this man was different.

Whilst remaining as respectful as possible, this ‘unfortunate’ was intimidating. He spoke broken English (he was British!) such was the condition of his mind and his mouth. Brown saliva oozed from broken gapped teeth, down his grizzled chin and onto his hands which he seemed oblivious to. He welcomed himself to the Promoter’s personal space readily, with arms like battered, withered branches flailing in the gales of his anguish. His face and spittle was close – way too close. What was going to happen next….wondered the Promoter? If this unfortunate’s story was to be believed, he had been no ‘saintly figure’ in years passed. The scars he showed across his chest, apparently from five bullet wounds were testament to this. He cursed his life: “Did I deserve this?”….he asked the Promoter. Did he believe in karma?…wondered the promoter.

Under the circumstances, how do I answer this on?….thought The Promoter.

Having made his escape soon after, the Promoter was unsettled, slightly shaken and relieved to be free from that ‘iconic park bench’. Shortly after, he received the news that Amy Winehouse would have celebrated her 33rd birthday last week. Amy was one of the most iconic singers of our times. A deep, gravelly, wonderful voice who could express emotions deep within the recesses of the soul. Her talent undeniably transcended generations. However, the power of addiction brought an abrupt end to her career and her life. She died at the age of 27 in 2011 from alcohol poisoning.

 

Addiction and homelessness are intrinsically linked. Together, they form a vicious circle which serves to perpetuate and progress the other, leading to the destruction of the unfortunate host subject. They strip a person of financial, physical, emotional and spiritual health.

But this article is not about despair, it’s about hope!

Last week, the Promoter also heard through the social media grapevine, that Mother Teresa had been canonised in the Vatican by Pope Francis. (Even the Pope conceded she will always be remembered as ‘Mother Teresa’). Did you know that Mother Teresa learned English as young a woman in Rathfarnham? She spent a year in Dublin before embarking on the journey which would take her upon her vocation to establish her Mission of Charity in Calcutta. It was a vocation which saw her immerse herself with the poorest of the poor. She was to care for the hungry, the naked, the homeless, the crippled, the blind, the lepers, all those people who feel unwanted, unloved, uncared for throughout society. The people who have are perceived as a burden to society and are shunned by everyone.

Luckily, Ireland has it’s very own Mother Teresa. Sister Consilio from the Cuan Mhuire Addiction Services.

Sister Consilio began her vocation to help the people of Ireland with addition issues some 50 years ago. As a young lady, she saw beyond the external aesthetics of the local hopeless cases. She could see the goodness within each of them. They had lost everything, including the roof over their heads. It wasn’t long before she had organised a communal room where they could keep themselves out of the elements and have a cup of tea together. Over time, Sister Consilio observed something remarkable. The men and women, albeit slowly, began to get better in themselves. The buds of recovery were gestating.

They had started to help and support one another, to keep each other from temptation, as trite as it may seem to some, from going to the local pub. They, as a group, and as individuals, were willing to change their old ways. And under her guidance, they began to develop a program for recovery. It wasn’t long before the ‘Rooms’ of Sister Consilio began to expand as people from far and wide darkened their door-steps.

The program for recovery for the individual is based upon acceptance. Acceptance that without the help from others, addiction is too much to deal with. It is through the open, unconditional receipt of this help and spiritual guidance, combined with rigorous honesty and a willingness to change on behalf of the individual that a program for living free of addiction can be established. A day at a time.

Sister Consilio oversees 500 – 600 beds of recovery across the country. Over the 50 years that she has worked on her vocation, she has helped countless people retrieve a life worth living from a hell of an existence. There are no hard stats for the extent of this contribution, but it’s there nontheless. Witnessed in some form or other, in every town of Ireland. What is undeniable is that people like Mother Teresa and Sister Consilio have made a remarkable impact upon people’s lives. Not just the individuals themselves. Immediate and extended families, friends and colleagues alike all receive the gift of a loved one recovered.

Sister Consilio represents the Loose Leaf Tea persona perfectly. Her organising, her hard-work, her spirit of community forged at the Cuan Mhuire centres. Her steadfastness. Her resolution. Her devotion. Her love for the unfortunates. The people shunned by society.

For Amy Winehouse, recovery remained elusive. She never attained the rigorous honesty required to change. For the ‘man in the park’, the doors of Cuan Mhuire are open. There are no hopeless cases. Hopefully, he can find them.